Gaz pieprzowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miotacz pieprzu OC-17
Wikimedia Commons

Gaz pieprzowy – jeden z lakrymatorów, w którym substancją czynną (do 15%) jest kapsaicyna (OC, oleoresin capsicum). Używa się go głównie do samoobrony. Nie jest gazem paraliżującym. Służy obezwładnieniu napastnika. Jego użycie przez osoby prywatne jest dopuszczalne tylko w ramach kontratypu obrony koniecznej. W Polsce sprzedawany jest jako ręczny miotacz gazu, który w myśl ustawy o broni i amunicji jest bronią, na którą nie jest wymagane pozwolenie. Dostępny jest dla wszystkich osób pełnoletnich po okazaniu dokumentu potwierdzającego tożsamość. Od 2005 roku jest stosowany także przez polską policję[1]. Ponieważ gaz pieprzowy nie działa poprzez wywoływanie bólu lecz poprzez wywołanie uczucia silnego pieczenia, połączonego z trudnością oddychania i utrzymania otwartych oczu oraz dezorientację, środek ten jest także skuteczny w konfrontacji z osobami pod wpływem alkoholu, narkotyków lub pod wpływem dużej ilości adrenaliny (pobudzone). Aby później zidentyfikować napastnika gazy pieprzowe zawierają kolorowy barwnik (głównie odcienie czerwieni), który trudno jest zmyć z twarzy.

Dekontaminacja[edytuj | edytuj kod]

Twarz osoby poszkodowanej należy przemyć ciekłym tłuszczem roślinnym lub tłustym mlekiem. Można umyć ją mydłem, szamponem, albo jakimkolwiek innym detergentem zmywajacym tłuszcz. Ulgę obezwładnionym przynoszą też zimne kompresy lub lód w workach (przyłożone do miejsc skażonych). Nie należy myć porażonych miejsc wodą (bez detergentu), gdyż powiększy to obszar skażony. W razie potrzeby należy skontaktować się z lekarzem.

Skuteczność gazu pieprzowego jako środka do samoobrony zależy od wielu czynników, osoby często spożywające ostre potrawy i przyprawy takie jak chilli i tabasco są w dużym stopniu odporne na działanie tego gazu. W przypadku wystrzału gazu bezpośrednio na twarz, może dojść do duszenia, obrażeń oczu oraz śluzówki. Jest szczególnie niebezpieczny dla osób z astmą, alergią i innymi podobnymi schorzeniami. W skrajnych przypadkach może wywoływać śmierć w wyniku reakcji alergicznej[2].

Ilość substancji w pojemniku i czas po jakim się opróżnia.
Ilość gazu (ml) Czas rozpylania (s)
15 ~5
25 ~6
60 ~8
90 ~10
120 >10

Rodzaje gazów pieprzowych[edytuj | edytuj kod]

Demonstracja użycia sprayu pieprzowego

Istnieją gazy pieprzowe stworzone do obrony przed agresywnymi zwierzętami. Różnią się one jedynie ilością substancji czynnej czyli OC. W takiego rodzaju gazach jego stężenie wynosi do 11% ("ludzkie" około 15%).

Gazy mogą być w postaci aerozolu lub tzw. żelu. Gazy w postaci aerozolu rozpylają się jak dezodorant w sprayu: są wrażliwe na wiatr, nie można ich używać w zamkniętych pomieszczeniach i mają niewielki zasięg – do 2,5 metra. Gazy w żelu „wystrzeliwują” strumień podobny do piany. Ma on znacznie lepszą skuteczność, gdyż osiada na trafionych przedmiotach, ale trudniej trafić nim w cel.

Przypisy

  1. Decyzja komisji ws. działania policji podczas demonstracji stoczniowców, Onet.pl, 08.05.2009
  2. Anna Niemcunowicz-Janica, Iwona Ptaszyńska-Sarosiek, Zofia Wardaszka. Zgon po użyciu aerozolowego miotacza pieprzu. „Arch.Med.Sąd.Krym.”. 59, s. 252–254, 2009.