Gene Pitney
| Gene Pitney | |
 |
|
| Imię i nazwisko | Gene Francis Alan Pitney |
| Pseudonim | Billy Bryan |
| Data i miejsce urodzenia | 17 lutego 1941 Stany Zjednoczone, Hartford, Connecticut |
| Pochodzenie | Rockville, Connecticut |
| Data i miejsce śmierci | 5 kwietnia 2006 Wielka Brytania, Cardiff, Walia |
| Instrument | gitara, fortepian, perkusja |
| Gatunek | pop, rock |
| Zawód | piosenkarz, autor piosenek, muzyk |
Gene Francis Alan Pitney (ur. 17 lutego 1941 w Hartford, zm. 5 kwietnia 2006 w Cardiff)[1] – amerykański piosenkarz poprockowy i kompozytor pochodzenia polskiego, miał charakterystyczny, wysoki tembr głosu.
Pochodził z regionu Nowa Anglia w stanie Connecticut, jego matka Anna Orlowski była Polką. Karierę muzyczną rozpoczął w połowie lat pięćdziesiątych jako nastolatek, lecz jej szczyt przypadł na lata sześćdziesiąte XX wieku, kiedy to zdobył olbrzymią popularność po obu stronach Atlantyku. Choć muzyką interesował się od dziecka, z wykształcenia był inżynierem elektrykiem. Ostatecznie wybrał jednak karierę muzyka. Początkowo dużo komponował dla innych artystów. Jego piosenki znalazły się w repertuarze takich gwiazd jak Del Shannon, Roy Orbison, Kalin Twins i Bobby Vee. Z początkiem lat sześćdziesiątych zaczął także nagrywać jako solista i koncertować. Pitney był niezwykle płodnym muzykiem i nagrywał po kilka albumów rocznie. Wszystkie jego albumy charakteryzowały się starannością nagraniową. Był pionierem overdubbingu, czyli dogrywania ścieżek.
W 1989, po latach nieobecności, nagrał nową wersję swojego przeboju z 1967 r. "Something’s Gotten Hold of My Heart" w duecie z Markiem Almondem, który na krótko zajął pierwsze miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii.
Do największych jego przebojów należały: "It Hurts to Be in Love", "A Heartbreaker", "I’m Gonna Be Strong", "Town Without Pity", "Every Breath I Take", "(The Man Who Shot) Liberty Valance", "Only Love Can Break a Heart", "True Love Never Runs Smooth", "24 Hours from Tulsa" oraz cover piosenki The Rolling Stones "That Girl Belongs to Yesterday".
W 2002 Gene Pitney został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame[2].
W 2006 r., w trakcie trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii menedżer Pitneya znalazł zwłoki piosenkarza w hotelu Hilton w Cardiff, artysta zmarł na zawał serca w wieku 66 lat. Pitney od wielu lat cierpiał na chorobę serca, nie zaprzestał jednak koncertowania. Jego ostatnia trasa została uznana za najlepszą w karierze.
Dyskografia [edytuj]
- 1961 Heartbreaker
- 1962 The Many Sides of Gene Pitney
- 1963 Gene Pitney Sings Just for You
- 1963 Only Love Can Break a Heart
- 1964 Blue Gene
- 1964 Gene Italiano
- 1964 It Hurts to Be in Love
- 1964 Meets the Fair Young Ladies of Folkland
- 1964 Together
- 1965 For the First Time! Two Great Singers
- 1965 I Must Be Seeing Things
- 1965 I'm Gonna Be Strong
- 1965 It's Country Time Again!
- 1965 Sings the Great Songs of Our Time
- 1966 Backstage I'm Lonely
- 1966 Being Together
- 1966 Looking Through the Eyes of Love
- 1966 Nessumo Mi Puo Giudicare
- 1966 Pitney Español
- 1966 The Country Side of Gene Pitney
- 1966 The Gene Pitney Show
- 1967 Gene Pitney Sings Bacharach & Others
- 1967 Just One Smile
- 1967 Young and Warm and Wonderful
- 1968 She's a Heartbreaker
- 1969 Baby, I Need Your Lovin'
- 1969 Liberty Valance
- 1969 Twenty Four Hours from Tulsa
- 1971 Ten Years Later
- 1972 New Sounds of Gene Pitney
- 1975 Pitney '75
- 1982 Love My Life Away
- 1982 Pitney Español
- 1984 Gene Pitney
- 2002 The Great Pretender
Przypisy
- ↑ Richie Unterberger: Gene Pitney (ang.). allmusic.com. [dostęp 2009-12-11].
- ↑ Rock 'n' Roll Hall of Fame Inductees 1986 - 2010 (ang.). digitaldreamdoor.nutsie.com. [dostęp 2012-05-27].
