Gabinet Davida Camerona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wielka Brytania
Godło Wielkiej Brytanii
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Wielkiej Brytanii
Portal Portal Wielka Brytania

Gabinet Davida Camerona jest aktualnie urzędującym Gabinetem Wielkiej Brytanii. Powstał po wyborach parlamentarnych, przeprowadzonych 6 maja 2010 roku. David Cameron odebrał nominację na premiera z rąk królowej Elżbiety II w dniu 11 maja. Nominacje członków gabinetu nastąpiły 12 maja, zaś 13 maja gabinet spotkał się na inauguracyjnym posiedzeniu[1].

Gabinet Camerona jest pierwszym od zakończenia II wojny światowej rządem koalicyjnym w Wielkiej Brytanii[2]. Tworzą go Partia Konserwatywna oraz, jako mniejszy partner, Liberalni Demokraci. Sytuacja taka wynika z faktu, iż żadna partia nie była w stanie samodzielnie stworzyć rządu większościowego, gdyż żadna nie uzyskała w wyborach bezwzględnej większości w Izbie Gmin.

Skład w chwili powstania[edytuj | edytuj kod]

Członkowie Gabinetu[edytuj | edytuj kod]

Literą C oznaczono ministrów wysuniętych przez Partię Konserwatywną, a literami LD Liberalnych Demokratów.

Ministrowie niewchodzący w skład Gabinetu, lecz mający prawo stałego uczestnictwa w jego posiedzeniach[edytuj | edytuj kod]

Późniejsze zmiany[edytuj | edytuj kod]

  • 29 maja 2010 David Laws ustąpił ze stanowiska naczelnego sekretarza skarbu i został zastąpiony przez Danny’ego Alexandra. Piastowany dotąd przez Alexandra urząd ministra ds. Szkocji objął Michael Moore.
  • 14 października 2011 Liam Fox ustąpił ze stanowiska ministra obrony. Zastąpił go Philip Hammond, z kolei jego dotychczasowy resort – transportu – przejęła Justine Greening.
  • 3 lutego 2012 Chris Huhne ustąpił ze stanowiska ministra energii i zmian klimatycznych, zastąpił go Ed Davey
  • 4 września 2012 przeprowadzono szeroką rekonstrukcję gabinetu, w ramach której[7]:
    • Jeremy Hunt przeszedł ze stanowiska ministra kultury na urząd ministra zdrowia.
    • Dotychczasowy minister zdrowia Andrew Lansley został przewodniczącym Izby Gmin, zastępując w tej roli Sir George'a Younga, który opuścił rząd.
    • Chris Grayling zastąpił Kennetha Clarka na stanowisku ministra sprawiedliwości. Clarke został w składzie gabinetu jako minister bez teki.
    • Justine Greening została przeniesiona ze stanowiska ministra transportu na urząd ministra ds. rozwoju międzynarodowego.
    • Nowym ministrem transportu został Patrick McLoughlin.
    • Owen Paterson został przeniesiony ze stanowiska ministra ds. Irlandii Północnej na urząd ministra środowiska.
    • Nowym ministrem ds. Irlandii Północnej została dotychczasowa wiceminister transportu Theresa Villiers.
    • Andrew Mitchell opuścił stanowisko ministra ds. rozwoju międzynarodowego i został głównym whipem w Izbie Gmin w randze członka gabinetu.
    • Grant Shapps zastąpił baronessę Warsi na stanowisku współprzewodniczącego Partii Konserwatywnej. Drugim współprzewodniczącym pozostaje lord Feldman, który nie jest jednak członkiem gabinetu. Baronessa Warsi formalnie przestała być członkiem gabinetu, ale zachowała prawo stałego uczestnictwa w jego obradach jako wiceminister spraw zagranicznych i zarazem wiceminister samorządów i społeczności lokalnych ds. religii i społeczności.
    • David Jones został nowym ministrem ds. Walii. Stanowisko to opuściła Cheryl Gillan.
    • Maria Miller została nowym ministrem kultury.
    • Rząd opuściła Caroline Spelman, dotychczasowa minister środowiska.
  • 7 stycznia 2013 lord Strathclyde zrezygnował z funkcji przewodniczącego Izby Lordów, zastąpił go lord Hill of Oareford.
  • 7 października 2013 Michael Moore opuścił stanowisko ministra ds. Szkocji, zastąpił go Alistair Carmichael.
  • 9 kwietnia 2014 gabinet opuściła Maria Miller. Jej obowiązki zostały podzielone między dwoje innych polityków. Sajid Javid został ministrem kultury, mediów i sportu, a także ministrem ds. równości. Z kolei Nicky Morgan została ministrem ds. kobiet, łącząc to stanowisko z urzędem jednego z wiceministrów skarbu. Javid został pełnym członkiem gabinetu, natomiast Morgan otrzymała nadzwyczajne prawo udziału w jego posiedzeniach, na których omawiane są sprawy kobiet.
  • 15 lipca 2014 przeprowadzono rekonstrukcję gabinetu, w ramach której:
    • Philip Hammond zastąpił Williama Hague'a na stanowisku ministra spraw zagranicznych i Wspólnoty Narodów.
    • Michael Fallon został nowym ministrem obrony.
    • Nicky Morgan została ministrem edukacji, a także objęła nowe stanowisko (powstałe z połączenia dwóch dotychczasowych) ministra ds. równości i kobiet
    • Elizabeth Truss zastąpiła Owena Patersona na stanowisku ministra środowiska, żywności i spraw wsi
    • Stephen Crabb został ministrem ds. Walii.
    • William Hague został przewodniczącym Izby Gmin.
    • Baronessa Stowell of Beeston została przewodniczącą Izby Lordów.
    • Jeremy Wright został prokuratorem generalnym Anglii i Walii z prawem uczestnictwa w posiedzeniach gabinetu, gdy zachodzi taka potrzeba
    • Oliver Letwin został kanclerzem Księstwa Lancaster, z prawem stałego udziału w posiedzeniach gabinetu.
    • Esther McVey została ministrem stanu ds. zatrudnienia, z prawem stałego udziału w posiedzeniach gabinetu.
    • Matthew Hancock został ministrem stanu ds. energii oraz ministrem stanu ds. biznesu i przedsiębiorczości, z prawem stałego udziału w posiedzeniach gabinetu

Przypisy

  1. Cameron 'expecting great things' from civil servants, BBC News, 2010-05-13 [dostęp 2010-05-13].
  2. Q&A: The Conservative-Lib Dem coalition, BBC News [dostęp 2010-05-13].
  3. Decyzją premiera, wicepremier otrzymał specjalne zadania związane z reformą polityczną i konstytucyjną.
  4. Decyzją premiera, dodatkowym obowiązkiem ministra jest kierowanie pracami Urzędu Gabinetu w zakresie obsługi prac wicepremiera.
  5. Decyzją premiera, zadaniem ministra będzie służenie mu radą w kwestiach politycznych.
  6. Decyzją premiera, prokurator generalny będzie brał udział w obradach Gabinetu tylko, gdy będzie to potrzebne.
  7. Cabinet reshuffle: Lansley replaced by Hunt in health job (ang.). BBC News, 2012-09-04. [dostęp 2012-09-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
gabinet Gordona Browna
Skład rządu brytyjskiego,
2010-nadal
Następca
nadal