Głowica bojowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przekrój amerykańskiej głowicy jądrowej W85

Głowica bojowa – ładunek bojowy, zwykle wybuchowy, wraz z detonatorem przenoszony przez pocisk rakietowy, artyleryjski, bombę lub torpedę. Pojęcie to często używane jest w odróżnieniu od głowic ćwiczebnych, bądź testowych, używanych w celach szkoleniowych lub testowych danego rodzaju broni.

W zależności od zastosowanego ładunku głowice możemy podzielić na:

Odrębnym rodzajem głowicy bojowej, jest głowica uderzeniowa hit-to-kill, instalowana głównie w pociskach rakietowych służących do zwalczania celów powietrznych oraz rakietowych. Ta nie wybuchająca głowica, niszczy swój cel taranując go.

Detonatory stosowane w głowicach bojowych dzielimy na:

  • uderzeniowe - eksplozja następuje przy kontakcie z celem
  • zbliżeniowe - eksplozja następuje w określonej odległości od celu
  • czasowe - eksplozja następuje po upływie określonego czasu
  • wysokościowe i głębinowe - eksplozja następuje na określonej wysokości w powietrzu lub określonej głębokości w wodzie