Głos pustyni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Głos pustyni
Gatunek dramat
Data premiery 1932
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 78 min.
Reżyseria Michał Waszyński
Scenariusz Eugeniusz Bodo
Główne role Nora Ney,
Maria Bogda,
Adam Brodzisz,
Eugeniusz Bodo
Muzyka Henryk Wars
Zdjęcia Seweryn Steinwurzel
Scenografia Stefan Norris
Produkcja Tadeusz Kallwejt,
Witold Dybowski
(kierownicy produkcji)

Głos pustyni – polski film przygodowy z 1932 roku. Ekranizacja powieści Ferdynanda Antoniego Ossendowskiego Sokół pustyni.

Po ogromnej popularności Syna szejka z 1926 roku, każda szanująca się kinematografia musiała mieć swą opowieść o szejku, pustyni, Beduinach i romantycznej miłości. Również polscy filmowcy podjęli to wyzwanie. Zdjęcia kręcono w Algierii.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Akcja toczy się w zachodniej Afryce. Młody polski wywiadowca, sierżant Milczek odkrywa na pustyni "Sokole Gniazdo" - kryjówkę szejka Abdullaha, groźnego rozbójnika, szerzącego postrach w okolicy. Jednak przez nieostrożność wpada w ręce bandytów. Życie ratuje mu piękna żona szejka - Dżemila, która zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia. Ona to umożliwia mu ucieczkę i wkrótce potem podąża za nim. Kiedy jednak widzi kochanka w towarzystwie obcej Europejki, jest przekonana o jego zdradzie. Wściekła wraca do męża i ostrzega go przed planowaną francuską ekspedycją, która wyrusza przeciw niemu. Bandyci urządzają zasadzkę...

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]