Główna Biblioteka Pracy i Zabezpieczenia Społecznego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Główna Biblioteka Pracy i Zabezpieczenia Społecznego
Data założenia 1918
Dyrektor mgr Anna Paszek
Lokalizacja Polska Warszawa
Adres ul. Limanowskiego 23
02-943 Warszawa
Oficjalna strona biblioteki
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Główna Biblioteka Pracy i Zabezpieczenia Społecznego
Główna Biblioteka Pracy i Zabezpieczenia Społecznego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Główna Biblioteka Pracy i Zabezpieczenia Społecznego
Główna Biblioteka Pracy i Zabezpieczenia Społecznego
Ziemia 52°11′17,898″N 21°03′06,559″E/52,188305 21,051822

Główna Biblioteka Pracy i Zabezpieczenia Społecznego (GBPiZS) jest samodzielną jednostką organizacyjną nadzorowaną przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej z własnym budżetem wydzielonym z budżetu Ministerstwa. Od 1999 roku wchodzi w skład ogólnokrajowej sieci bibliotecznej.

Specjalizacja i zadania[edytuj | edytuj kod]

Jest to ogólnodostępna specjalistyczna biblioteka naukowa posiadająca zbiór z zakresu pracy i spraw socjalnych oraz zagadnień pokrewnych. Biblioteka współpracuje z Instytutem Pracy i Spraw Socjalnych, Centralnym Instytutem Ochrony Pracy, Państwowym Funduszem Osób Niepełnosprawnych, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, Głównym Urzędem Statystycznym, z bibliotekami i ośrodkami informacji naukowej, głównie o profilu ekonomiczno-społecznym, uczelniami państwowymi i niepaństwowymi oraz Międzynarodową Organizacją Pracy.

Przedstawiciele Biblioteki od lat uczestniczą w życiu zawodowym i społecznym środowiska naukowego i bibliotekarskiego, biorą udział w różnego rodzaju konferencjach, naradach, seminariach i szkoleniach, współpracują z czasopismami naukowymi (np. Humanizacja Pracy, Human Resource Service, Zarządzanie Zasobami Ludzkimi), wygłaszają referaty na zjazdach, konferencjach i seminariach bibliotekarskich i w innych gremiach.

Biblioteka gromadzi dorobek piśmienniczy na temat różnych aspektów pracy, zarówno w płaszczyźnie ekonomicznej jak i prawnej, socjalnej, psychologicznej i socjologicznej, polityki socjalnej na rzecz rodziny oraz szeroko pojętego zabezpieczenia społecznego.

Głównymi użytkownikami są pracownicy Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, pracownicy naukowi Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych, szkół wyższych, kadra profesorska, pracownicy administracji rządowej oraz studenci, magistranci i doktoranci, a także wszyscy pozostali zainteresowani problematyką szeroko pojętej pracy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Główna Biblioteka Pracy i Zabezpieczenia Społecznego ma swoją genezę w specjalistycznej bibliotece powstałej przy Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej w 1918 roku. Pierwszym dyrektorem Biblioteki był Edward Chwalewik. Liczący w 1920 1000 woluminów księgozbiór Biblioteki był stopniowo wzbogacany poprzez systematyczne zakupy z funduszy Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej. W ten sposób Edward Chwalewik stworzył – w opinii Piotra Grzegorczyka – jedną z najlepszych bibliotek specjalistycznych w ówczesnej Polsce[1].

Do wojny Biblioteka powiększała swoje zasoby. W 1939 liczyła już 36 tys. woluminów, ale w czasie działań wojennych uległa prawie całkowitemu zniszczeniu. W roku 1941, aby uniknąć dalszej dewastacji księgozbioru, staraniem Chwalewika, włączono ją do tzw. Staatsbibliothek Warschau, Oddział III (Biblioteki Państwowej) i złożono w gmachu Biblioteki Krasińskich.

Nieznaczna część ocalonych zbiorów zachowała się do tej pory i ma swoje miejsce w Głównej Bibliotece Pracy i Zabezpieczenia Społecznego. Świadczą o tym pieczątki, znaki własności na najstarszych, zgromadzonych w GBPiZS wydawnictwach. Po wojnie gromadzono księgozbiór na nowo, wzbogacano go, uzupełniano.

Od 1962 roku biblioteka była związana z Instytutem Pracy jako Działowy Ośrodek Informacji Naukowo-Technicznej i Ekonomicznej. W Ośrodku zaczęto gromadzić książki, czasopisma, prace naukowe i inne materiały do szerokoprofilowych badań nad pracą. Kierownikiem Ośrodka była mgr Zofia Frank, bibliotekarz i bibliograf, a po Jej przejściu na emeryturę – mgr Jolanta Gawron. Bibliotekę Ośrodka Informacji Naukowej, Technicznej i Ekonomicznej współtworzyły też m.in. Sabina Kroczak, Małgorzata Kłossowska, Hanna Przybylik, Teresa Kempa, Danuta Gułajewska, Elżbieta Wójcicka, Zofia Pawłowska.

Działowy Ośrodek INTE zaczął wydawać serwisy informacyjne: Informację Ekspresową – miesięcznik i Wykaz Nabytków Biblioteki – również miesięcznik. Podjęto też prace nad przygotowywaniem materiałów do Katalogu prac niepublikowanych wykonanych, prowadzonych lub planowanych w wyższych uczelniach i instytutach naukowo-badawczych z zakresu ekonomicznych i społecznych zagadnień pracy. W Ośrodku podjęto również próbę prezentacji polskiego dorobku piśmienniczego z zakresu ekonomicznych i społecznych zagadnień pracy. Działalność ukierunkowano na opracowywanie bibliografii, a tym samym na zaspokajanie potrzeb informacyjnych pracowników naukowych Instytutu Pracy, głównych użytkowników Ośrodka.

W roku 1962 zainicjowano wydawanie Bibliografii Ekonomicznych i Społecznych Zagadnień Pracy – rocznika. Wiązało się to przede wszystkim z wyodrębnieniem kompleksowej dyscypliny pod nazwą „nauka o pracy" oraz z koniecznością ujęcia polskiego piśmiennictwa z tego zakresu w uporządkowanym spisie bibliograficznym. Pomysł tego typu wydawnictwa uzyskał poparcie środowisk naukowych oraz praktyków z życia gospodarczego. Bibliografia ta nieprzerwanie ukazuje się do dziś, a drukowana jest już od lat w Zakładzie Poligraficzno-Wydawniczym Ministerstwa Gospodarki i Pracy.

W lipcu 1970 roku Instytut Pracy został zlikwidowany, a Działowy Ośrodek INTE stał się częścią utworzonego Zakładu Badań Ekonomiki Pracy. 24 czerwca 1972 r. Uchwałą nr 178 Rady Ministrów reaktywowano Instytut Pracy pod nazwą Instytut Pracy i Spraw Socjalnych, a Działowy Ośrodek Informacji Naukowej Technicznej i Ekonomicznej zmienił wówczas nazwę na Bibliotekę Pracy i Zabezpieczenia Społecznego.

Zarządzeniem Nr 57 Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 4 grudnia 1973 r. została utworzona Główna Biblioteka Pracy i Zabezpieczenia Społecznego z przekształcenia i usamodzielnienia Biblioteki Pracy i Zabezpieczenia Społecznego. W jej skład weszła również Biblioteka byłego Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej, potem pod nazwą Komitet Pracy i Płac.

Uchwałą nr 1 Rady Ministrów z dnia 5 stycznia 1974 r. GBPiZS zyskała status biblioteki naukowej.

Od 1975 do listopada 2002 roku dyrektorem Biblioteki była starszy kustosz dyplomowany mgr Małgorzata Klossowska. Zostawiła po sobie doskonałą i w profesjonalny sposób zorganizowaną i funkcjonującą placówkę, jedyną w Polsce bibliotekę naukową z tak bogatym zbiorem z problematyki szeroko pojętej pracy, z zespołem kompetentnych pracowników (niektórzy związani są z Biblioteką od czasu jej powstania).

Obecnie GBPiZS działa na podstawie Zarządzenia nr 24 Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 16 września 2004 r., wraz ze statutem. Dyrektorem GBPiZS jest obecnie mgr Anna Paszek.

Bazy danych udostępniane czytelnikom[edytuj | edytuj kod]

  • EconLit – baza on-line zawiera opisy bibliograficzne książek i artykułów z literatury ekonomicznej od 1969 roku, głównie anglojęzycznej. Zakres tematyczny obejmuje m.in. historię i teorię myśli ekonomicznej, finanse, organizację i zarządzanie, współczesne trendy gospodarcze. Utworzona przez American Economic Association, odpowiada zawartości Journal of Economic Literature oraz Index of Economics Articles.
  • LegalTrack – amerykańska baza on-line umożliwiająca dostęp do ponad 1.700 czasopism prawnych (w tym międzynarodowych), m.in. z zakresu prawa pracy.
  • LEX Omega – polska baza danych, zawierająca teksty obowiązujących aktów prawnych opublikowane w Dzienniku Ustaw i Monitorze Polskim oraz dziennikach urzędowych wraz z kolejnymi wersjami i wykazem wprowadzonych zmian oraz orzecznictwem ich dotyczącym. Baza aktualizowana jest co miesiąc.
  • OECD Employment and Labour Markets – baza on-line będąca elektronicznym rocznikiem statystycznym krajów OECD.
  • Serwis HR – publikacja elektroniczna Domu Wydawniczego ABC, której celem jest wspomaganie i usprawnianie pracy w działach personalnych średnich i dużych firm poprzez dostarczanie informacji merytorycznych i danych rynkowych dotyczących szeroko rozumianej problematyki zarządzania ludźmi w firmie. Oprócz artykułów zawiera także wykazy przepisów prawnych, opisy procedur postępowania, wzory dokumentów i formularzy oraz zestawienia literatury przygotowane przez GBPiZS.
  • Social Policy and Practice – baza on-line z dziedziny nauk społecznych (polityka społeczna, opieka społeczna, bezdomność, polityka rodzinna, ludzie starzy), zawierająca ponad 200 tys. rekordów bibliograficznych.

Przypisy

  1. Piotr Grzegorczyk: Słownik pracowników książki polskiej. Warszawa; Łódź: PWN, 1972, s. 126.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]