Głowocis japoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Głowocis japoński
Cephalotaxus harringtonia BotGardBln1105WithSeeds.JPG
Systematyka Reveala
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Klasa szpilkowe
Podklasa Pinidae
Rząd głowocisowce (Cephalotaxales)
Rodzina głowocisowate
Rodzaj głowocis
Gatunek głowocis japoński
Nazwa systematyczna
Cephalotaxus harringtonia K. Koch
Synonimy
Taxus harringtonii Knight ex J. Forbes 1839
Cephalotaxus drupacea Sieb. & Zucc. 1846
Cephalotaxus pedunculata Siebold & Zucc. 1846
Cephalotaxus drupacea var. pedunculata (Sieb. & Zucc.) Miq. 1867
Cephalotaxus drupacea var. harringtonii (Knight ex J. Forbes) Pilger 1903
Cephalotaxus harringtonii
Status ochronny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
EX EW CR EN VU NT LC
Horizontal rule line (black-blue).gif
Kategoria: niższego ryzyka
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Głowocis japoński (Cephalotaxus harringtonia K. Koch) — gatunek krzewu lub niskiego drzewa, należący do rodziny głowocisowatych. Naturalnie występuję na terenie Azji — w Północnych Chinach, Japonii, Korei, Mandżurii Syberii.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pędy z liśćmi
Pokrój
Zaokrąglony.
Pień
Po 10 latach osiąga ok. 1 m wysokości i 1 m szerokości. Maksymalnie 6 metrów wysokości.
Igły
Długości 5 cm i szerokości 0,3 cm na spodniej stronie mają dwa jasnosrebrzyste równoległe prążki.
Owoce
Owalne, zebrane po kilka na krótkich szypułkach, na dolnej stronie pędów. Okryte mięsistą osnówką. Długości 2-3 cm. Dojrzewają w drugim roku.
Kwiaty
Niepozorne.
Kora
Brązowa, łuszcząca się.
Siewka
Posiada 2 liścienie

Systematyka i zmienność[edytuj | edytuj kod]

  • Głowocis pestkowaty (Cephalotaxus harringtonia var drupacea (Sieb. & Zucc.) Koidz. 1930) — dorasta do 1,5 m.

Odmiany[edytuj | edytuj kod]

  • Głowocis japoński 'Fastigiata' — pokrój prawie kolumnowy, gałęzie wzniesione stromo do góry, układ igieł spiralny.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

W Polsce znajdują się m.in. w arboretum w Ogrodzie Botanicznym PAN w Warszawie (rosną tam 3 sztuki) oraz w arboretum w Wojsławicach.

Historia uprawy
Pierwsze uprawy w Wielkiej Brytanii w 1829 roku.
Wymagania
Gleby kwaśne, ciężkie i gliniaste. Toleruje kredowe. Stanowisko wilgotne i chłodne, w częściowym lub całkowitym cieniu. W Polsce mogą przemarzać.
Rozmnażanie
Z pędów końcowych pobieramy półzdrewniałe lub zdrewniałe sadzonki. Sadzonki z pędów bocznych nie wykształcają pędu wiodącego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ilustrowana encyklopedia roślin, część 2. Agora SA, 2008. ISBN ISBN 978-83-7552-270-9.