Gawriił Popow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Gawriił Nikołajewicz Popow (ros. Гавриил Николаевич Попов, ur. 12 września / 30 sierpnia 1904 w Nowoczerkasku, zm. 17 lutego 1972 w Riepino koło Petersburga) – kompozytor radziecki narodowości rosyjskiej, Zasłużony Działacz Sztuki RFSRR 1947.

W latach 1917 – 1922 studiował grę na fortepianie i kompozycję w Konserwatorium Dońskim w Rostowie nad Donem u Matwieja Presmana. W latach 1922-1930 kontynuował studia w Konserwatorium Leningradzkim u Leonida Nikołajewa, Władimira Szczerbaczowa i Maksymiliana Sztejnberga.

Po ukończeniu studiów został wykładowcą w Centralnym Technikum Muzycznym.

Pierwsze kompozycje Popowa spotkały się z pozytywnym przyjęciem krytyki, porównywano go z Dymitrem Szostakowiczem, lecz już w roku 1935 prawykonanie I Symfonii przyniosło mu krytykę ze strony zwolenników socrealizmu.

W czasie II wojny światowej został ewakuowany do Ałma-Aty, w roku 1944 zamieszkał w Moskwie.

W roku 1946 jego II Symfonia została odznaczona nagrodą Stalinowską.

W roku 1948 jego twórczość została znów poddana gwałtownej krytyce i stała się przedmiotem uchwały KC WKP(b) z dnia 10 lutego 1948 o operze „Wielka Przyjaźń” Wano Muradelego. Wraz z Sergiuszem Prokofiewem i Dymitrem Szostakowiczem został zaliczony do kompozytorów-formalistów. Przyczyniło to się do popadnięcia w alkoholizm. Dopiero w ostatnich latach życia stworzył wiele wartościowych utworów.

Dzieła Popowa liczą ponad 60 opusów, w tym 7 symfonii, koncerty instrumentalne z orkiestrą, utwory fortepianowe, kameralne, chóralne, a także muzykę do filmów i spektakli teatralnych.

Dzieła Popowa zapomniane przez wiele lat, obecnie powracają do repertuaru koncertowego i ukazują się na płytach.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]