Game (raper)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Game
The Game by Mikko Koponen.jpg
Imię i nazwisko Jayceon Terrell Taylor
Pseudonim Chuck Taylor, Hurricane Game, Murda Game, Game
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1979
Stany Zjednoczone Compton, Kalifornia, USA
Gatunek hip-hop, West Coast Hip-Hop, Gangsta rap
Zawód raper, aktor
Aktywność od 2001
Wytwórnia płytowa Get Low, Aftermath Entertainment, G-Unit Records, Interscope, Geffen, Cash Money Records
Powiązania Dr. Dre, Snoop Dogg, 50 Cent, Lil Wayne, Kanye West
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Jayceon Terrell Taylor (ur. 29 listopada 1979 w Los Angeles[1]), lepiej znany jako Game (pierwotnie The Game) – amerykański raper.

Stał się sławny w 2005 r. po sukcesie jego albumu The Documentary i dwukrotnej nominacji do nagrody Grammy. Game jest jedynym raperem z zachodu, który wydał multi-platynowy album The Documentary, od czasów 2001 Dr. Dre, który został wydany późno w 1999 (chociaż album Tha Last Meal Snoop Dogga sprzedał się w dwóch milionach egzemplarzy, został zatwierdzony jako platyna).

Po wydaniu dwóch albumów, które zadebiutowały na pierwszych miejscach kilku notowań, między innymi Billboard 200, Game jest również znany z wielu beefów, w których wziął udział. Muzyka tworzona przez Game'a to podgatunek rapu, zwany gangsta rapem, który miał swoje początki w rodzinnym mieście rapera, Compton.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Jayceon Taylor urodził się w Los Angeles, w stanie Kalifornia. Jego matka to Lynette Baker, a ojciec George Taylor. Mieszkał w La Brea dopóki nie przeniósł się z rodziną do Compton, kiedy miał cztery lata. Po tym, jak jego starsza siostra oskarżyła ojca o molestowanie seksualne (Jayceon miał wtedy pięć lat), ich rodzina rozpadła się i spędził osiem lat z rodziną zastępczą w Carson. W wieku czternastu lat wrócił do swojej prawdziwej rodziny w Compton. Dorastał na terytorium gangu Crips znanym jako Santana Blocc i wkrótce dołączył do Bloodsów. Po ukończeniu Compton High School, krótko uczęszczał do Washington State University – w pierwszym semestrze wyrzucono go ze szkoły za posiadanie narkotyków. Po tych zdarzeniach zajął się sprzedażą narkotyków, a wieku osiemnastu lat zaczął naśladować swojego starszego brata (Big Fase 100), który był szefem Cedar Black Piru. W 2001 został pięciokrotnie postrzelony (w serce, brzuch, ręce i nogę) w trakcie handlowania narkotykami. Został przewieziony do szpitala. Zapadł w śpiączkę na trzy dni. W trakcie pobytu w szpitalu postanowił rozpocząć karierę raperską.

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Po przesłuchaniu znanych albumów hip-hopowych, Taylor zaplanował swoją karierę. Z pomocą brata, Big Fase'a, założył wytwórnię The Black Wall Street Records. Poza samym Game'em, znaleźli się w niej między innymi Glasses Malone, Vita i Nu Jerzey Devil. Wybrał pseudonim "The Game", bo tak nazywała go babcia z powodu jego zamiłowania do sportu (koszykówka). W 2002 został wydany jego pierwszego mixtape, "You Know What It Is Vol. 1", przez wytwórnię Get Low Recordz. Zanim Game znalazł się w wytwórni Aftermath Entertainment, zainteresował się nim P. Diddy, jednak Dr. Dre zaproponował mu kontrakt wcześniej. W październiku 2004 roku, wydał swój pierwszy album, Untold Story dla Get Low Recordz. Sprzedał się w ilości 82 000 kopii w pierwszych trzech miesiącach. Na płycie gościnnie wystąpili między innymi Sean T, Young Noble (z Outlawz) i JT The Bigga. Wystąpił również na mixtape'ach takich producentów jak DJ Kayslay, DJ Whoo Kid czy DJ Clue. Wkrótce raper wydał kolejnego mixtape'a dla swej własnej wytwórni, "You Know What It Is Vol. 2". Wystąpił również w grze komputerowej "NBA Live 2004" w piosence skomponowanej przez Fredwrecka, "Can't Stop Me".

Współpraca z 50 Centem[edytuj | edytuj kod]

The Game miał kontrakt z wytwórnią Aftermath Entertainment, Dr. Dre i właściciel wytwórni Interscope, Jimmy Iovine postanowili, że będzie pracował z 50 Centem i G-Unit, stwierdzili bowiem, że to zwiększy zainteresowanie fanów zarówno Game'em, jak i G-Unit. Wkrótce wystąpił w teledyskach u 50 Centa, Lloyda Banksa, Young Bucka i Fabolousa. Po raz pierwszy pojawił się w klipie "In da Club", tańcząc z dziewczyną. Nawet zaczynając karierę został wmieszany w beefy G-Unit z Joe Buddenem, Ja Rule i Memphis Bleekiem. W 2004, przed wydaniem swojego pierwszego singla, "Westside Story", wystąpił gościnnie w singlu obok Jima Jonesa, "Certified Gangstas".

Początkowo tytuł The Documentary brzmiał Nigga Wit' An Attitude Volume 1 (co można usłyszeć w tekście "Dreams"), jednak został zmieniony na żądanie wdowy po Eazy-E. Głównymi producentami The Documentary byli Dr. Dre i 50 Cent. Przebojowe single "How We Do" i "Hate It or Love It" wkrótce zostały nominowane do nagrody Grammy. Album zadebiutował na 1. miejscu notowania Billboard 200 i był dziesiątym najlepiej sprzedającym się albumem w USA 2005 roku. W Wielkiej Brytanii zadebiutował na 7. miejscu. Na całym świecie sprzedano około pięciu milionów kopii.

Z powodu beefu z 50 Centem, Game opuścił Aftermath Entertainment i zaczął współpracować z Geffen Records, by nie mieć żadnych zobowiązań wobec G-Unit. Album Doctor's Advocate został wydany 14 listopada 2006 roku. Data wydania albumu została przełożona przez Game'a, aby udowodnić, że może on odnieść sukces bez pomocy Dre i 50 Centa. Game początkowo zapowiedział w magazynie XXL, że na płycie pojawi się kilka produkcji Dre, jednak podczas wywiadu na stacji Power 105 zapowiedział, że na albumie nie znajdzie się ani jedna (pozostały jednak niewydane utwory wyprodukowane przez Dre dostępne w Internecie, nie zostało wyjaśnione, czemu nie ukazały się na Doctor's Advocate. Album zadebiutował na 1. miejscu listy Billboard 200, sprzedając się w ponad 358 tysiącach egzemplarzy w pierwszym tygodniu.

W 2007 roku, wystąpił w epizodzie w filmie "Beef IV".

Dalsza kariera[edytuj | edytuj kod]

Nowy album Game'a L.A.X.[2] ukazał się dnia 26 sierpnia, 2008 roku nakładem wytwórni Geffen. Pierwszym oficjalnym singlem został utwór "Game's Pain", gdzie w refrenie gościnnie można usłyszeć Keyshia'e Cole. Drugim singlem, wydanym 24 czerwca, został utwór "Dope Boys", który Game wykonał wraz z Travisem Barkerem. Ostatnim singlem był utwór "My Life" z gościnnym udziałem Lil Wayne'a. Kompozycja Game'a zadebiutowała na 2. miejscu notowania Billboard 200, sprzedając się w ilości ponad 238 tys. egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Do 22 października, 2008 r. sprzedano 660,1 tys. egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych[3]. Po wydaniu L.A.X., album zebrał wiele pochlebnych recenzji od krytyków, którzy chwalili tę produkcję.

23 sierpnia 2011[4] w Stanach Zjednoczonych został wydany czwarty studyjny album rapera pt The R.E.D. Album. Game nad tą kompozycją pracował od roku 2009. Produkcja została wydana nakładem wytwórni Aftermath i Interscope Records. Pierwszym oficjalnym singlem został utwór "Red Nation" z udziałem rapera Lil Wayne'a, do którego powstał teledysk[5]. Singiel został wydany 12 kwietnia tego roku w Stanach Zjednoczonych, a 3 maja na całym świecie. Kolejnym singlem został utwór "Pot of Gold" z gościnnym udziałem piosenkarza Chrisa Browna, do którego również zrealizowano klip[6]. Został wydany 28 czerwca na całym świecie. W grudniu 2011 r. został wydany następny singel pt. "Martians vs. Goblins", a 22 marca 2012 r. ostatni promujący utwór "The City".

Pod koniec 2011 roku raper rozpoczął nagrywanie piątego i jednocześnie ostatniego albumu dla wytwórni Interscope Records[7]. Tytuł pierwotnie brzmiał F.I.V.E.: Fear Is Victory’s Evolution, jednak raper postanowił zmienić go na Jesus Piece[8]. 2 września 2012 r. opublikowano pierwszy singel zatytułowany "Celebration". W utworze oprócz Game'a wystąpili Chris Brown, Tyga, Lil Wayne i Wiz Khalifa. Planowana premiera odbyła się 11 grudnia 2012 roku.

Beefy[edytuj | edytuj kod]

Już przed wydaniem albumu The Documentary, The Game był wmieszany w wiele beefów. Rywalizował między innymi ze Suge Knightem z wytwórni Death Row Records, Ja Rule'm, Joe Buddenem, Yukmouth, również z Jayem-Z, Memphis Bleekiem i Young Gunz z Roc-A-Fella Records. Szczególnie znany z beefu z 50 Centem i G-Unit. The Game był również w niewielkim stopniu skłócony z Xzibitem, Guerilla Black, Bishopem Lamontem, Domination, Benzino i modelką Vidą Guerrą[potrzebne źródło].

Joe Budden[edytuj | edytuj kod]

Beef zaczął się, gdy 50 Cent skrytykował album Joego. Joe Budden w odpowiedzi nagrał kilka dissów skierowanych w G-Unit. The Game wcześniej nagrał freestyle'a dla DJ-a Clue i Joe Budden użył jego tekstu nie powiadamiając o tym autora i również dissując G-Unit. W odpowiedzi Game nagrał kilka utworów. Joe Budden wyśmiał występ Game'a w programie randkowym "Change of Heart". Później, na imprezie w Nowym Jorku, raperzy zakończyli beef, chociaż Game sugeruje w kilku piosenkach, że go wygrał.

Yukmouth[edytuj | edytuj kod]

Yukmouth pierwszy raz spotkał Game'a, mając beef z G-Unit. The Game wydał diss skierowany do niego na podkładzie "I Got 5 on It", utworze, który Yukmouth nagrał będąc częścią duetu Luniz. Yukmouth odpowiedział mu utworem, w którym wyśmiał występ rywala w programie "Change of Heart". Obaj wkrótce zdissowali się w utworze "Peace" pisząc swe zwrotki oddzielnie. Później Youkmouth odpowiedział w klipie freestyle'a na podkładzie utworu Breathe - Fabolousa. Klip ukazuje mężczyznę prawdopodobnie mającego przypominać Taylora, który zostaje pobity i okradziony. W tym utworze Yukmouth mówi, że Game ma kolczyk w języku i, że został spoliczkowany przez Suge Knighta. Po West Coast Peace Conference obaj raperzy zakończyli beef.

Death Row Records[edytuj | edytuj kod]

Beef pomiędzy Suge Knightem a Game'em zaczął się po tym, jak Yukmouth powiedział, że Game został spoliczkowany przez Knighta. Game odpowiedział na swojej stronie, że gdyby Suge Knight go dotknął, byłby "six feet deep" (martwy). Po "2005 BET Awards", niektórzy z członków Death Row zostali zaproszeni na impreze organizowaną przez Ciarę. Jeden z nich próbował ukraść łańcuch Game'a[potrzebne źródło]. W Miami na "2005 MTV Video Music Awards", Suge Knight został postrzelony przez nieznanego strzelca na imprezie u Kanye'a Westa. Game powiedział, że nie ma z tym nic wspólnego. Wkrótce razem z innymi znanymi raperami z zachodu wziął udział w konferencji pokojowej kończącej większość beefów na zachodnim wybrzeżu. Pomimo, że Suge Knight się na niej nie pojawił, jego beef z Game'em został zakończony.

Roc-A-Fella Records[edytuj | edytuj kod]

Game zaczął beef z Roc-A-Fella Records prawie na początku swojej kariery. Nazwa wytwórni Memphis Bleeka (Get Low Records) była podobna do nazwy wytwórni, z którą kontrakt miał Game (Get Low Recordz). Game zdissował Bleeka w piosence Bleek Is. Później, na singlu Westside Story, The Game mówi "I don't do button-up shirts or drive maybachs", co zostało uznane za tekst skierowany do Jaya-Z. Później Jay Z wystąpił na freestyle'u u na audycji Hot 97 u Funkmastera Flexa powtarzając wielokrotnie słowo game i wiele osób uznało, że jest to skierowane do Game'a. The Game w kilku utworach skierowanych na całe Roc-A-Fella Records. Podczas beefu między Game'em a artystami z Roc-A-Fella, na jego pierwszym albumie pojawiły się produkcję Kanye'a Westa i Just Blaze'a, dwóch producentów z Roc-A-Fella. Na wywiadzie z Edem Loverem i Monie Love, The Game, że wcześniej przytoczony wers z Westside Story był skierowany do Ja Rule'a. Powiedział też, że szanuje Jaya-Z i nigdy nie dissowałby legendy. Później Jay Z powiedział, że powtarzane słowo game było o samym rap game (hip-hopie), nie o raperze. Game wciąż nagrywał dissy skierowane do Memphis Bleeka i Young Gunz, jednak powoli sytuacja między nimi zaczęła się poprawiać.

G-Unit[edytuj | edytuj kod]

Wcześnie w 2005, jeszcze przed wydaniem The Documentary, zaczął się beef Game'a z G-Unit. Wkrótce po wydaniu albumu, 50 Cent powiedział, że Game nie był lojalny wobec G-Unit i nie brał udziału w beefach grupy, a przede wszystkim współpracował z ich wrogami, między innymi Nasem i Jadakissem.

Curtis również stwierdził, że za mało zarabia na The Documentary, gdyż, jak powiedział, napisał sześć utworów, jednak Game temu zaprzeczył. W czasie beefu jeden z sojuszników Game'a został postrzelony podczas występu w Hot 97. Kiedy sytuacja zaczęła się pogarszać, Cent i The Game planowali zorganizowanie konferencji pokojowej. Niektórzy fani stwierdzili, że beef zaczął się tylko po to, żeby zwiększyć sprzedaż albumów obu raperów (The Documentary i The Massacre), które zostały niedawno wydane. Wkrótce jednak G-Unit wkrótce kontynuowało beef, mówiąc, że bez ich wsparcia, kolejny album Game'a nie sprzeda się tak jak poprzedni. The Game odpowiedział w trakcie występu na Summer Jam i rozpowszechnił hasło G-Unot będące przekształceniem nazwy G-Unit.

W czasie występu na Summer Jam, Taylor odpowiedział w utworze 300 Bars and Runnin', dissie skierowanym do G-Unit i członków Roc-A-Fella Records umieszczonym na mixtape'ie You Know What It Is Vol. 3. Curtis odpowiedział w klipie "Piggy Bank"', na którym Game pojawił się jako figurka Mr. Potato Head (wykonana z ziemniaka). The Game dwa kolejne mixtape'y – Ghost Unit i mixtape/DVD Stop Snitchin, Stop Lyin. W dalszym ciągu toczy się beef między członkami G-Unit, a Game'em.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskografia Game.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Rola Uwagi
2004 Grand Theft Auto: San Andreas jako B-Dup gra komputerowa, udzielił swojego głosu
Life in a Day: The DVD jako on sam epizod
2005 The Documentary (DVD) jako on sam
Beef 3 jako on sam epizod
2006 Stop Snitchin, Stop Lyin' (DVD) jako on sam
Waist Deep jako Big Meat
Doctor's Advocate (DVD) jako on sam
2007 Def Jam: Icon jako on sam gra komputerowa, udzielił swojego głosu
Tournament of Dreams jako Troy
Beef 4 jako on sam epizod

Przypisy

  1. Johnny Loftus: Biografia Game'a (ang.). Allmusic. [dostęp 2011-05-17].
  2. LAX (ang.). Allmusic. [dostęp 2011-05-17].
  3. Elan Mancini: The Game Embarks On National Tour (ang.). www.xxlmag.com. [dostęp 2009-02-02].
  4. GAME FINALLY SEES ‘R.E.D.’ RELEASE DATE (ang.). www.rap-up.com. [dostęp 2011-05-17].
  5. TheGameVEVO: Game – Red Nation ft. Lil Wayne (ang.). www.youtube.com. [dostęp 2011-05-10].
  6. VIDEO: GAME F/ CHRIS BROWN – ‘POT OF GOLD’ (ang.). Rap-Up. [dostęp 2011-07-25].
  7. Game pracuje nad kolejnym albumem. Tym razem bez gości! (pol.). www.rapgra.com. [dostęp 2011-08-22].
  8. Game Changes Title Of Fifth Album & Explains Its Meaning (ang.). www.hiphopdx.com. [dostęp 2012-08-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]