Garou

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Garou
Garou 20060613 Fnac 04.jpg
Garou (2006)
Imię i nazwisko Pierre Garand
Pseudonim Garou
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1972
Sherbrooke
Pochodzenie Kanada
Instrument gitara, trąbka, pianino, organy
Gatunek pop, rock, pop-rock
Zawód piosenkarz, aktor, producent
Aktywność od 1998
Wytwórnia płytowa Mercury/Universal Music (od 2012)

Wolfgang Entertainment/Sony BMG(2008-2012) Columbia/Sony BMG (2004-2008) Columbia/Sony Music Ent. (2000-2004)

Powiązania Celine Dion, Bryan Adams, Marilou, Natasha St-Pier, Michel Sardou, Patrick Fiori
Daniel Lavoie, Rob Thomas, Jean-Jacques Goldman, Gerald De Palmas, Francis Cabrel, Pascal Obispo, Charlotte Cardin, Plan B
Zespół
The Windows and Doors
The Untouchables
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Garou, właśc. Pierre Garand /ˈgaˈru/ (ur. 26 czerwca 1972 w Sherbrooke)[1] – kanadyjski piosenkarz, multiinstrumentalista, aktor[2], producent[3]. Jako trzylatek grał na gitarze, później gitarzysta Windows & Doors[4], następnie wokalista The Untouchables[5]. Zagrał rolę Quasimodo w musicalu Notre-Dame de Paris. Po nagraniu trzech płyt francuskojęzycznych,wydał album anglojęzyczny Piece of My Soul. W 2009 we francuskiej stacji telewizyjnej TF1 miał premierę film L'amour aller retour gdzie zagrał główną rolę[6]. Honorowy ambasador Sherbrooke. Odznaczony przez prezydenta Francji Orderem Sztuki i Literatury[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Irene Garand-mechanika samochodowego i Carmen-gospodyni domowej. Ma starszą o osiem lat siostrę Maryse, która jest agentką nieruchomości[8]. Garou był związany ze szwedzką modelką Urlike, z którą ma córkę Emelie (ur. 7 lipca 2001)[9]. Obecnie jego partnerką jest kanadyjska modelka Stephanie Fournier[10].

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Jako trzylatek zaczął grać na gitarze, którą podarował mu ojciec, później organach i fortepianie.Ukończył katolicką szkołę dla chłopców w Sherbrooke[11], uczęszczając do klasy muzycznej gdzie grał na trąbce. W czasach szkolnych był gitarzystą w zespole Windows & Doors. Grali przeboje Beatlesów. W wieku 18 lat trafił do Kanadyjskiej Armii, tam był bardziej muzykiem niż żołnierzem. W wieku 19 lat dzięki swojej przyjaciółce niespodziewanie zaśpiewał w barze na scenie z lokalną gwiazdą (Louis Alary)[12], wykonał utwór Erica Claptona Layla, a potem jeszcze cztery utwory. Po tym występie otrzymał angaż jako piosenkarz. Grał w coraz większej liczbie barów, w końcu trafił na imprezę Młodych Talentów w Liquore Store w Magog[13]. W 1995 założył zespół Untouchables grający muzykę R&B[14]. Grupa od początku wzbudziła spore zainteresowanie, dostawali propozycje wielu kontraktów, ale piosenkarz odmawiał.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

1998-2000 Quasimodo w NDdP[edytuj | edytuj kod]

W lecie 1997 na jednym z występów zespołu Untouchables pojawił się Luc Plamondon[15]. Szukał aktora, który zagrałby rolę Quasimodo w musicalu Notre-Dame de Paris. Choć wszyscy się dziwili Plamondon zobaczył w nim nie tylko wielki talent, ale smutek w głosie, którego inni nie widzieli. Rola Quasimodo otworzyła drzwi do sławy. Artysta występował przed publicznością takich miast jak Paryż, Londyn, czy Montreal[16]. Przedstawienie odniosło spory sukces we Francji. Bilety sprzedawały się na kilka miesięcy przed premierą. Piosenka Belle z musicalu została wybrana najpiękniejszą piosenką 50-lecia[17].

2000-2003 Pierwszy album: Seul[edytuj | edytuj kod]

W Paryżu młodego artystę zobaczyła Celine Dion. Celine, jej mąż i manager Rene Angelil i Garou spotkali się na obiedzie. Artystka opowiadając o swoim zespole, trasie i planowanym urlopie poprosiła go o zastępstwo. W Sylwestra 1999 Garou i Bryan Adams wystąpili na koncercie Celine Dion[18]. W 2000 roku zaczął powstawać debiutancki album artysty. Autorem siedmiu z czternastu piosenek jest poeta Luc Plamondon. Na płycie gościnnie zaśpiewała Celine Dion piosenkę Sous le vent. Jeden z utworów napisał kanadyjski artysta Bryan Adams.[19]. Album Seul miał premierę w listopadzie 2000 r. Zaraz potem ruszyła nie tylko trasa koncertowa promująca wydawnictwo.Seul okazał się jednym z największych sukcesów przemysłu fonograficznego we Francji w ostatnim dziesięcioleciu, zdobywając status Diamentowy. Artysta odbył 5 tras koncertowych śpiewając w salach we Francji , Belgii, Szwajcarii i Kanadzie. Single Seul i Sous le vent osiągnęły status multiplatynowych. W rok po premierze pierwszego albumu ukazał się album live Seul avec vous. Na tej płycie słychać artystę bardziej rockowego, pokazał się nie tylko jako romantyczny piosenkarz, ale jako wulkan energii na scenie. W marcu 2002 Garou wystąpił w sali koncertowej Bercy, we Francji , gdzie nagrał DVD. Na scenie obok niego pojawili się Celine Dion, Gerald de Palmas, Patrick Fiori, Daniel Lavoie. W sierpniu DVD osiągnęło status Diamentowy[20].

W 2002 był gwiazdą 39 Międzynarodowego Sopot Festival[21].W 2003 odebrał Wiktora za osobowość telewizyjną roku[22], Superjedynkę[23] i Platynową płytę za Seul[24], która w Polsce rozeszła się w 100 tysiącach egzemplarzy[25].

2003-2004 Powrót z Reviens[edytuj | edytuj kod]

24 października w stacji RMF FM odbyła się premiera piosenki "Reviens" zwiastującej album pod tym samym tytułem, który ukazał się 24 listopada. W Polsce w dniu premiery płyta uzyskała status Złoty. Płyta jest ostrzejsza, przypomina muzykę, jaką Garou grywał w barach, choć znajdują się też romantyczne ballady, do których przyzwyczaił publiczność albumem Seul.

Garou podczas koncertu (2009)

Ekipa producencka opiera się na współpracownikach z pierwszej płyty(Luc Plamondon, Musumarra, Benzi, Nova, Barbelivien), ale też dołączyli nowi twórcy Gerald de Palmas i Jean-Jacques Goldman dwaj francuscy piosenkarze. Rok 2004 artysta spędził w trasie koncertowej, która rozpoczęła się w kwietniu w Montrealu. W ramach tournée Reviens Garou nie tylko odwiedził kraje, które zajmują stałe miejsce w jego trasach koncertowych Francja, Szwajcaria i Belgia, ale po raz pierwszy zaśpiewał w Rosji, Czechach i krajach egzotycznych- Liban, Tunezja i Mauritius.

W 2004 roku obok Gary Brookera był piewszym zagranicznym artystą występującym na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W tym samym roku został uhonorowany nagrodą dla najpotężniejszej postaci w przemyśle rozrywkowym Quebecu. Pojawił się gościnnie na płycie jednego z francuskich piosenkarzy Michela Sardou, wspólnie zaśpiewali utwór La riviere de notre enfance. Singel przez kilka tygodni przebywał na pierwszym miejscu listy bestsellerów we Francji. Swoistą pamiątką z trasy Reviens jest wydany w 2005 roku album w podwójnym formacie DVD zatytułowany Routes. Na płycie znalazł się koncert zarejestrowany w Brukseli jesienią 2004 roku i making of albumu, w którym znalazło się wiele scen filmowanych w Polsce.

Choć w 2005 r. nie wydał żadnego nowego studyjnego albumu i nie był w trasie koncertowej nie oznacza, że kalendarz piosenkarza świecił pustkami. Wspomógł wokalnie młodą debiutującą piosenkarkę Marilou, która supportowała go podczas tournee Reviens. Wspólnie nagrali piosenkę Tu es comme ca. Latem 2005 wziął udział w festiwalu komików Just pour rire w Montrealu. Poruszony tragedią Nowego Orleanu przyjął zaproszenie Francisa Cabrela i zaśpiewał na paryskim koncercie charytatywnym na rzecz ofiar huraganu Katherina.

2006-2007 Czas Garou[edytuj | edytuj kod]

Nowy studyjny album kanadyjskiego artysty ukazał się 12 czerwca 2006. Zatytułowany został po prostu Garou. Choć nie miał to być w założeniu album traktujący o konkretnym temacie, mimochodem przybrał on formę rozważań na temat upływu czasu. Garou wybrał 12 utworów ze 150 mu nadesłanych. Autorami są nie tylko wierni kompozytorzy Luc Plamondon,Jacques Veneruso, ale zupełnie nowi twórcy Tino Izzo czy Sandrine Roy. Singel promujący L`injustice napisał i skomponował twórca największych przebojów Natashy St-Pier, Pascal Obispo. We Francji album osiągnął szczyt na liście bestsellerów i uzyskał status Platynowy. Drugą połowę roku 2006 i początek 2007 piosenkarz spędził w trasie koncertowej promującej trzecią francuskojęzyczną płytę. Wystąpił na kilku kontynentach. Rozpoczął od serii koncertów na największych festiwalach w Quebecu. Zaśpiewał we Francji, Belgii, Szwajcarii i w krajach egzotycznych Gujana, Gwadelupa i Martynika. Gdy zakończyła się trasa, przystąpił po raz kolejny do nagrywania pierwszej anglojęzycznej płyty.

2008 Pierwsza anglojęzyczna płyta Piece of My Soul[edytuj | edytuj kod]

12 maja 2008 ukazała się długo planowana anglojęzyczna płyta Piece of My Soul. 10 marca 2008 w RMF FM odbyła się premiera pierwszego singla Stand Up zapowiadającego album. Singel promujący wydawnictwo wyszedł spod pióra Roba Thomasa – wokalisty grupy Matchbox i głównego wokalisty Carlosa Santany.Ekipa producencko-autorska to wiele znakomitych nazwisk, którzy pracowali z największymi gwiazdami i stworzyli wiele światowych przebojów. Jednym z nich jest Guy Chambers, twórca wielkich hitów Robbiego Williamsa. Jedną z piosenek napisała Judy Tzuke, śpiewająca obecnie z zespołem Morcheeba. Nad całością projektu czuwał Peer Astrom, który wcześniej był producentem płyt Jennifer Lopez i Madonny. W ramach promocji albumu Garou pojawił się w Polsce, gdzie odebrał Złotą Płytę. W maju wyruszył w tournée Live en Bar śpiewając na Ukrainie, w Rosji, we Francji, Szwajcarii, Belgii i Kanadzie. Od lipca do sierpnia występował w filmie L'amour Aller Retour, który premierowo wyświetliła francuska stacja telewizyjna TF1 12 stycznia 2009. Garou zagrał rolę quebeckiego architekta Francois Valois. Partnerowała mu francuska aktorka Ingrid Mareski. W sierpniu zadebiutował jako konferansjer i poprowadził wielki koncert z okazji 400-lecia Quebecu. Wystąpił także na dwóch koncertach w hołdzie wielkim artystom Luciano Pavarotti i Leonard Cohen.

2009-2010 Gentleman Cambrioleur[edytuj | edytuj kod]

7 grudnia 2009 artysta wydał nowy studyjny album Gentleman Cambrioleur. Nie umieścił na nim swoich własnych premierowych utworów, lecz nagrał ulubione piosenki innych artystów. Płyta zawiera angielskie i francuskie utwory artystów współczesnych Madonna, U2, Rod Stewart oraz legendarnych Frank Sinatra, Simon & Garfunkel. 1 lutego 2010 pojawiła się wersja eco style albumu. 12 lutego 2010 był wśród muzycznych gwiazd na ceremonii otwarcia XXI Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver. Zaśpiewał piosenkę Un peu plus loin napisaną przez Jeana-Pierre'a Ferlanda. Było to pierwsze wystąpienie Garou przed międzynarodową widownią. W maju pojawiła się linia perfum Come2Me sygnowana przez Garou[26]. 16 października 2010 artysta wziął udział w Koncercie dla tolerancji, który odbył się w Agadirze w Maroku[27]. 12 lat po premierze francuskiego musicalu Garou wraz z resztą oryginalnej obsady ponownie występował jako Quasimodo[28]. Spektakle odbyły się w grudniu 2010 roku na Ukrainie, we Francji i Rosji.

2011Version Integrale[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2011 ukazał się piąty studyjny album Garou z premierowymi utworami, czwarty w języku francuskim. Premiera albumu we Francji odbyła się 29 listopada 2010. Do współpracy zaprosił m.in. Pascala Obispo, Jacques`a Veneruso i Mika Ibrahima. Singlem promującym była piosenka "J`avais besoin d`etre la". To pierwsza płyta w całości nagrywana we Francji. W połowie roku Garou wziął udział w spektaklu akrobatyczno- muzycznym Zarkana, zrealizowanego przez quebecki Cyrk Słońca. Piosenkarz zagrał głównego bohatera magika- Zarka[29]. Premiera odbyła się 29 czerwca w Nowym Jorku.10 grudnia był gościem programu The Voice Of Poland.

2012The Voice Of France i Rhythm & Blues[edytuj | edytuj kod]

W lutym 2012 Garou został jednym z jurorów w programie The Voice Of France. Pozostałymi trzema jurorami zostali: Jenifer, Florent Pagny i Louis Bertignac[30]. Program zakończył się 12 maja 2012 roku. Artysta podpisał umowę z nową firmą wydawniczą Universal Music, definitywnie kończąc współpracę z Sony Music. Już pod nowym szyldem nagrał album z coverami, zatytułowany Rhythm & Blues. Przy nagrywaniu albumu współpracował z muzykami Planu B. Piosenkarz odświeżył stare utwory Otis Redding, The Black Keys i Daniela Lavoie. Na albumie umieścił też współczesne piosenki, które niedawno królowały na listach przebojów, artystów takich jak Alicia Keys i Daniel Powter. Singlem promującym była piosenka Le jour se leve, którą wcześniej wykonywała Esther Galil. Do utworu nakręcono teledysk- pierwszy od czterech lat. Premiera płyty odbyła się 24 września we Francji.

2013- nadal W środku życia[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu, w trakcie trasy koncertowej promującej "Rhythm And Blues", Garou zagrał charytatywnie dla Fundacji Fight AIDS, na zaproszenie księżniczki Monaco, Stéphanie. Koncert odbył się 6 sierpnia 2013 roku, w ramach Monte-Carlo Sporting Summer Festival, w Salle des Étoiles[31].

Został twarzą kampanii reklamowej marki Mauboussin[32].

18 listopada we Francji pojawił się ósmy studyjny album piosenkarza z premierowymi utworami. Podczas nagrywania płyty artysta powrócił do współpracy z duetem Luc Plamondon i Romano Musumarra, którzy ponad 10 lat temu stworzyli największe przeboje piosenkarza. Do współpracy zaprosił też Geralda de Palmasa,Francisa Cabrela i Pascala Obispo. Produkcją albumu zajęła się ekipa Planu B. Piosenkarz nagrywał album między Londynem a Montrealem. W szacie graficznej albumu oraz w teledysku do piosenki Avancer wykorzystano przyrodniczo-kanadyjski akcent. Album Au Milieu de Ma Vie czyli W środku mojego życia jest powrotem do korzeni Garou. Jest to rodzaj podsumowania artysty będącego w podróży między dwoma kontynentami[33].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
FRA
[34]
CHE
[35]
POL
[36]
CAN
[37]
BEL
[38]
2000 Seul
  • Data: 13 listopada 2000
  • Wydawca: Columbia Records
1 9 1 2 1
  • FRA: diamentowa płyta[39]
  • CAN: 3x platynowa płyta[40]
  • BEL: 2x platynowa płyta
  • POL: platynowa płyta[41]
2003 Reviens
  • Data: 24 listopada 2003
  • Wydawca: Columbia Records
3 5 2 1
  • FRA: 2x platynowa płyta[39]
  • POL: złota płyta[42]
  • CHE: złota płyta
  • BEL: złota płyta
2006 Garou
  • Data: 12 czerwca 2006
  • Wydawca: Columbia Records
1 5 24 6 1
  • FRA: platynowa płyta[39]
2008 Piece of My Soul
  • Data: 12 maja 2008
  • Wydawca: Columbia Records
3 8 7 35
  • CAN: złota płyta[40]
  • POL: złota płyta[42]
  • ROS: złota płyta
2009 Gentleman Cambrioleur
  • Data: 7 grudnia 2009
  • Wydawca: Wolfgang Entertainment, Sony Music
35 30 17 33
2011 Version intégrale
  • Data: 7 lutego 2011
  • Wydawca: Wolfgang Entertainment, Sony Music
33 36 20 2
2012 Rhythm & Blues
  • Data: 23 października 2012
  • Wydawca: Mercury, Universal Music
2 18 38
  • FRA: platynowa płyta[39]
2013 Au Millieu De Ma Vie
  • Data: 19 listopada 2013
  • Wydawca: Mercury, Universal Music
5 11
"—" pozycja nie była notowana.

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście
RMF[43] CA FR[44] BE[45] CH[46]
1998 Belle 1 1
1999 Dieu que le monde est injuste 56
2000 Le monde est stone 27 20
2001 Sous le vent (& Céline Dion) 1 14 1 1 2
2002 Gitan 1
Seul 1 1 1 10
Je n`attendais que vous 14 34 20
2003 Reviens 1 9 10 23
2004 Et si on dormait 2 85
La riviere de notre enfance (& Michel Sardou) 1 1 14
Passe ta route 1
2005 L'aveu
Tu es comme ça (& Marilou) 10 4 23
2006 L`injustice 11 17 44
Je suis le même 1 8
Plus fort que moi
2007 Que le temps
2008 Stand Up 4 68 6
Burning 1
Heaven`s Table
2009 Take A Piece Of My Soul
First Day of My Life 13
New Year's Day
2010 Aimer d'amour
J'avais besoin d'être là 8
2011 For You
2012 Le jour se leve 115 22
2013 Avancer 57 31 73
2014 Du vent des mots (& Charlotte Cardin)[47] 131 7
"—" pozycja nie była notowana.

Wideografia[edytuj | edytuj kod]

  • 2000 Notre-Dame de Paris
  • 2002 Live A Bercy
  • 2005 Routes

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 2008 L'amour Aller Retour

Trasy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Rok Trasa Kraje
2000-2003 Seul Kanada, Francja, Belgia, Szwajcaria, Luksemburg, Monako, Polska
2004 Reviens Kanada, Rosja, Polska, Czechy, Francja, Belgia, Tunezja, Mauritius, Monako, Liban, Szwajcaria
2006-2007 Garou Tour Kanada, Gwadelupa, Martynika, Gujana, Francja, Belgia, Szwajcaria, Luksemburg
2008-2009 Live En Bar Szwajcaria, Francja, Belgia, Ukraina, Rosja, Kanada, Armenia
2010 Gentleman Tour Francja, Belgia, Kanada
2012-2013 Rhythm & Blues Białoruś, Ukraina, Rosja, Mołdawia, Francja, Belgia,Szwajcaria, Kanada[48]

Przypisy

  1. Garou – Artyści – Muzyka w INTERIA.PL – biografia, płyty, albumy, zdjęcia, galeria, wywiady, wiadomości, informacje, teledyski, czat
  2. http://www.imdb.com/name/nm09917001
  3. frimusique.com
  4. Amazon.com: Garou: Albums, Songs, Bios, Photos
  5. Garou | biographie, clips, news, photos | MTV.FR
  6. http://www.citeartistes.com/amour-aller-retour.html
  7. [http://www.garou.pl/index.php?dzial=21&id=16
  8. [1]
  9. [2]
  10. [3]
  11. Garou
  12. Garou – News & actus people sur Premiere
  13. Garou : le chanteur québécois à la voix exceptionnelle – Web-Libre
  14. Québec Info Musique – GAROU
  15. Biographie Garou, bio Garou
  16. biographie « Garou
  17. Garou – Artist Bio | Myplay: Powered by Sony Music
  18. http://www.garou.pl/index.php?dzial=14&id=8
  19. http://muzyka.interia.pl/artysci/artysta/wiadomosci/news/garou-wspolpraca-z-celine-dion-to-nie-zaden-chwyt-reklamowy,244965
  20. http://www.garou.pl/index.php?dzial=14&id=8
  21. http://muzyka.interia.pl/artysci/artysta/wiadomosci/news/garou-w-sopocie,271242
  22. http://wiadomosci.onet.pl/wiktory-rozdane/gb1x3
  23. http://festiwalopole.com/festiwal-opole-2003/laureaci
  24. http://www.zpav.pl/rankingi/wyroznienia/platynowe/index.php
  25. http://muzyka.interia.pl/artysci/artysta/wiadomosci/news/garou-juz-w-polsce,359452
  26. http://www.garou-come2me.com/index.php.html
  27. http://www.premiere.fr/star/Garou.html
  28. grono.net
  29. Jon Chattman: Garou Bids Adieu to Zarkana in NYC
  30. [http://www.tf1.fr/the-voice/coachs-talents/coachs/garou/garou-6923083.html
  31. [4]
  32. [5]
  33. Au Milieu de Ma Vie
  34. Garou French Albums Chart (ang.). lescharts.com. [dostęp 2013-12-21].
  35. Garou Swiss Albums Chart (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2013-12-21].
  36. OLiS – sprzedaż w okresie 29.10.2012 – 04.11.2012 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2013-12-21].
    OLiS – sprzedaż w okresie 07.03.2011 – 13.03.2011 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2013-12-21].
    OLiS – sprzedaż w okresie 03.07.2006 – 09.07.2006 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2013-12-21].
    OLiS – sprzedaż w okresie 18.08.2008 – 24.08.2008 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2013-12-21].
    OLiS – sprzedaż w okresie 29.03.2010 – 05.04.2010 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2013-12-21].
    OLiS – sprzedaż w okresie 05.05.2003 – 11.05.2003 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2013-12-21].
    OLiS – sprzedaż w okresie 01.03.2004 – 07.03.2004 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2013-12-21].
  37. Garou Canadian Albums Chart (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2013-12-21].
  38. Garou Belgian Albums Chart (ang.). www.ultratop.be. [dostęp 2013-12-21].
  39. 39,0 39,1 39,2 39,3 Garou (fr.). www.infodisc.fr. [dostęp 2013-12-21].
  40. 40,0 40,1 Canadian Music: Garou (ang.). www.musiccanada.com. [dostęp 2013-12-21].
  41. ZPAV: platynowe płyty (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2013-12-21].
  42. 42,0 42,1 ZPAV: złote płyty (pol.). www.zpav.pl. [dostęp 2013-12-21].
  43. POPLista, Notowania: 75, 110, 188, 229, 529, 646, 1643, 1702. (pol.). rmf.fm. [dostęp 2012-01-01].
  44. http://lescharts.com/search.asp?search=Garou&cat=s
  45. http://www.ultratop.be/fr/search.asp?search=Garou&cat=s
  46. http://www.hitparade.ch/search.asp?search=Garou&cat=s
  47. [http://teledyski.onet.pl/garou-du-vent-des-mots-feat-charlotte-cardin,147069,w.html#play
  48. [http://www.garou.pl/index.php?dzial=26&id=1941

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]