Gąsówka dwubarwna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Gąsówka dwubarwna | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Królestwo | grzyby |
| Gromada | podstawczaki |
| Klasa | pieczarniaki |
| Podklasa | podstawczaki pieczarkopodobne |
| Rząd | pieczarkowce |
| Rodzina | gąskowate |
| Rodzaj | gąsówka |
| Gatunek | gąsówka dwubarwna |
| Nazwa systematyczna | |
| Lepista personata (Fr.: Fr.) Cooke[2] Handb. Brit. Fungi 1: 193 (1871) |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Gąsówka dwubarwna (Lepista personata (Fr.) Cooke) – gatunek grzyba należący do rodziny gąskowatych.
[edytuj] Morfologia
- Kapelusz
- Średnicy 5-15 cm. Bladokremowy, płowy, niekiedy z brązowym odcieniem. W młodym owocniku półkulisty, a później wypukły, w końcu płaski, gładki, nagi i połyskujący.
- Blaszki
- Za młodu białawe, potem bladokremowe, w dojrzałym owocniku bladoochrowe, gęste, cienkie, zatokowate, wycięte z ząbkiem.
- Trzon
- Cylindryczny, u dołu zgrubiały, pełny, w podłużnie fioletowe włókna na beżowym tle (wygląda jakby był cały fioletowy).
- Miąższ
- Grubomięsisty, twardy, białawy lub bladokremowy, pod powierzchnią trzona niekiedy lekko fioletowy, nie zmienia zabarwienia po przekrojeniu. Smak nieznaczny, przyjemny, zapach niewyraźny.
- Wysyp zarodników
- Biały z lekkim różowym odcieniem. Zarodniki o średnicy 5,5-7 x 4-5 µm, jajowate, lekko brodawkowate, bezbarwne.
[edytuj] Występowanie
Rośnie od października do grudnia na łąkach i pastwiskach. W latach, gdy późna jesień jest wilgotna, często masowo, rośnie w szeregach i kręgach, zawsze poza lasem; regionalnie częsta.
[edytuj] Znaczenie
Dobry grzyb jadalny. Nadaje się zwłaszcza do marynowania w occie.
[edytuj] Gatunki podobne
Gąsówkę dwubarwną można pomylić z jadalnymi: gąsówką nagą (Lepista nuda) i gąsówką szarofioletową (Lepista glaucocana).
Przypisy
- ↑ Bisby, Roskov, Orrell, Nicolson, Paglinawan, Bailly, Kirk, Bourgoin, Baillargeon: 2009 Annual Checklist (ang.). W: Species 2000 & ITIS Catalogue of Life [on-line]. [dostęp 2 marca 2012].
- ↑ CABI Bioscience Databases. [dostęp 2012-01-02].
[edytuj] Bibliografia
- Ewald Gerhardt, Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik, s. 110, ISBN 83-7404-513-2.
