Góry Auruncyjskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Góry Auruncyjskie
Monti Aurunci
Najwyższy szczyt Monte Petrella
Powierzchnia 275 km²
Jednostka dominująca Apeniny
Kontynent Europa
Państwo Włochy
Aurunci mountains.jpg

Góry Auruncyjskie (wł. Monti Aurunci) − pasmo górskie w południowym Lacjum w środkowych Włoszech. Stanowią część Antyapeninów, łańcucha Apeninów biegnącego w stronę brzegów Morza Tyrreńskiego, gdzie tworzą przylądek Gaeta. Na północnym zachodzie graniczą z pasmem Gór Ausońskich, na północy z doliną rzeki Liri, na wschodzie z Rocca d'Evandro, na południowym wschodzie z doliną rzeki Garigliano, a na południu z Morzem Tyrreńskim. Granica między Górami Auruncyjskimi a Ausońskimi nie została ustalona, lecz uważa się, że Monti Aurunci leżą na wschód od linii Fondi, Lenola, Pico i San Giovanni Incarico[1]. Najwyższym wzniesieniem pasma jest Monte Petrella (1533 m n.p.m.). W górach znajduje się rezerwat przyrody (wł. Parco Naturale dei Monti Aurunci), założony w 1997 roku.

Góry zawdzięczają swą nazwę starożytnemu plemieniu Aurunów, blisko spokrewnionych z Ausonami. Oba plemiona należały do ludów italskich nazywanych przez Rzymian Wolskami; stąd Monti Lepini, Monti Ausoni i Monti Aurunci noszą wspólną nazwę Volsci, czyli Łańcuch Wolsków[2]. Wszystkie trzy mają taką samą karsową budowę, nieco odmienną od budowy głównego pasma Apeninów.

Zanieczyszczenia radioaktywne[edytuj | edytuj kod]

W latach 1959-1963 koncern energetyczny General Electric zbudował Elektrownię Jądrową w nurcie rzeki Garigliano płynącej u podnóży Monti Aurunci; jej wody miały służyć do chłodzenia reaktorów zakładu dostarczającego elektryczności regionowi. Po kilku wypadkach, podczas których do rzeki dostał się radioaktywny gaz, elektrownię w roku 1978 zamknięto, ale nadal służyła za składowisko odpadów nuklearnych. W wyniku powodzi ich część spłynęła do Zatoki Gaetańskiej, zanieczyszczając całe środowisko. W jednym z raportów pisano:

Zmiany genetyczne, jakie zaobserwowano podczas badań nad gryzoniami z Piana del Garigliano, okazały się największymi odnotowanymi we Włoszech[3].

Dodatkowe badania nie potwierdziły powiązań anomaliów budowy czaszek i uzębienia okolicznych gryzoni z elektrownią nuklearną; być może mają one związek z wysoką naturalną radiacją intruzyjną skał wulkanicznych. Wiosną 1944 roku dolina rzeki Garigliano i stoki Gór Auruncyjskich stały się terenem walk pomiędzy wojskami niemieckimi i alianckimi o linię Gustawa.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. A.Romano, s.18.
  2. A.Romano, s.17.
  3. Domenica Amarena, Longinoc Ontoli, Mauro Cristaldi. Coenotic Structure, Skull Asymmetries and Other Morphological Anomalies in Small Mammals Near an Electronuclear Power Plant. „Hystrix: New Series”. 5 (1-2), s. 41, 1993-1994. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]