Garnieryt
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Garnieryt | |||
|
|||
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |||
| Skład chemiczny | (Ni,Mg)4(OH)4(Si4O10)•4H2O[1] (zasadowy krzemian magnezu i niklu) | ||
| Twardość w skali Mohsa | 2-4 | ||
| Przełam | nierówny, muszlowy | ||
| Łupliwość | brak | ||
| Układ krystalograficzny | jednoskośny | ||
| Gęstość minerału | 2,2-2,7 g/cm³ | ||
| Właściwości optyczne | |||
| Barwa | zielona w odcieniach czasami z odcieniem niebieskawym | ||
| Rysa | jasnozielona | ||
| Połysk | tłusty | ||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
Garnieryt – rzadki minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy serpentynów. Jest kruchy, przeświecający.
Jego nazwa pochodzi od nazwiska odkrywcy – francuskiego geologa Juliusza Garniera.
Spis treści |
Występowanie [edytuj]
Występuje w skupieniach skrytokrystalicznych, zbitych, łuseczkowych, rzadziej spilśnionych lub naciekowych.
Minerał wtórny – powstaje w wyniku wietrzenia skał ultrazasadowych (perydotów) i serpentynitów zasobnych w nikiel. Współwystępuje z pimelitem, magnezytem, limonitem, opalem, chryzoprazem.
Miejsca występowania: Nowa Kaledonia, Rosja – Ural, Kuba, USA – Oregon, Karolina Północna, Madagaskar, Czechy, Niemcy.
W Polsce - znany jest z Dolnego Śląska (okolice Góry Ślęży k. Sobótki, Szklary k. Ząbkowic Śląskich).
Zastosowanie [edytuj]
- cele kolekcjonerskie,
- znaczenie naukowe,
- ważne źródło niklu[1] – 47% NiO (do uszlachetniania stali, produkcji stopów).
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 144. ISBN 8371832400.
Bibliografia [edytuj]
- J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004. TG ”Spirifer”, 2005.
- A. Bolewski: Mineralogia szczegółowa. Wyd. Geolog., 1965.
- W. Schumann: Minerały świata – O. Wyd. ”Alma - Press”, 2003.
