GBU-15

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
GBU-15
GBU-15 xxl.jpg
Dane podstawowe
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Boeing i Raytheon
Typ bomba szybująca naprowadzana telewizyjnie lub termicznie (podczerwień)
Przeznaczenie burząca
Historia
Data konstrukcji 1974
Lata produkcji od 1983
Używana w latach od 1983
Dane techniczne
Długość 3900 mm
Średnica 457 mm
Rozpiętość 1500 mm
Masa 1125 kg
Masa mat. wybuchowego 870 kg
Zasięg 9 – 28 km
Dane operacyjne
Użytkownicy
Australia, Izrael, Stany Zjednoczone

GBU-15 – (ang. Guided Bomb Unitbomba kierowana), amerykańska szybująca bomba lotnicza używana do precyzyjnego niszczenia celów. Zaprojektowana do przenoszenia przez samoloty F-15E Strike Eagle, General Dynamics F-111 i F-4 Phantom II, ale obecnie przenoszona tylko przez F-15E.

Bomba składa się z modułów dołączanych do głowicy bojowej, którą stanowi bomba burząca ogólnego przeznaczenia Mark 84 lub przeciwbetonowa BLU-109. Moduły dołączane do głowic bojowych to przednia sekcja z głowicą naprowadzającą, łącznik modułu naprowadzającego i głowicy bojowej z powierzchniami sterowymi, moduł sterowania z autopilotem i systemami nawigacyjnymi, satelitarnym GPS i inercyjnym INS, tylna sekcja z powierzchniami nośnymi w kształcie litery X wyposażonymi w stery umożliwiające manewrowanie, oraz moduł transmisji danych data link.

Przednia sekcja naprowadzająca zawiera głowicę telewizyjną przeznaczoną do atakowania celów w dzień lub termiczną, pracującą w podczerwieni do ataków w nocy lub podczas złych warunków pogodowych. Data link umieszczony w sekcji ogonowej bomby umożliwia wprowadzenie koordynat celu i zdalne korygowanie toru jej lotu przez operatora uzbrojenia znajdującego się w samolocie.

Bomba GBU-15 może być używana do atakowania celów w trybie bezpośrednim lub pośrednim. Atak bezpośredni polega na namierzeniu celu przez pilota, przesłaniu jego koordynat do systemów sterowania bomby, a następnie zrzuceniu jej. Bomba naprowadza się na wybrany cel automatycznie, a samolot z którego została zrzucona może w tym czasie opuścić obszar ataku. Atak pośredni polega na zrzuceniu bomby i aktywnym kierowaniu jej lotem za pomocą data linku przez operatora uzbrojenia znajdującego się w samolocie. Po namierzeniu celu, bomba może kontynuować lot w jego kierunku automatycznie lub być kierowana przez cały czas do momentu uderzenia w cel.

Prace projektowe nad bombą GBU-15 rozpoczęto w 1974 roku. Początkowo planowano skonstruowanie szybujących pocisków rakietowych AGM-112A i AGM-112B z głowicami telewizyjnymi i pracującymi w podczerwieni, ale ponieważ otrzymano w konsekwencji broń szybującą bez napędu, zmieniono jej oznaczenie na GBU-15. Była to wersja rozwojowa naprowadzanych bomb używanych podczas wojny w Wietnamie.

Pierwsze testy GBU-15 rozpoczęto w 1975 roku, a ostateczną wersję głowicy telewizyjnej opracowano w listopadzie 1983 roku, a w lutym 1985 zakończono testy z głowicą działającą w podczerwieni.

W ramach programu integracji systemów uzbrojenia zbudowano bombę GBU-15 z napędem oznaczoną jako AGM-130.

F-4E Phantom II zrzucający GBU-15 w 1985