Gąsówka dwubarwna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gąsówka dwubarwna
2009-04-22 Lepista saeva (Fr.) P.D. Orton 41666 crop.jpg
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina gąskowate
Rodzaj gąsówka
Gatunek gąsówka dwubarwna
Nazwa systematyczna
Lepista personata (Fr.: Fr.) Cooke
Handb. Brit. Fungi 1: 193 (1871)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Dojrzały okaz gąsówki dwubarwnej

Gąsówka dwubarwna (Lepista personata (Fr.) Cooke) – gatunek grzybów należący do rodziny gąskowatych (Tricholomataceae)[1]

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwę polską podali Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda w 1983. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też jako gąska zdradliwa (bedłka zdradliwa)[2]. Ma ponad 20 synonimów łacińskich[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica do 15 cm, w młodym owocniku półkulisty, później wypukły, w końcu płaski. Jest grubomięsisty, gładki, nagi i połyskujący. Kolor bladokremowy, płowy, niekiedy z brązowym odcieniem[4].

Blaszki

Za młodu białawe, potem bladokremowe, w dojrzałym owocniku bladoochrowe, gęste, cienkie, zatokowate, wycięte z ząbkiem[4].

Trzon

Wysokość 3-8 cm, grubość 1,5-3,5 cm. Jest cylindryczny, u dołu zgrubiały, pełny, w podłużnie fioletowe włókna na beżowym tle (wygląda jakby był cały fioletowy)[5].

Miąższ

Grubomięsisty, twardy, białawy lub bladokremowy, pod powierzchnią trzonu niekiedy lekko fioletowy, nie zmienia zabarwienia po przekrojeniu. Smak nieznaczny, przyjemny, zapach niewyraźny[4].

Wysyp zarodników

Szaroróżowy. Zarodniki o średnicy 7-8 x 4-5 µm, elipsoidalne, lekko brodawkowate, bezbarwne[6].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

W Europie gatunek dość pospolity. Często występuje w towarzystwie pieczarki łąkowej[7]. Rośnie od października do grudnia na łąkach i pastwiskach. W latach, gdy późna jesień jest wilgotna, często masowo, rośnie w szeregach i kręgach (tzw. czarcie kręgi), zawsze poza lasem[4].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Dobry grzyb jadalny. Nadaje się zwłaszcza do marynowania w occie[4].

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  2. Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Ewald Gerhardt, Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik, s. 110, ISBN 83-7404-513-2
  5. 5,0 5,1 Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  6. 6,0 6,1 Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
  7. 7,0 7,1 Till R. Lohmeyer, Ute Kũnkele: Grzyby. Rozpoznawanie i zbieranie. Warszawa: 2006. ISBN 978-1-40547-937-0.