Gajnik lśniący

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gajnik lśniący
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Gromada mchy
Klasa prątniki
Podklasa Bryidae
Nadrząd Hypnanae
Rząd rokietowce
Rodzina gajnikowate
Rodzaj gajnik
Gatunek gajnik lśniący
Nazwa systematyczna
Hylocomium splendes (Hedw.) Schimp. in Bruch, Schimp. & W.Gümbel
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Gajnik lśniący (Hylocomium splendens (Hedw.) Schimp. in Bruch, Schimp. & W.Gümbel) – gatunek mchu należący do rodziny gajnikowatych. W Polsce gatunek pospolity.

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Występuje pospolicie w całej Europie (w tym także na Islandii, Wyspach Owczych, na Kaukazie), w Azji (Tybet, Ałtaj, Syberia, Chiny, Japonia), w Maroku, w Ameryce Północnej i na Nowej Zelandii. W Polsce pospolity na całym obszarze, w Tatrach do wys. 2400 m n.p.m.[1]

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek tworzy charakterystyczne lśniące darnie z wyraźną piętrową (warstwową) budową, która powstaje w wyniku pierzastego podwójnego lub potrójnego rozdzielania się łodyg. Rośliny są wzniesione, barwy żółto-zielonej. Liście wydłużone w pokroju jajowate z ostrym, zwężającym się szczytem; na brzegach piłkowane. Puszka krótka, zgięta. Żebro podwójne.

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek naziemny, pospolity w całej Polsce, zwłaszcza na niżu w borach iglastych i mieszanych. Występuje również w piętrze regla górnego w borach świerkowych Karpat i Sudetów. Preferuje gleby ubogie w składniki mineralne, o odczynie kwaśnym i słabo kwaśnym.

Gajnik lśniący

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Roślina objęta częściową ochroną gatunkową w Polsce na podstawie Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin[2].

Przypisy

  1. Bronisław Szafran: Mchy (Musci). T. II. Warszawa: PWN, 1961, s. 346.
  2. Dz. U. z 2014 r. Nr 0, poz. 1409 – Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Bronisław Szafran: Mchy (Musci). T. II. Warszawa: PWN, 1961, s. 345-346.