Garnieryt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Garnieryt
Garnieryt z kopalni Camps des sapins, Thio, prowincja Północna, Nowa Kaledonia (21 x 12 x 4 cm)
Garnieryt z kopalni Camps des sapins, Thio, prowincja Północna, Nowa Kaledonia (21 x 12 x 4 cm)
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny (Ni,Mg)4(OH)4(Si4O10)•4H2O[1] (zasadowy krzemian magnezu i niklu)
Twardość w skali Mohsa 2-4
Przełam nierówny, muszlowy
Łupliwość brak
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 2,2-2,7 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa zielona w odcieniach czasami z odcieniem niebieskawym
Rysa jasnozielona
Połysk tłusty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Garnieryt – rzadki minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy serpentynów. Jest kruchy, przeświecający.

Jego nazwa pochodzi od nazwiska odkrywcy – francuskiego geologa Juliusza Garniera.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w skupieniach skrytokrystalicznych, zbitych, łuseczkowych, rzadziej spilśnionych lub naciekowych.

Minerał wtórny – powstaje w wyniku wietrzenia skał ultrazasadowych (perydotów) i serpentynitów zasobnych w nikiel. Współwystępuje z pimelitem, magnezytem, limonitem, opalem, chryzoprazem.

Miejsca występowania: Nowa Kaledonia, Rosja – Ural, Kuba, USA – Oregon, Karolina Północna, Madagaskar, Czechy, Niemcy.

W Polsce - znany jest z Dolnego Śląska (okolice Góry Ślęży k. Sobótki, Szklary k. Ząbkowic Śląskich).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • cele kolekcjonerskie,
  • znaczenie naukowe,
  • ważne źródło niklu[1] – 47% NiO (do uszlachetniania stali, produkcji stopów).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 144. ISBN 8371832400.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004. TG ”Spirifer”, 2005.
  • A. Bolewski: Mineralogia szczegółowa. Wyd. Geolog., 1965.
  • W. Schumann: Minerały świata – O. Wyd. ”Alma - Press”, 2003.