Gałęźnica szorstkołuska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gałęźnica szorstkołuska
Atheris squamigera[1]
(Hallowell, 1856)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada zauropsydy
Podgromada diapsydy
Rząd łuskonośne
Podrząd węże
Rodzina żmijowate
Podrodzina żmije
Rodzaj Atheris
Gatunek gałęźnica szorstkołuska
Podgatunki
  • A. s. squamigera (Hallowell 1854)
  • A. s. robusta Laurent, 1956
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gałęźnica szorstkołuska (Atheris squamigera) – gatunek jadowitego węża z rodziny żmijowatych.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w Zachodniej Afryce a zasiedlane przez nią tereny rozciągają się od Gwinei po Benin. Wyizolowane kolonie można spotkać w Nigerii, Kamerunie, Gabonie i Gwinei Równikowej.Zamieszkuje tropikalne lasy, podmokłe zarośla na skraju lasów i zarośnięte krzewami bagna.

Cechy charakterystyczne[edytuj | edytuj kod]

Wąż jadowity o uzębieniu Solenoglypha. Jest to najwyższy stopień rozwoju aparatu jadowego u węży. Zęby te znajdują się w przedniej części otworu gębowego żmii, złożone pozostają równolegle do kości szczęki. Zęby są typu kanalikowego. Jest to wąż zwinny, szybki i dość agresywny. Gdy poczuje się zagrożony błyskawicznie atakuje.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Dorosłe osobniki osiągają od 45 cm do 70 cm długości. Samice są zazwyczaj nieco większe od samców. Ciało szczupłe. Ogon dobrze umięśniony i chwytny. Głowa trójkątna, spłaszczona i wyodrębniona od reszty ciała. Barwa dorosłych osobników zmienna od jasnozielonej po brązową, często z bladożółtymi plamkami biegnącymi wzdłuż . Brzuch bladozielony, bladożółty czasem niebieskawy. Młode mogą być brązowe lub jasnobrązowe. W ciągu 24 godzin zmieniają kolor na żółto-zielony lub ciemny zielony.

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Prowadzi nadrzewny tryb życia. Można ją spotkać w gęstych gałęziach, 1-2 metry nad ziemią. Czasem jednak poluje na ziemi.

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Jaszczurki, gryzonie, żaby nadrzewne.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Gody mają miejsce w okresie od września do listopada. Jak każdy przedstawiciel Atheris jajożyworodna. Samica rodzi 6-9 młodych na przełomie marca i kwietnia. Młode mają długość 13 cm do 19 cm.

Zagrożenie[edytuj | edytuj kod]

O jadzie przedstawicieli gatunku Atheris wiadomo stosunkowo niewiele, oprócz tego, że jest hemotoksyczny, zaś ukąszenie powoduje bolesny obrzęk i problemy z krzepliwością krwi. Niegdyś uważano, że jad jest niegroźny dla człowieka, ale odnotowano kilka przypadków poważnych komplikacji hematologicznych.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki[2]:

  • Atheris squamigera squamigera
  • Atheris squamigera robusta

Przypisy

  1. Atheris squamigera w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Atheris squamigera (ang.). The Reptile Database. [dostęp 6 września 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wacław Jaroniewski: Jadowite węże świata (atlas). Wyd. 3. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1984. ISBN 8302009776.
  • Coborn. J, Atlas węży świata.