Gare de l'Est

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gare de I'Est
Gare de I'Est
Państwo  Francja
Miejscowość Paryż
Data otwarcia 1850
Poprzednie nazwy Embarcadere de Strasbourg
Informacje kolejowe
Liczba peronów 15
Liczba krawędzi
peronowych
29
Kasy link= T
Przejścia nadziemne link= N
Przejścia podziemne link= N
Położenie na mapie Paryża
Mapa lokalizacyjna Paryża
Gare de I'Est
Gare de I'Est
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Gare de I'Est
Gare de I'Est
Ziemia 48°52′37″N 2°21′33″E/48,876944 2,359167Na mapach: 48°52′37″N 2°21′33″E/48,876944 2,359167
Portal Portal:Portale Kolej

Gare de l'Est (Dworzec Wschodni), także Paris-Est, jest jednym z sześciu głównych dworców czołowych Paryża. Korzysta z niego ok. 34 mln pasażerów rocznie.

Wnętrze Gare de l'Est

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dworzec Wschodni otwarto w 1850 r. Zbudowany został przez kompanię Le Chemin de Fer de Paris à Strasbourg. Dworzec posiadał dwa tory przy krawędziach peronowych, przykryte dużą halą. Ta najstarsza część budynku odpowiada obecnej hali odjazdów pociągów dalekobieżnych (zachodnia część dworca). Projektantem dworca był architekt François-Alexandre Duquesney, budową kierował inżynier Pierre Cabanel de Sermet. Prace rozpoczęto w roku 1847, trzy lata później Napoleon III dokonał oficjalnego otwarcia nowego dworca. Początkowo nosił on nazwę Embarcadere de Strasbourg, lecz już w 1854 r. zmieniono ją na Gare de l'Est, po tym jak na dworzec dotarły pociągi korzystające z nowo otwartej linii Paryż – Miluza. Dobudowano wtedy dwa nowe tory na zewnątrz hali.

4 października 1883 z dworca odjechał pierwszy ze słynnych pociągów Orient Express relacji Paryż – Konstantynopol.

Dwie poważne przebudowy dworca miały miejsce w roku 1885 oraz 1900. Skrócono tory, w ten sposób, że nie kończyły się już w hallu dworca. W latach 1924-1931 dworzec został dwukrotnie powiększony przez dobudowanie części wschodniej, identycznej z istniejącą. Przebudowa ta pociągnęła za sobą znaczne zmiany w zabudowie dzielnicy, a Dworzec Wschodni uzyskał obecną formę.

Ze względu na swoje położenie, dworzec często służył jako miejsce wyjazdu transportów wojskowych na front, szczególnie w czasie I i II wojny światowej. Wydarzenia te upamiętniał obraz autorstwa Alberta Hertera, o wymiarach 12 na 5 metrów, umieszczony w hallu dworca, przedstawiający wyjazd żołnierzy na front. Obraz usunięto z hallu w marcu 2006 i przewieziono do muzeum kolejnictwa w Miluzie, w celu wykonania prac renowacyjnych.

Obecnie trwają prace modernizacyjne związane z oddaniem do użytku linii LGV Est européenne, które powinny zakończyć się w 2007 r. wraz z otwarciem pierwszego odcinka tej linii.

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

Dworzec posiada 30 torów przy krawędziach peronowych.

Relacje pociągów[edytuj | edytuj kod]

Międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Krajowe[edytuj | edytuj kod]

Połączenia z siecią komunikacji miejskiej[edytuj | edytuj kod]

Stacja umożliwia przesiadki na:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]