Głuchy (województwo mazowieckie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Głuchy
Państwo  Polska
Województwo mazowieckie
Powiat wyszkowski
Gmina Zabrodzie
Liczba ludności (2006) ok. 300
Strefa numeracyjna (+48) 29
Kod pocztowy 07-230
Tablice rejestracyjne WWY
SIMC 0523531
Położenie na mapie gminy Zabrodzie
Mapa lokalizacyjna gminy Zabrodzie
Głuchy
Głuchy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Głuchy
Głuchy
Ziemia 52°29′23″N 21°22′22″E/52,489722 21,372778

Głuchywieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie wyszkowskim, w gminie Zabrodzie.

Wieś zamieszkiwało w 2006 roku ok. 300 osób.[potrzebne źródło]

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa ostrołęckiego.

Wieś Głuchy (dawna nazwa Lasków Głuchy, była połączeniem dwóch wsi: Lasków i Głuchy)) to miejsce narodzin 24 września 1821 roku Cypriana Kamila Norwida. Norwid spędził tu swoje wczesne dzieciństwo. Został ochrzczony w kościele parafialnym w pobliskiej Dąbrówce, gdzie na cmentarzu 11 kwietnia 1825 roku pochowano jego matkę. Po jej śmierci 4 letni Cyprian i jego rodzeństwo wyjechał z rodzinnych Głuch do odległej o 20 km Strachówki, do swojej prababki, miecznikowej Hilarii Sobieskiej.[1] Gdy ona zmarła, zamieszkał z ojcem i braćmi w stolicy.

Po śmierci ojca w 1835 roku poeta często wracał w rodzinne strony, spędzając wakacje w Głuchach oraz w Dębinkach, w pałacu swego dziadka Ksawerego Dybowskiego, odbywał też wycieczki krajoznawcze z przyjaciółmi z kręgu "Cyganerii Warszawskiej". Do ziemi rodzinnej wspomnieniami wracał też w swoich utworach.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Zespół dworski: dwór, park z XVIII-XIX w. wpisany do rej. zabytków NID A-392 z 18.11.1959 i z 20.01.1976

Dworek modrzewiowy, piętrowy z gankiem wspartym na czterech słupach, nakryty czterospadowym dachem krytym gontem. W parku przydworskim z połowy XIX wieku rośnie wiele cennych drzew, zachowała się również aleja wysadzana starymi lipami oraz aleja dojazdowa wysadzana klonami i grabami, a także pomnik przyrody - klon srebrzysty.[2]

Dwór wzniesiony przez rodzinę Zdzieborskich (z której pochodziła matka Norwida) w końcu XVIII wieku, następnie należał do Jana Norwida (ojca Cypriana Kamila). W latach 18241911 znajdował się w posiadaniu rodziny Suskich, następnie w posiadaniu krewnych Norwidów — Jeziorańskich.

W latach 1903 - 1920 mieszkał tu rzeźbiarz Bolesław Jeziorański, który jest autorem pomnika Tadeusza Kościuszki i rzeźb w gminie Dąbrówka. Po jego śmierci właścicielami dworu były dzieci rzeźbiarza.[3][4]. Zmarł tam Bartłomiej Frykowski[5].

W latach 1964-1996 dwór należał do reżysera Andrzeja Wajdy i jego żony Beaty Tyszkiewicz. Obecnie we dworze mieszka ich córka, Karolina Wajda.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Rajd rowerowy szlakiem Norwida. [dostęp 2012-01-06].
  2. Folklor Wołomina i okolic. [dostęp 2012-01-06].
  3. Jolanta Boguszewska: Bolesław Jeziorański - rzeźbiarz z dworku Norwida. 14 lutego 2006. [dostęp 2012-01-06].
  4. Skansen powiatu wołomińskiego. [dostęp 2012-01-06].
  5. Stanisław Michalkiewicz, Zdrada panowie!, tygodnik „Nasza Polska” • 2 października 2013