Galeazzo Ciano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Galeazzo Ciano
Galeazzo Ciano.jpg
Galeazzo Ciano
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1903
Livorno
Data i miejsce śmierci 11 stycznia 1944
okolice Werony
minister prasy i propagandy
Okres urzędowania od 1935
do 1936
minister spraw zagranicznych
Okres urzędowania od 1936
do 1943
Poprzednik Benito Mussolini
Następca Benito Mussolini
Odznaczenia
Order Orła Białego

Galeazzo Ciano, hrabia di Cortelazzo (ur. 18 marca 1903 w Livorno, zm. 11 stycznia 1944 w okolicach Werony), włoski polityk, dyplomata i dziennikarz, czołowy działacz ruchu faszystowskiego, zięć Benito Mussoliniego. 24 kwietnia 1930 roku ożenił się z jego córką Eddą w kościele San Giuseppe przy via Nomentana w Villa Torlonia.

Syn wybitnego dowódcy i weterana I wojny światowej Constanzo Ciano. Jako młody człowiek wstąpił do ruchu faszystowskiego, był uczestnikiem marszu na Rzym w 1922. W latach 1925-1930 przebywał na placówkach dyplomatycznych m.in. w Rio de Janeiro, Pekinie i Szanghaju (jako konsul generalny). Po powrocie do Włoch był m.in. ministrem prasy i propagandy w latach 1935-1936, a w 1936 objął posadę ministra spraw zagranicznych i członka Wielkiej Rady Faszystowskiej.

Bywalec salonu Kitty, ekskluzywnego domu publicznego w Berlinie. W trakcie pobytu w Pekinie przypisywano mu romans z Wallis Warfield Simpson, przyszłą żoną króla Edwarda VIII[1].

Początkowo zwolennik sojuszu z hitlerowskimi Niemcami i ekspansji terytorialnej Włoch, w miarę upływu czasu opowiadał się za podpisaniem separatystycznego pokoju z aliantami. 25 lipca 1943, podczas pamiętnego zebrania Wielkiej Rady Faszystowskiej, poparł przeciwników Mussoliniego i głosował za jego usunięciem (jako jeden z dziewiętnastu spiskowców). Internowany przez rząd marszałka Badoglia, zdołał uciec i przedostać się do Niemiec. Został aresztowany przez gestapo w związku ze swoim udziałem w usunięciu Duce i próbami negocjacji z aliantami, co zostało uznane za działalność antyniemiecką. Następnie przekazany w ręce włoskich faszystów (uwięziony w średniowiecznym więzieniu Scalzich w Weronie), stał się jednym z oskarżonych w pokazowym procesie w Weronie.

Mimo wysiłków żony został skazany na karę śmierci za zdradę stanu i rozstrzelany na terenie wojskowej strzelnicy na poligonie w San Procolo[2].

Autor słynnych Dzienników, na które złożyły się prowadzone przez niego notatki z podróży (także w Polsce) i z kontaktów z politykami wielu państw.

W 1938 roku odznaczony Orderem Orła Białego[3].

Z Eddą Mussolini (zmarła w kwietniu 1995 roku) miał troje dzieci: Fabrizio (dziadek, duce nazywał go Fabbrizio - podwójne bb), Raimonda zwaną Dindina i Marzio.

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Galeazzo Ciano

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Laura Laurenzi, Najsłynniejsze historie miłosne XX wieku, tytuł oryginału: Amori e furori, ISBN 83-7163-306-8

Przypisy

  1. Laura Laurenzi, Najsłynniejsze historie miłosne XX wieku, str. 52-53
  2. Laura Laurenzi, Najsłynniejsze historie miłosne XX wieku, str. 58
  3. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 306.