GAZ-24 Wołga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
GAZ 24 Wołga
GAZ 24 Wołga
Inne nazwy Wołga
Producent GAZ
Okres produkcji 1970 – 1985
Miejsce produkcji  ZSRR
Poprzednik GAZ-21 Wołga
Następca GAZ-24-10 Wołga
Dane techniczne
Segment E
Typy nadwozia sedan, kombi
Silniki R4 2,4 l
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna
Rodzaj napędu tylny
Długość 4735 mm
Szerokość 1800 mm
Wysokość 1490 mm
1549 mm (kombi)
Rozstaw osi 2800 mm
Masa własna 1420 kg
Poj. zbiornika paliwa 55 l
Liczba miejsc 5 (6)
Pojemność bagażnika 580 l
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

GAZ 24 Wołgasamochód osobowy produkowany przez fabrykę Gorkowskij Awtomobilnyj Zawod w Niżnym Nowogrodzie.

Wołga produkowana była w dwóch wersjach GAZ-24-01 (sedan) i GAZ 24-02 (kombi).

Wołgi 24 najczęściej można było spotkać w roli taksówek, gdyż posiadały obszerne wnętrze oraz bardzo miękkie piórowe zawieszenie tylne, które zapewniało znaczną wygodę jazdy[1].

Bardziej luksusowe wersje (koniecznie w kolorze czarnym) były zarezerwowane dla dyrektorów fabryk i urzędników państwowych, a także tajnych oddziałów milicji oraz wywiadu. W latach 80. krążyła legenda o wołdze, której załoga porywała dzieci[1].

Następne wersje Wołgi to GAZ-24-10 Wołga, GAZ-31029 Wołga i GAZ-3105 Wołga

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Nadwozie[edytuj | edytuj kod]

Nadwozie stalowe samonośne, zamknięte, czterodrzwiowe, trójbryłowe. Silnik umieszczony z przodu napędza koła tylne. Drzwi stalowe, otwierane w kierunku jazdy, z szybami opuszczanymi; przednie drzwi wyposażone w lufcik uchylny. W stosunku do poprzednika nadwozie było zdecydowanie niższe, przez co optycznie wydawało się szersze (szerokość zewnętrza była identyczna). Rozstaw osi został wydłużony o 100 mm. Także rozstaw kół przednich (1476 mm.) jest większy niż w poprzednim modelu Wołgi. Masa własna uległa zmniejszeniu o ok. 150 kg. w stosunku do pierwszych wersji Wołgi.

Zawieszenie i układ jezdny[edytuj | edytuj kod]

Przednie: połączone z nadwoziem poprzez ramę pomocniczą będącą jednocześnie przednim wspornikiem silnika; podwójne wahacze poprzeczne ze sprężynami śrubowymi i amortyzatorami teleskopowymi umieszczonymi centralnie w sprężynach; stabilizator. Tylne: sztywny most, resory piórowe półeliptyczne, amortyzatory teleskopowe umieszczone skośnie - górną częścią w kierunku osi symetrii nadwozia.

Koła stalowe, mocowane pięcioma nakrętkami do szpilek osadzonych w piaście, rozmiar 14", ogumienie dętkowe lub bezdętkowe szerokości 185 lub 195 mm o profilu 80. Rozstaw kół przednich – 1476 mm, – tylnych 1420 mm.

Układ hamulcowy roboczy: hydrauliczny, nożny, dwuobwodowy, ze wspomaganiem podciśnieniowym; hamulce bębnowe, na przedniej osi w układzie duplex, na tylnej w układzie simplex. Układ hamulcowy pomocniczy: mechaniczny, ręczny, działa na koła tylne.

Układ kierowniczy z przekładnią ślimakowo-rolkową, bez wspomagania.

Silnik i przeniesienie napędu[edytuj | edytuj kod]

Silnik benzynowy: czterocylindrowy, rozrząd w układzie OHV z dwoma zaworami na cylinder napędzany kołami zębatymi, zawory ssące i wydechowe zgrupowane z prawej strony silnika; zasilanie gaźnikiem dwugardzielowym K-126Г z oszczędzaczem; blok silnika, tłoki i głowica odlane ze stopu aluminium, tuleje cylindrów żeliwne; chłodzenie cieczą z chłodnicą umieszczoną z przodu, za żaluzją sterowaną ręcznie, obieg chłodnicy włączany termostatem.

Sprzęgło suche jednotarczowe, sterowane hydraulicznie.

Skrzynia biegów czterobiegowa z biegiem wstecznym, zespolona ze sprzęgłem i silnikiem, synchronizowana, z dźwignią w podłodze; przeniesienie napędu wałem z przegubami Kardana, przekładnia główna hipoidalna o przełożeniu 4,1:1

Silnik 24D
Paliwo Benzyna LO 85
Ilość cylindrów 4 w układzie rzędowym
Średnica cylindrów 92 mm
Skok tłoka 92 mm
Pojemność 2445 cm³
Stopień sprężania 8,2:1
Moc maksymalna 70 kW
Maksymalny moment obrotowy 185 Nm
Silnik 2401
Paliwo Benzyna LO 76
Ilość cylindrów 4 w układzie rzędowym
Średnica cylindrów 92 mm
Skok tłoka 92 mm
Pojemność 2445 cm³
Stopień sprężania 6,7:1
Moc maksymalna 62 kW
Maksymalny moment obrotowy 172 Nm
  • Silnik 24 D pozwalał na osiągnięcie prędkości 145 km/h
  • 23s. potrzebowała Wołga na osiągnięcie 100 km/h

Instalacja elektryczna[edytuj | edytuj kod]

12 woltowa, z biegunem ujemnym na masie, akumulator 55 Ah, alternator o mocy 450 W, bezpieczniki bimetalowe umieszczone w kabinie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Produkowany od roku 1956 poprzednik modelu 24, GAZ 21, mimo że w czasie swojego powstawania był konstrukcją nowoczesną, na początku lat 60. okazał się przestarzały, szczególnie w kwestii wyglądu zewnętrznego.

W roku 1962 podjęto prace nad następcą Wołgi 21. Nowy samochód projektowano z myślą o wykorzystaniu wielu wersji silnikowych - zmodernizowanego czterocylindrowego silnika z GAZa 21 oraz nowych konstrukcji: sześciocylindrowego rzędowego i ośmiocylindrowego w układzie V. Wkrótce idea silnika sześciocylindrowego jak również automatycznej skrzyni biegów została odrzucona, i GAZ 24 miał być produkowany z silnikami R4 2,5l oraz V8 5.5l. Ośmiocylindrowa jednostka co prawda trafiła do Wołgi ale tylko w samochodach przeznaczonych dla bezpieki. Ogromna masa silnika niezbyt dobrze wpływała na właściwości jezdne samochodu, dlatego tylną część pojazdu obciążono żeliwną płytą o masie ok 200kg.

W latach 1962 - 1965 zbudowano kilka prototypów istotnie różniących się wyglądem, aż w roku 1965 powstała konstrukcja zbliżona do późniejszej seryjnej. W 1966 powstały pierwsze jeżdżące prototypy, oznaczone M-24 (poprzedni model skonstruowany na bazie GAZa 21 miał oznaczenie M-23). Prototypy wyposażone były również w podwójne reflektory przednie, jednak ta wersja nie weszła do seryjnej produkcji.

W 1967 rozpoczęto produkcję samochodu GAZ-24, który posiadał nowoczesną sylwetkę i był lżejszy od poprzednika.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Informacje uzyskane z Prywatnego Muzeum Motoryzacji i Techniki w Otrębusach.