GBU-12

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
GBU-12 Paveway II
GBU-12 xxl.jpg
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Raytheon, Lockheed-Martin
Typ swobodnie opadająca, naprowadzana laserowo
Przeznaczenie burząca
Historia
Lata produkcji od 1976
Używana w latach od 1976
Dane techniczne
Długość 2210 mm
Średnica 273 mm
Masa 362 kg
Masa mat. wybuchowego 87 kg
Rodzaj mat. wybuchowego Tritonal, PBXN
Zasięg 14,8 km

GBU-12 Paveway IIamerykańska bomba lotnicza serii Paveway naprowadzana laserowo zbudowana na podstawie bomby Mk 82.

GBU-12 została zaprojektowana dla amerykańskich sił zbrojnych jako naprowadzana laserowo bomba burząca i wprowadzona na uzbrojenie w 1976 roku. Głowicę bojową stanowi bomba ogólnego przeznaczenia Mk 82 o masie nominalnej 227 kg (500 funtów), wyposażona w półaktywną laserową głowicę naprowadzającą i powierzchnie sterowe do korygowania jej lotu. Cel musi być oświetlony zewnętrznym desygnatorem laserowym. Dokładność trafienia nie mniejsza niż 9 metrów.

Istnieją dwie generacje bomb GBU-12Paveway I ze stałymi statecznikami i Paveway II ze statecznikami składanymi. Ponadto Paveway II posiada następujące ulepszenia:

  • obudowa i elementy optyki głowicy naprowadzającej wykonano z tworzyw sztucznych, dzięki czemu zmniejszyła się ich masa i koszt
  • zwiększono czułość i o 30% kąt przeszukiwania detektora promieniowania laserowego
  • skrócono czas załączania baterii termicznej po zrzuceniu bomby
  • zwiększono kąty wychyleń powierzchni sterowych
  • wprowadzono kodowanie wiązki laserowej

Głównymi nosicielami bomb GBU-12 są samoloty General Dynamics F-111, które zrzuciły około połowy z 4493 sztuk użytych podczas operacji Pustynna Burza. Ponadto mogą być przenoszone przez samoloty A-6 Intruder, A-7 Corsair II, A-10 Thunderbolt II, F-14 Tomcat, F-15E Strike Eagle, F-16 Fighting Falcon, F/A-18 Hornet i B-52 Stratofortress. Ogólnie w operacji Pustynna Burza osiągnięto skuteczność 88% podczas ataków na różnego rodzaju umocnienia.