Generał armii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Generał armii
Wojska Lądowe
Oznaczenie stopnia w WP
naramiennik
naramiennik
kurtka nieprzemakalna
kurtka nieprzemakalna

Generał armii – w wielu armiach świata najwyższy stopień wojskowy.

W Polsce stopień generała armii ustanowiony został po raz pierwszy 19 kwietnia 1951 roku. Na stopień generała armii mianował Prezydent RP na wniosek Ministra Obrony Narodowej. Najwyższym stopniem w Wojsku Polskim pozostał stopień marszałka Polski. Na stopień marszałka Polski mianował Prezydent RP „za wyjątkowe zasługi dla Sił Zbrojnych Polski Ludowej”[1].

9 stycznia 1958 roku, na fali odwilży październikowej 1956 oraz idących za nią zmianach personalnych w Wojsku Polskim, polegających między innymi na zwolnieniu oficerów Armii Radzieckiej zajmujących kierownicze stanowiska w Siłach Zbrojnych PRL, zniesiony został stopień generała armii[2], który został przywrócony 28 września 1973 roku. Na stopień generała armii mianowała Rada Państwa. Najwyższym stopniem wojskowym pozostał marszałek Polski. Na stopień marszałka Polski mianowała oficera Rada Państwa „za wyjątkowe zasługi dla Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Jej Sił Zbrojnych”[3].

Po przemianach ustrojowych, 9 grudnia 1991 roku stopień generała armii został zniesiony, ale żołnierze mianowani na stopień wojskowy generała armii przed tym dniem zachowali posiadane stopnie[4]

Oficerowie ludowego Wojska Polskiego awansowani do stopnia generała armii:

1 stycznia 2002 roku w Siłach Zbrojnych RP ustanowione zostały stopnie wojskowe „generała” i „admirała[5]. Oznakami tych stopni wojskowych są między innymi cztery gwiazdki.

W USA istniały dwa stopnie tłumaczone jako „generał armii”: General of Army (jednej armii – pięciogwiazdkowy) oraz General of the Armies (wielu armii – sześciogwiazdkowy). Obecnie w wielu krajach ten stopień występuje jako najwyższy po marszałku lub po prostu jako najwyższy stopień.

Przypisy

  1. Dekret z dnia 19 kwietnia 1951 r. o służbie wojskowej oficerów i generałów Sił Zbrojnych (Dz. U. z 1951 r. Nr 22, poz. 172)
  2. Ustawa z dnia 13 grudnia 1957 r. o służbie wojskowej oficerów Sił Zbrojnych (Dz. U. z 1958 r. Nr 2, poz. 5)
  3. Ustawa z dnia 27 września 1973 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. z 1973 r. Nr 38, poz. 224))
  4. Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 1991 r. Nr 113, poz. 491)
  5. Ustawa z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy o działach administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1800)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 124. ISBN 83-11-06229-3.
  • Dziennik Ustaw z 1951, 1958, 1973, 1991 i 2001