Gąska biaława

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gąska biaława
Tricholoma album a1.JPG
Systematyka<
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina gąskowate
Rodzaj gąska
Gatunek gąska biaława
Nazwa systematyczna
Tricholoma album (Schaeff.) P. Kumm.
Führ. Pilzk.: 131 (Zwickau, 1871)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Tricholoma album (2).JPG

Gąska biaława (Tricholoma album (Schaeff.) P. Kumm.) – gatunek grzybów należący do rodziny gąskowatych (Tricholomataceae)[1],

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwę polską podał Władysław Wojewoda. W polskim piśmiennictwie mykologicznym ma też nazwę bedłka biała[2]. Niektóre synonimy naukowe[3]:

  • Agaricus albus Schaeff. 1774
  • Gyrophila alba (Schaeff.) Quél. 1886
  • Tricholoma album (Schaeff.) P. Kumm. 1871, f. album
  • Tricholoma raphanicum P. Karst. 1883

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnicy od 4 do 10 cm, początkowo dzwonkowaty, później płasko wypukły, z tępym szerokim garbkiem, brzeg często pofalowany i krótko podgięty, mięsisty, kruchy. Skórka gładka, sucha, promieniście włóknista, biaława, kremowobiaława, na wierzchołku bladoochrowa[4].

Blaszki

Gęste, cienkie, kruche, białawe, kremowe, niekiedy z ciemniejszymi plamami[4].

Trzon

Wysokość od 5 do 12 cm, grubość 1-2 cm. Jest cylindryczny, niekiedy maczugowato rozszerzony, przy podstawie zwężony, pełny, twardy. Skórka biaława, czasami z ochrowymi plamami, bywa głęboko wrośnięty w podłoże[5].

Miąższ

Twardy i suchy, białawy. Zapach mączno-ziemisty, niekiedy nawet nieprzyjemny (jak DDT). Smak cierpkawy, później paląco-gorzkawy[4].

Wysyp zarodników

Biały, nieamyloidalny. Zarodniki eliptyczne, gładkie, o rozmiarach 5,5-7 x 3,5-4 µm

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

W świetlistych lasach liściastych i mieszanych, przede wszystkim pod drzewami liściastymi (dębami, brzozami, bukami). Owocniki wyrastają zazwyczaj grupkach od sierpnia do października[4].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Grzyb niejadalny[5].

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Species Fungorum. [dostęp 2011-11-15].
  2. Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-04-15].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. s. 78. ISBN 83-7404-513-2.
  5. 5,0 5,1 5,2 Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.