Głubczyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: Głubczyce – plemię słowiańskie.
Głubczyce
Herb
Herb Głubczyc
Państwo  Polska
Województwo  opolskie
Powiat głubczycki
Gmina Głubczyce
gmina miejsko-wiejska
Prawa miejskie 1270
Burmistrz Adam Krupa (od 2014)
Powierzchnia 12,52 km²
Wysokość 357 m n.p.m.
Populacja (2011)
• liczba ludności
• gęstość

13 286
1059 os./km²
Strefa numeracyjna
(+48) 77
Kod pocztowy 48-100
Tablice rejestracyjne OGL
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Głubczyce
Głubczyce
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Głubczyce
Głubczyce
Ziemia 50°12′00″N 17°50′03″E/50,200000 17,834167
TERC
(TERYT)
5162302034
Urząd miejski
ul. Niepodległości 14
48-100 Głubczyce
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło Głubczyce w Wikisłowniku

Głubczyce (śl. Gubczýcé[1], niem. Leobschütz, czes. Hlubčice) – miasto w woj. opolskim, w powiecie głubczyckim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Głubczyce. Położone nad rzeką Psiną, na Płaskowyżu Głubczyckim (wchodzącym w skład Niziny Śląskiej). Historycznie na Górnym Śląsku.

W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do starego woj. opolskiego.

Według danych z 2011 miasto liczyło 13 286 mieszkańców[2].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa Leobszyce wśród innych nazw śląskich miejscowości w urzędowym pruskim dokumencie z 1750 roku wydanym w języku polskim w Berlinie[3].

Z powodu różnych form jakie w historii przybierała nazwa miejscowości jej znaczenie nie jest jasne. Istnieje kilka teorii jej pochodzenia. Etymolodzy wywodzą je od słów lubić, głęboki, głupi lub nawet gołąb. Według niemieckiego językoznawcy Heinricha Adamy nazwa miejscowości pochodzi od słowiańskiego określenia ludzkiej emocji "lubienia czegoś"[4]. W swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia pierwotną nazwę jako Lubczyce podając jej znaczenie "Liebenau" czyli tłumacząc na język polski "Lubczyce, Miłoszyce"[4]. Nazwa wsi została później fonetycznie zgermanizowana na Leobschütz[4] i utraciła swoje pierwotne znaczenie.

Pierwsza historyczna wzmianka o mieście pojawiła się w roku 1107[5]. W tym czasie była to mała morawska osada nazywana Glubcici, która w większości była zajmowana przez gród. W 1131 wymieniona jako Glupcicih, 1183 Glubcice, w latach 1224, 1281, 1354 i 1434 Lubschicz[6].

W 1750 roku polska nazwa "Leobszyce" wymieniona jest w języku polskim przez Fryderyka II pośród innych miast śląskich w zarządzeniu urzędowym wydanym dla mieszkańców Śląska[7]. Nazwę Głupczyce w książce "Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej" wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa[8], w 1945 używano jej urzędowo[9].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nieistniejąca już głubczycka synagoga (w tle kościół parafialny)

Średniowiecze

Osada znajdowała się na prawym brzegu rzeki Psiny, która od roku 1137 stanowiła granicę między Morawami a Śląskiem. Dokładna data założenia miasta nie jest znana, ale jest to możliwe do ustalenia. Najbardziej prawdopodobną datą założenia miasta jest rok 1224 kiedy nastąpiło osiedlenie w mieście Lubschicz (informacja o komorze celnej w "Lubschicz", wcześniejsze okazały się falsyfikatami) za panowania Ottokara I[potrzebne źródło]. Jednak miasto to zostało zniszczone przez atak Mongolskiej Hordy. Po zniszczeniu miasta nastąpiła jego stopniowa odbudowa, osada została przeniesiona na lewy brzeg Psiny, w roku 1270 miasto otrzymało prawa miejskie nadane przez Przemysła Ottokara II[potrzebne źródło]. W tych czasach miasto było otoczone murem, przed którym znajdowała się fosa. Miasto było bronione przez liczne wieże obronne. W mieście został zbudowany kościół, któremu opieka została przyznana joanitom z rekomendacji Przemysła Ottokara II. W roku 1298[potrzebne źródło], Wacław II rozszerzył przywileje miasta. Dzięki dodatkowym przywilejom miasto mogło wzmocnić swoją pozycję, wśród innych miast na Śląsku. W roku 1365, miasto stało się siedzibą księstwa[potrzebne źródło], a od roku 1482 w mieście zasiadali przedstawiciele dynastii Przemyślidów[potrzebne źródło]. Jednak ostatni przedstawiciel dynastii wstąpił do klasztoru franciszkanów. Głubczyce bezpowrotnie utraciły status księstwa w roku 1503[potrzebne źródło], miasto weszło wówczas w skład księstwa karniowskiego (obecnie Krnov w Czechach, pol. Karniów)[potrzebne źródło].

XVI wiek – początki XX wieku

W roku 1523 ruch protestancki dotarł do miasta[potrzebne źródło]. W roku 1558 został wzniesiony luterański kościół i szkoła[potrzebne źródło]. W odpowiedzi na te wydarzenia ojcowie Franciszkanie i Żydzi zostali wygnani z miasta. W czasie wojny trzydziestoletniej miasto zostało całkowicie zniszczone, większość zniszczeń zostało dokonanych przez nacierających Szwedów w roku 1645[potrzebne źródło]. Miasto przeszło pod panowanie Prus w roku 1743[potrzebne źródło] i znalazło się w okręgu administracyjnym Landkreis Leobschütz. W roku 1781 populacja miasta wynosiła tylko 2637[potrzebne źródło]. W trakcie rozrastania się miasta jego populacja stopniowo wzrastała. W roku 1825 miasto zamieszkiwało 4565 mieszkańców a w 1870 już 9546[potrzebne źródło]. Po I wojnie światowej na terytorium Górnego Śląska odbył się plebiscyt, w którym mieszkańcy tego regionu mieli opowiedzieć się za przynależnością do państwa polskiego lub niemieckiego. W mieście 99,5% mieszkańców zagłosowało za Niemcami, w tym ponad 35% tzw. „emigrantów plebiscytowych” (ściągniętych na tereny plebiscytowe w celu podniesienia końcowego rezultatu[10]).

1933–1945

Po dojściu do władzy przez Adolfa Hitlera w roku 1933, w mieście swą siedzibę miała szkoła i poligon SS oraz SA. Ośrodki te były głównymi centrami NSDAP (Parti Nazistowskiej) w prowincji Dolnego Śląska. Miejska synagoga została spalona w roku 1938[potrzebne źródło] w tak zwanej „nocy kryształowej”. 18 marca 1945 roku miasto zostało otoczone przez wojska radzieckie. Broniły go 18. SS Panzergrenadierdivision (grenadierzy pancerni) i 371. Dywizja Wehrmachtu. W wyniku trwającego do 24 marca oblężenia oraz grabieży dokonywanych przez żołnierzy radzieckich w pierwszym tygodniu po jego zakończeniu zniszczeniu uległo około 40 procent miasta.

Po 1945 r.

Po 1945 r. miasto nosiło przejściową nazwę Głąbczyce, którą w 1946 r. zastąpiono urzędową nazwą Głubczyce[11]. Od lipca 1945 r. do września tego roku w mieście w ramach 5 pułku piechoty służył Wojciech Jaruzelski, który w sierpniu został komendantem wojskowym miasta[12]. Na teren miasta zostało przesiedlonych wielu Polaków zamieszkujących dawne Kresy Wschodnie, podobna sytuacja miała miejsce na całym Śląsku. Niemcy zamieszkujący miasto zostali wysiedleni. Miasto stało się siedzibą powiatu i gminy. Utraciło status siedziby powiatu w 1975 i w roku 1998 otrzymało go powtórnie.

Kalendarium

  • 1224 – pierwsza wzmianka o Głubczycach, informacja o komorze celnej w "Lubschicz", wcześniejsze okazały się falsyfikatami
  • 1270 – odnowienie przez króla Czech Przemysła Ottokara II praw miejskich nadanych Głubczycom wcześniej (data nadania pierwszych praw miejskich jest nieznana)
  • II poł. XIII wieku – budowa murów miejskich wraz z ich basztami, wieżami bramnymi i fosą
  • 1298 – król Wacław II rozszerza przywileje miasta
  • 1365-1503 – Głubczyce funkcjonowały jako samodzielne księstwo. Był to pomyślny okres dla miasta, nie licząc najazdów husyckich, które doprowadziły do zniszczenia jego przedmieść.
  • 1503 – Głubczyce stały się częścią Księstwa Krnowskiego.
  • 1523 – nowy właściciel miasta Jerzy Hohenzollern, gorliwy luteranin, doprowadził siłą do usunięcia z Głubczyc zakonników franciszkańskich, a następnie wyznających judaizm Żydów.
  • 1570 – budowa renesansowego ratusza miejskiego
  • 1622 – władzę nad miastem przejął Karol von Liechtenstein
  • 1645 – najazd wojsk szwedzkich
  • 1741 – król Fryderyk Wielki odebrał cesarzowej austriackiej Śląsk, a z ziemi głubczyckiej – po pokoju wrocławskimPrusacy utworzyli powiat głubczycki
  • 1808 – rozszerzenie samorządu miejskiego w wyniku reform dokonanych po klęsce wojennej Prus
  • 1810 – sekularyzacja zakonów usuwa z Głubczyc na ponad wiek franciszkanów, a zakon joannitów na zawsze opuścił podgłubczyckie Grobniki. Do miasta powrócili Żydzi.
  • 1837 – rozpoczęło się tworzenie parku miejskiego
  • II poł. XIX wieku – budowa połączenia kolejowego Głubczyc z Raciborzem, Karniowem i Racławicami Śląskimi. W tym okresie w mieście rozwijał się przemysł, w tym browary, słodownie, młyny, fabryki wełny oraz huta szkła.
  • 1902 – powstało gimnazjum (dzisiejszy Zespół Szkół Ogólnokształcących)[13]
  • 1921 – w wyniku plebiscytu górnośląskiego Głubczyce pozostały we władaniu Niemiec (za Niemcami opowiedziało się 99,3% głosujących)
  • 1933 – do miasta wkroczył hitleryzm, w związku z czym powstał tu m.in. punkt szkoleniowy jednostek SS. W powiecie nastąpiło przemianowanie słowiańsko brzmiących nazw miejscowości na niemieckie.
  • 1938 – hitlerowcy zniszczyli należące do głubczyckich Żydów sklepy oraz synagogę
  • 18 marca 1945 – w wyniku działań wojennych zniszczona została większa część miasta, w tym rynek wraz z zabytkowym ratuszem miejskim
  • 24 marca 1945 – do miasta wkroczyły wojska radzieckie
  • 19 maja 1945 – radziecki komendant Głubczyc przekazał miasto administracji polskiej (starosta Tadeusz Kopczyński)
  • po 1945 – wysiedlenie ludności niemieckiej, napływ polskich przesiedleńców
  • 1946-1975, od 1999 – Głubczyce miastem powiatowym

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Ratusz miejski i kolumna maryjna na rynku głubczyckim
Wnętrze kościoła parafialnego
Baszta na pl. Wiosennym – fragment obwarowań miejskich
Urząd Miasta i Gminy w Głubczycach
Kościół pw. Narodzenia NMP
Budynek na rogu ulic Chrobrego i Kochanowskiego

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[14]:

  • układ urbanistyczny Stare Miasto
  • kościół pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny, gotycki z XIII w., rozbudowany w XIV w., a następnie w latach 1579, 1903-1907 według projektu M. Hasaka. Wystrój kościoła pochodzi z II poł XIX w. i lat 1903-1907. Warto zwrócić uwagę na zabytkowe części świątyni: nadbudowane w późniejszym czasie wieże czołowe (wieża południowa zaopatrzona w barokowy hełm), trzy wczesnogotyckie XIII-wieczne kamienne portale, transept (nawa poprzeczna), laskowaty szczyt frontowy. Z lewej strony widoczna kaplica św. Fabiana i Sebastiana z roku 1501. W części zabytkowej świątyni warto zobaczyć: wczesnogotycki trzynawowy korpus z kruchtą wejściową, kamienne dekoracje roślinne w nawach świątyni, służki o kapitelach kostkowych w kruchcie pod wieżą prezbiterium. W ścianach kruchty i naw bocznych wbudowane są inskrypcyjne kamienne tablice nagrobne z XVI i XVII w., poświęcone tutejszym zamożnym luterańskim mieszczanom. Jedna z tablic herbowych poświęcona jest Martinowi Kinnerowi, pisarzowi miejskiemu, będącego przyjacielem Filipa Melanchtona, słynnego reformatora i współpracownika Marcina Lutra
  • kościół św. Anny (dawniej św. Trójcy) ob. kościół polsko-kat. pw. św. Józefa przy ulicy Sobieskiego, wzniesiony za murami miasta w XVI w., zniszczony przez Szwedów w 1654 roku. Obecny pochodzi z 1776 roku.
  • kaplica pw. śś. Fabiana i Sebastiana, z 1501 r.
  • zespół klasztoru franciszkanów. Cały kompleks zbudowany został w latach 1753-1770 według projektu J.I. Töppera. Do klasztoru przylega budynek wzniesiony w 1752 roku, w którym niegdyś mieściło się gimnazjum, ul. Zakonna 3
    • kościół pw. śś. Idziego i Bernarda, barokowy z 1756 r., wystrój barokowo-rokokowy
    • klasztor, charakterystyczny czteroskrzydłowy z wirydarzem pośrodku
  • cmentarz żydowski, ul. Wrocławska, z l. 1890-1939
  • zbiorowa mogiła strażników i celników czeskich na cmentarzu komunalnym, z 1938 r.
  • mury obronne i baszty z II połowy XIII wieku, a wśród nich baszta koło poczty (ul. Pocztowa/pl. Wiosenny) przebudowana w XVI w. z fragmentami murów obronnych z kamienia łamanego, naprawianych i umacnianych kilkakrotnie w XIV/XV w. oraz XVI w. i XX w.
  • ratusz miejski wzniesiony w latach 2005-2008 w stylu pseudorenesansowym na ruinach ratusza zniszczonego w 1945. Pierwotna budowla miała średniowieczne korzenie i została przebudowana w stylu renesansowym (II połowa XVI w.), a następnie neogotyckim (1863-64). Nowy ratusz nawiązuje do wcześniejszego wyglądu swojego poprzednika i wykorzystuje jego zachowane elementy (wieża, pozostałości ścian parteru, fundamenty)ratusz, z XVIII w., XVI/XVII w., XIX w.
  • sąd, ul. Kochanowskiego 1, z 1850 r.
  • więzienie Kochanowskiego 3, z poł. XIX w.,
  • domy, pl. Kościelny 1 (d. 5), 4, z XVI-XVIII w., XIX w.
  • domy, ul. 22 Lipca 5 (d. Sobieskiego 10), 7 (d. Sobieskiego 11), 9 (d. Sobieskiego 12), z XVI-XVII w., XVIII w., XIX w.
  • dom, ul. Ratuszowa 10, 12 (d. 30), z XVIII w., XIX w./XX w.

inne zabytki:

  • budynek przy ul. Niepodległości 14 wybudowany w drugiej poł. XIX w. w stylu eklektycznym. Obecnie siedziba władz gminy oraz Urzędu Miejskiego
  • dworzec kolejowy (obecnie nieczynny) wybudowany w drugiej poł. XIX w. w kształcie lokomotywy. Warto wspomnieć, iż budynek ten jest wierną kopią dworca z Salonik (Grecja)
  • barokowa kolumna maryjna na rynku dłuta A. Jörga z 1732 roku

Liczba ludności miasta, gminy i powiatu[edytuj | edytuj kod]

Rok[15] Miasto Gmina Powiat
1995 13 933 25 565 54 137
2000 13 633 24 656 52 081
2002 13 633 24 593 51 675
2004 13 572 24 428 50 868
2006 13 410 24 102 50 146
2011 13 286 23 778 49 091[2]


Panorama Głubczyc (zachód-północ-wschód)

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Miesiąc Sty Lut Mar Kwi Maj Cze Lip Sie Wrz Paź Lis Gru ROCZNIE
  Średnia temperatura – °C (°F) -3 (26) -1 (30) 1 (33) 7 (44) 13 (55) 16 (60) 17 (62) 17 (62) 13 (55) 8 (46) 3 (37) -1 (30) 7 (44)
  Opady w cm 3,4 3 3,2 4,1 6,6 7,6 8,5 7,8 5.1 4 4,2 3,9 61,4

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Głubczyce są miastem i gminą opartą głównie na gospodarce związanej z rolnictwem i przemysłem rolno-spożywczym (Zakłady Piwowarskie „Głubczyce” SA, Spółdzielnia Mleczarska, Toska, Top Farms). Wcześniej, w latach PRL-u, rozwijał się prężnie przemysł włókienniczy (Unia, Piast). Obecnie ten rodzaj przemysłu praktycznie w Głubczycach nie istnieje.[potrzebne źródło] Innymi przedsiębiorstwami są „Galmet” i „Elektromet” związane z przemysłem grzewczym.

Obecnie największymi funcjonującymi na terenie miasta przedsiębiorstwami są[edytuj | edytuj kod]

Zakłady Piwowarskie Głubczyce[edytuj | edytuj kod]

Obecnie funkcjonujące przedsiębiorstwo działa od 1945 roku, kiedy to znacjonalizowano poniemieckie browary i słodownie funkcjonujące w Głubczycach przed II Wojną Światową. W dniu 2.03.1992 roku Zakłady Piwowarskie w Głubczycach zostały przekształcone w spółkę Skarbu Państwa o nazwie Zakłady Piwowarskie „Głubczyce” sp.a. Przedsiębiorstwo zostało sprywatyzowane w 1996 roku, a większościowym udziałowcem stała się firma Merkury S.A. z Krakowa. Obecnie w Głubczycach produkowane są następujące marki piwa: Rycerskie Mocne, Hammer, Brax, Karlik oraz Pils[16].

Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska[edytuj | edytuj kod]

Jest to przedsiębiorstwo spółdzielcze zrzeszające producentów mleka z Głubczyc oraz okolicznych miast z województwa opolskiego i śląskiego. Spółdzielnia funkcjonuje na lokalnym rynku od około 90 lat a rocznie przerabia 20 milionów litrów mleka i daje zatrudnienie 100 osobom. Do produktów OSM Głubczyce należą różne rodzaje mleka, śmietany, jogurtów, maślanki, kefirów i twarogów, które są dostępne także w większych wersjach dla gastronomii[17].

Turek Głubczyce[edytuj | edytuj kod]

W Głubczycach mieści się jedna z fabryk firmy Bongrain produkującej wyroby znanej na polskim rynku sieci wyrobów mlecznych marki Turek. Istnieje on od 1998 roku, od wykupienia prywatnego przedsiębiorstwa Toska. W zakładzie w Głubczycach produkowane są różne rodzaje serów pod markami Turek i Tartare, powszechnie znane przez konsumentów:Tartare z czosnkiem i ziołami, Tartare z łososiem, Turek Świeży, Turek Świeży Light, Turek Kremowy, Turek Kremowy łososiowy, Turek Świeży z ziołami i Turek Puszysty[18]

Top Farms Głubczyce[edytuj | edytuj kod]

Jest to przedsiębiorstwo rolne funkcjonujące na obszarze powiatu głubczyckiego oraz gminy Pawłowiczki. Spółka zajmuje się głównie produkcją zbóż (40 tys. ton rocznie), rzepaku (6 tys. ton), ziemniaków (35 tys. ton), kukurydzy (10 tys. ton), buraków cukrowych (50 tys. ton) a także wytwarza 21 milionów litrów mleka rocznie. Spółka współpracuje z takimi znanymi przedsiębiorstwami jak Nutricia, Frito Lay, McCain, Diamant, ZT Bielmar, ZT Kruszwica, Danone, OSM Włoszczowa czy Südzucker[19].

Galmet[edytuj | edytuj kod]

Jest to funkcjonujące od 30 lat przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją wyrobów z branży grzewczej. Przedsiębiorstwo zatrudnia dziś ponad 700 osób a produkcja odbywa się w halach o powierzchni ponad 22 000 m². Firma produkuje wyroby takie jak: elektryczne ogrzewacze wody, bojlery z wężownicą do centralnego ogrzewania, wymienniki biwalentne, kombinowane zbiorniki akumulacji ciepła, zbiorniki buforowe, ekologiczne kotły c.o. na ekogroszek z zasobnikiem paliwa, kotły c.o. bez zasobnika, kolektory słoneczne czy pompy ciepła[20].

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Głubczyce są jedynym miastem powiatowym w woj. opolskim, które nie ma pasażerskich połączeń kolejowych (zawieszone dnia 8 kwietnia 2000 r.). Transport zbiorowy jest realizowany głównie poprzez miejscowy PKS. Brak komunikacji miejskiej, można skorzystać z przewozów oferowanych przez taksówki.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Większość mieszkańców miasta stanowią wyznawcy Kościoła Rzymskokatolickiego. Na terenie miasta działalność duszpasterską prowadzi także

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

1. Przedszkola:

  • Przedszkole nr 1 im. Marii Konopnickiej
  • Przedszkole nr 3
  • Przedszkole nr 6 im. Kubusia Puchatka

2. Szkoły podstawowe:

  • Szkoła Podstawowa nr 1 im. Tadeusza Kościuszki
  • Szkoła Podstawowa nr 2 im. Janusza Korczaka

3. Gimnazja:

  • Gimnazjum nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi im. Marii Skłodowskiej-Curie

4. Szkoły ponadgimnazjalne:

  • Zespół Szkół Ogólnokształcących im. Adama Mickiewicza
  • Zespół Szkół Mechanicznych
  • Zespół Szkół Rolnicze Centrum Kształcenia Ustawicznego im. Władysława Szafera

5. Placówki wychowawcze:

  • Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy

6. Inne:

Kultura[edytuj | edytuj kod]

  • Miejski Ośrodek Kultury
  • Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna, siedziba w ratuszu (II piętro)
  • Powiatowe Muzeum Ziemi Głubczyckiej, siedziba w ratuszu (I piętro)

Prasa lokalna i telewizja[edytuj | edytuj kod]

  • Głos Głubczyc – miesięcznik samorządowy
  • TV Głubczyce – prywatna telewizja nadająca w ramach sieci kablowej oraz w Internecie[23]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Miasto Kraj Data podpisania umowy lub uchwały w sprawie rozpoczęcia współpracy
Město Albrechtice Czechy 2001
Krnov Czechy 2001
Rusín Czechy 2000
Rockenhausen Niemcy 2003
Saint-Rémy-sur-Avre Francja 2002
Zbaraż Ukraina 2005

Osoby urodzone w Głubczycach[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Nazwa śląska za: Reinhold Olesch, Der Wortschatz der polnischen Mundart von Sankt Annaberg, Berlin 1958. Użyto rozszerzonej wersji alfabetu proponowanego przez Grzegorza Wieczorka oraz Towarzystwo Piastowania Śląskiej Mowy "Danga" – wymowa w gwarach okolic Głubczyc – Gubczicy
  2. 2,0 2,1 Powierzchnia i Ludność w przekroju terytorialnym w 2011 r.. , 2011. GUS, Departament Badań Statystycznych. Główny Urząd Statystyczny. ISSN 1505-5507 (pol.). 
  3. Pruski dokument z roku 1750 ustalający urzędowe opłaty na Śląsku – "Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750"
  4. 4,0 4,1 4,2 Heinrich Adamy: Die Schlesischen Ortsnamen ihre entstechung und bedeutung. Breslau: Verlag von Priebotsch`s Buchhandlung, 1888, s. 69.
  5. Opolszczyzna, listopad 1961, str.10
  6. Stanisław Drzażdżyński, "Nazwy topograficzne. Słowiańskie nazwy miejscowości na Szląsku Pruskim. Powiat Głubczycki", "Wisła" tom XI 1897, str. 124.
  7. "Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750".
  8. Józef Lompa, „Krótki rys jeografii Śląska dla nauki początkowej”, Głogówek 1847, str.12.
  9. Dz.U. 1945 nr 33 poz. 196
  10. Dorota Borowicz, Mapy narodowościowe Górnego Śląska od połowy XIX wieku do II wojny światowej, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 39. ISBN 83-229-2569-7
  11. M.P. 1946 nr 44 poz. 85
  12. Peter Raina Jaruzelski Wydawnictwo "Efekt" Warszawa 2001 ISBN 83-88900-00-5 str. 102
  13. Kalendarium na stronie ZSO w Głubczycach
  14. Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 26.11.2012]. s. 22.
  15. Dane z dnia 31 grudnia danego roku według Głównego Urzędu Statystycznego
  16. http://www.glubczyce.com.pl/index1.php3
  17. http://www.osm-glubczyce.com.pl/O_firmie
  18. http://www.bongrain.pl/pl/index/html/id:160
  19. http://www.topfarms.pl/top_farms_glubczyce/index.php?strona=ofirmie.php
  20. http://www.galmet.com.pl/pl/articles/18_o_firmie
  21. Baza danych parafii Diecezji Opolskiej
  22. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 4 czerwca 2014.
  23. Strona TV Głubczyce

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Kalendarz Głubczycki 1994-2007
  • Elżbieta Dziegieć; Edward Dziegieć; Stanisław Pączka; Franciszek Zając. Głubczyce jako ośrodek lokalny. Opole: Instytut Śląski, 1964.
  • Katarzyna Maler. Dzieje Głubczyc do 1742 roku. Opole: Wydawnictwo Instytut Śląski, 2003.
  • Katarzyna Maler. Dzieje Głubczyc w latach 1742-1945. Opole: Państwowy Instytut Wydawniczy : Instytut Śląski, 2006.
  • Katarzyna Maler; Barbara Piechaczek. Głubczyce – portret miasta. Racibórz: "WiG Art", 1998.
  • Mieczysław Razik. Głubczyce przedwczoraj i jutro?. Branice: Oficyna Wydawnicza Zakładu Aktywności Zawodowej, 2008.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]