Gąska pieprzna
| Gąska pieprzna | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Królestwo | grzyby |
| Gromada | podstawczaki |
| Klasa | pieczarniaki |
| Rząd | pieczarkowce |
| Rodzina | gąskowate |
| Rodzaj | Tricholoma |
| Gatunek | gąska pieprzna |
| Nazwa systematyczna | |
| Tricholoma virgatum (Fr.: Fr.) P. Kumm. Führ. Pilzk. (Zwickau): 134 (1871) |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Gąska pieprzna (Tricholoma virgatum) – gatunek grzyba należący do (biologia)|rodziny]] gąskowatych Tricholomataceae).
Systematyka i nazewnictwo [edytuj]
Nazwę polską podaje Władysław Wojewoda. Wcześniej w polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten miał nazwę bedłka podzielonka lub gąska rózgowata[2]. Synonimy łacińskie[3]:
- Agaricus fumosus subsp. virgatus (Fr.) Pers. (1828)
- Agaricus virgatus Fr. (1818)
- Gyrophila virgata (Fr.) Quél. (1886)
Morfologia [edytuj]
Średnicy 3-7 cm, srebrzystoszary do popielatoszarego, z ciemniejszymi, wrośniętymi, promienistymi prążkami, o cienkim miąższu, z charakterystycznie spiczastym szczytem. Skórka sucha, gładka i naga, lecz również pękająca w promienistowłókienkowate łuski[4].
Jasnoszare, później ciemniejące, ścieśnione[4].
Białawoszary, jaśniejszy niż kapelusz, z podłużnymi włókienkami, cylindryczny, pełny[4].
Białawy, niezmieniający barwy. Zapach od obojętnego do ziemistego. Smak gorzki i prawie natychmiast piekąco ostry[4].
Biały. Zarodniki, jajowate, gładkie, bezbarwne, o średnicy 6-7,5 x 5-6 µm[4].
Występowanie [edytuj]
Występuje od września do października, w lasach iglastych, towarzyszy świerkowi na kwaśnych glebach, rośnie w rozproszeniu[4].
Znaczenie [edytuj]
Grzyb trujący, powoduje zaburzenia żołądkowe i jelitowe, połączone z mdłościami i wymiotami. Objawy występują po 1/2-3 godzinach. Przebieg zatrucia łagodniejszy niż po gąsce tygrysiej (Tricholoma pardinum)[4].
Gatunki podobne [edytuj]
Gąskę rózgowatą można pomylić z jadalną gąską niekształtną (Tricholoma portentosum). Porównaj również z trującą gąską ostrą (Tricholoma sciodes).
Przypisy
- ↑ Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
- ↑ Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
- ↑ Species Fungorum. [dostęp 2012-01-02].
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. s. 92. ISBN 83-7404-513-2.
