Gaudium et spes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Gaudium et spes (z łac. Radość i Nadzieja) – Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym ogłoszona przez papieża Pawła VI 7 grudnia 1965. Stanowi obszerny wykład nauki społecznej Kościoła i jest tym samym najważniejszym dokumentem soboru watykańskiego II. Wielokrotnie powołuje się na dokumenty papieży, szczególnie wypowiedzi Jana XXIII i Pawła VI. Zajmuje się sprawą powołania człowieka i Kościoła w obliczu zmian, które dokonały się w XX wieku. Dokument ten w dużej mierze czerpie z filozofii neotomistycznej i poglądów Jacques’a Maritaina.

W czasie trzeciej sesji soboru do zespołu przygotowującego konstytucję „Gaudium et spes” został włączony abp Karol Wojtyła, był on jednym z aktywniejszych członków i przyczynił się do ostatecznego jej kształtu[1][2].

Przypisy

  1. Paweł Rojek: Wojtyła na Soborze. W: Teologia Polityczna [on-line]. [dostęp 2012-01-06].
  2. Por. Robert Skrzypczak: Karol Wojtyła na Soborze Watykańskim II. Zbiór wystąpień. s. 181.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Skrzypczak R.: Karol Wojtyła na Soborze Watykańskim II. Zbiór wystąpień. Warszawa: Centrum Myśli Jana Pawła II, 2011, s. 450.
  • de Lubac, Henri: Ateizm i sens człowieka. Olga Scherer (przekład). Paryż: Édition du Dialogue, 1969. Wydanie oryg.: Athéisme et sense de l'homme. Une double requête de "Gaudium et Spes".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]