Gene Fullmer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Boxing pictogram.svg Gene Fullmer
Pseudonim "Cyclone”
Data i miejsce urodzenia 21 lipca 1931
Stany Zjednoczone West Jordan
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 173 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa średnia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 64
Zwycięstwa 55
Przez nokauty 24
Porażki 6
Remisy 3

Gene Fullmer (ur. 21 lipca 1931 w West Jordan) – amerykański bokser, były mistrz świata wagi średniej, uważany za jednego z najwspanialszych mistrzów tej kategorii.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodowiec zadebiutował 9 czerwca 1951 roku. Znokautował w 1 rundzie Glena Pecka, który był 3krotnie na deskach. Do końca marca 1955 roku miał już na koncie 29 zwycięstw, a wśród pokonanych m.in, przyszłego mistrza świata wagi średniej Paula Pendera. Pierwszej porażki doznał w kwietniu 1955 roku, kiedy przegrał na punkty z Gilem Turnerem. Dwa miesiące później odbył się rewanż i to Fullmer zwyciężył na punkty.

W 1955 roku stoczył jeszcze 4 walki, z których dwie wygrał i przegrał. Porażkę niespodziewanie zadali mu: Bobby Boyd oraz Argentyńczyk Eduardo Lasse. W 1956 roku stoczył 5 walk, wszystkie wygrywając. Pokonał m.in. Rocky'ego Castellaniego, Ralpha Tigera Jonesa i Charlesa Humeza.

2 stycznia 1957 roku dostał szansę walki o mistrzostwo świata. Jego rywalem był świetny Sugar Ray Robinson. Fullmer niespodziewanie zaskoczył wszystkich i pokonał Robinsona jednogłośnie na punkty po fenomenalnym pojedynku. 1 maja 1957 roku przystąpił do pierwszej obrony mistrzostwa. Jego rywalem był Robinson, którego Fullmer pokonał w styczniu. Robinson znokautował Fullmera w 5 rundzie[1].

Fullmer zwyciężył w kolejnych 9 pojedynkach, by móc ponownie zawalczyć o mistrzostwo świata. 28 sierpnia 1959 roku w walce o pas zmierzył się z Carmenem Basilio. Po świetnym widowisku, Fullmer zwyciężył przez techniczny nokaut w 14 rundzie. Pojedynek został uznany przez magazyn The Ring walką roku[2].

Świetna passa Fullmera trwała do 1961 roku. Mistrzostwo świata obronił 7krotnie, pokonując m.in. Carmena Basilio czy Sugara Raya Robinsona. 23 października 1962 przegrał jednogłośnie na punkty z Dickiem Tigerem. W 1963 roku zmierzył się jeszcze z nim 2krotnie. W lutym z nim zremisował, a w sierpniu przegrał przez poddanie w 7 rundzie. Po porażce z Tigerem definitywnie zakończył karierę.

W 1991 roku wraz ze swoim dawnym rywalem Dickiem Tigerem dołączył do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.

Miał dwóch braci. Pierwszy z nich Don Fullmer walczył o mistrzostwo świata w wadze średniej, ale poległ. Drugi to Jay Fullmer, który występował w wadze lekkiej, ale nie odniósł znaczących sukcesów.

W roku 2001 jego zdjęcie zostało wykorzystane jako okładka albumu Greatest Hits grupy Alice in Chains[3].


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy