Góropatwa chińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Góropatwa chińska
Alectoris magna[1]
(Przevalski, 1876)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Rodzaj Alectoris
Gatunek góropatwa chińska
Synonimy
  • Caccabis magna Przevalski, 1876[2]
Podgatunki
  • A. m. magna (Przewalski, 1876)
  • A. m. lanzhouensis Liu, Huang & Wen, 2004
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Góropatwa chińska (Alectoris magna) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae). Zamieszkuje Azję. Osiadły.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków A. magna[4]:

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Cechy charakterystyczne to bardzo wąska, rdzawobrązowa obroża, po wewnętrznej stronie ciemniejsza, aż do czarnej. Od podobnie ubarwionej góropatwy skalnej i azjatyckiej można ją odróżnić także po jaśniejszej, szarożółtej, a nie brązowej tęczówce.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Wygląd zewnętrzny: Obie płci ubarwione jednakowo, ale samica nieznacznie mniejsza od samca.

Rozmiary: długość ciała: 38 cm

Masa ciała: samce 445-710 g, samice 442-615 g.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Skaliste, pokryte trawą i niskimi krzewami wzgórza i doliny, 1300-4000 m n.p.m.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Środkowe Chiny: Prowincja Qinghai i Gansu

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Dorosłe żywią się nasionami, kłączami, bulwami i pędami roślin, uzupełniając dietę owadami. Młode jedzą przede wszystkim owady i zielone części roślin.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Okres godowy[edytuj | edytuj kod]

Dobieranie w pary: od końca marca do połowy kwietnia.

Gniazdo zakłada na ziemi, w ukryciu. Jest to zagłębienie w ziemi wyściełane materiałem roślinnym.

okres lęgów: jaja składa od maja.

Jaja: 7-20, najczęściej 12.

Wysiadywanie: 22-24 dni, wysiaduje wyłącznie samica.

Opieka nad pisklętami: Oboje rodzice wodzą pisklęta, Grupy rodzinne utrzymują się aż do kolejnego sezonu lęgowego.

Status, zagrożenie i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Pomimo niezbyt rozległego zasięgu występowania i lekko spadkowej tendencji liczebności populacji jest to gatunek pospolity, status według kryteriów Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych: gatunek najmniejszej troski (LC).

Problemem mogą być polowania, które mogą prowadzić do wymarcia niektórych lokalnych populacji.

Znaczenie w kulturze człowieka[edytuj | edytuj kod]

Ptak łowny.

Przypisy

  1. Alectoris magna w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Przevalski's Partridge (Alectoris magna) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2013-11-01].
  3. Alectoris magna. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Frank Gill, David Donsker: Family Phasianidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.2. [dostęp 2014-07-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • P. J. K. McGowan: Family Phasianidae (Pheasants and Partridges). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 2: New World Vultures to Guineafowl. Barcelona: Lynx Edicions, 1994, s. 485. ISBN 84-87334-15-6. (ang.)