Genius Loves Company

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Genius Loves Company
Okładka
Album studyjny Raya Charlesa
Wydany 31 sierpnia 2004
Nagrywany Czerwiec 2003 - marzec 2004
Gatunek R&B, soul, jazz, pop, urban contemporary
Długość 54:03
Wytwórnia Concord, Hear Music
Producent John Burk, Phil Ramone
Oceny
Płyta po płycie
Single z albumu Genius Loves Company
  1. You Don't Know Me
    Wydany: 18 września 2004

Genius Loves Company – ostatni album studyjny rhythm and bluesowego i soulowego muzyka Raya Charlesa, wydany 31 sierpnia 2004 roku, po śmierci artysty. Sesje nagraniowe trwały od czerwca 2003 roku do marca 2004 roku.[11] Płyta składa się ze standardów muzyki popularnej, country, blues oraz R&B, wykonywanych przez Charlesa w duetach z m.in. Natalie Cole, Eltonem Johnem, Norah Jones, B.B. Kingiem, Gladys Knight, Dianą Krall, Vanem Morrisonem, Williem Nelsonem i Bonnie Raitt. Genius Loves Company był ostatnim albumem artysty nagranym i skompletowanym przed jego śmiercią w czerwcu 2004 roku.

Album wyprodukowany został w wyniku współpracy dwóch wytwórni: Concord i Hear Music, należącej do Starbucks, największej na świecie sieci kawiarni.[12] Genius Loves Company była tym samym pierwszą niekompilacyjną płytą wydaną przez Hear Music, a także jednym z najpopularniejszych albumów Charlesa. Płyta promowana była przez Starbucks oraz dostępna w kawiarniach sieci.

2 lutego 2005 roku Genius Loves Company pokrył się potrójną platyną w Stanach Zjednoczonych, gdzie sprzedał się w ponad trzech milionach kopii. Na całym świecie album roszedł się w około sześciu milionach egzemplarzy.[13]

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Nagrywałem z tak wieloma niesamowitymi artystami w mojej karierze, ale nigdy na własny album z duetami. Pomyślałem, że to odpowiedni czas, aby sprowadzić część moich przyjaciół, których kocham oraz artystów, których podziwiam do mojego studia, by zaśpiewali ze mną. Wszyscy goście wnieśli własną magię do każdego z utworów. To jest to, czego chcieliśmy i dokładnie to otrzymaliśmy. Stworzyliśmy covery tego wszystkiego, od country do R&B, popu, rocka i bluesa. Nigdy nie pozwoliłem im dać się zamknąć w małym pudełku, i ta płyta wyraża to otwarte uczucie. Piękna piosenka jest piękną piosenką - i śpiewanie z tak wieloma wspaniałymi wykonawcami jest błogosławieństwem od Boga.

— Ray Charles

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Sukces komercyjny[edytuj | edytuj kod]

Odkąd ogromny sukces w 1962 roku odniosły albumy Modern Sounds in Country and Western Music oraz Modern Sounds in Country and Western Music Volume Two, większość kolejnych płyt Charlesa spotkała się z dużą krytyką.[14] Genius Loves Company okazał się być sukcesem i udanym powrotem. Szybko uplasował się na szczycie Billboard 200, będąc tym samym pierwszym od czterdziestu lat albumem artysty, który zajął miejsce #1 zestawienia. Płyta stała się również najlepiej sprzedającym się albumem w twórczości muzyka.[15]

Genius Loves Company zadebiutował na miejscu #2 Billboard 200, a 5 marca 2005 roku uplasował się na szczycie notowania.[16] Album często odtwarzany był na antenach stacji radiowych grających jazz, blues, R&B, urban contemporary i country, a także zyskał przychylne opinie krytyków oraz muzycznych publikacji. W pierwszym miesiącu od wydania płyta rozeszła się w ponad dwóch milionach kopii w Stanach Zjednoczonych oraz w ponad trzech milionach egzemplarzy na świecie. Duży sukces Genius Loves Company (ponad sześć milionów sprzedanych kopii) spowodował, iż do jego promocji i dystrybucji dołączyła sieć Starbucks.[17] Szacuje się, że Starbucks Coffee Company przyczyniła się do sprzedaży niemal trzydziestu procent całkowitej liczby nabytych egzemplarzy. Po zdobywaniu kolejnych certyfikatów: złota, platyny i multi-platyny, album pokrył się trzykrotną platyną w Stanach Zjednoczonych, przyznaną przez Recording Industry Association of America 2 lutego 2005 roku.[13]

Nagrody Grammy[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 2004 roku album otrzymał dziesięć nominacji do nagród Grammy.[18] 47. ceremonię rozdania nagród Grammy, która odbyła się 13 lutego 2005 roku zdominował Genius Loves Company, zdobywając aż osiem statuetek, w tym m.in. w jednych z najważniejszych kategorii: Album of the Year oraz Record of the Year za "Here We Go Again".

Zdobyte nagrody:[19]

  • Record of the Year: John Burk (producent), Terry Howard, Al Schmitt (engineers/mikserzy), Ray Charles & Norah Jones za "Here We Go Again"
  • Album of the Year: John Burk, Don Mizell, Phil Ramone, Herbert Waltl (producenci), Terry Howard (producent & engineer/mikser), Robert Fernandez, John Harris, Pete Karam, Joel Moss, Seth Presant, Al Schmitt, Ed Thacker (engineers/mikserzy), Robert Hadley, Doug Sax (mikserzy)
  • Best Instrumental Arrangement Accompanying Vocalist(s): Victor Vanacore (aranżer) za "Over the Rainbow" wykonywaną przez Raya Charlesa i Johnny'ego Mathisa
  • Best Gospel Performance: Ray Charles i Gladys Knight za "Heaven Help Us All"
  • Best Pop Collaboration with Vocals: Ray Charles i Norah Jones za "Here We Go Again"
  • Best Pop Vocal Album: Ray Charles i różni artyści
  • Best Engineered Album, Non-Classical: Robert Fernandez, John Harris, Terry Howard, Pete Karam, Joel Moss, Seth Presant, Al Schmitt & Ed Thacker
  • Best Surround Sound Album: Al Schmitt (mikser), Robert Hadley & Doug Sax

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

  1. "Here We Go Again" z Norah Jones (Lanier/Steagall) – 3:59
  2. "Sweet Potato Pie" z Jamesem Taylorem (Taylor) – 3:47
  3. "You Don't Know Me" z Dianą Krall (Arnold/Walker) – 3:55
  4. "Sorry Seems to Be the Hardest Word" z Eltonem Johnem (John/Taupin) – 3:59
  5. "Fever" z Natalie Cole (Cooley/Davenport) – 3:30
  6. "Do I Ever Cross Your Mind?" z Bonnie Raitt (Burnette/Smotherman) – 4:34
  7. "It Was a Very Good Year" z Williem Nelsonem (Drake) – 4:59
  8. "Hey Girl" z Michaelem McDonaldem (Gerry Goffin/Carole King) – 5:15
  9. "Sinner's Prayer" z B.B. Kingiem (Fulson/Glenn) – 4:25
  10. "Heaven Help Us All" z Gladys Knight (Miller) – 4:32
  11. "Somewhere Over the Rainbow" z Johnnym Mathisem (Arlen/Harburg) – 4:54
  12. "Crazy Love" z Vanem Morrisonem (Morrison) – 3:42

Pozycje na listach[edytuj | edytuj kod]

Album[edytuj | edytuj kod]

Rok Notowanie Pozycja[11]
2004 Billboard 200 #1
2004 Top Canadian Albums #1
2004 Top Internet Albums #1
2004 Top R&B/Hip-Hop Albums #4

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Singel Pozycja[11]
Billboard Hot 100 Hot R&B/Hip-Hop Songs Adult Contemporary
2004 "You Don't Know Me" 21

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzedzony przez
Live Like You Were Dying - Tim McGraw
United World Chart album numer jeden
22 września 2004 - 29 września 2004
Poprzedzający
Suit - Nelly
Poprzedzony przez
Seventeen Days - 3 Doors Down
Billboard 200 album numer jeden
27 lutego 2005 - 5 marca 2005
Poprzedzający
O - Omarion