Geoff Lees

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Geoff Lees
Pełne imię i nazwisko Geoffrey T. Lees
Kraj  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1951
Hurley Common
Sukcesy

1979: Grand Prix Makau (zwycięzca)
1980: Grand Prix Makau (zwycięzca)
1981: Formuła 2 (mistrz)
1983: Japońska Formuła 2 (mistrz)

Geoffrey T. Lees (ur. 1 maja 1951 w Hurley Common) – były brytyjski kierowca wyścigowy. Mistrz Formuły 2 z 1981 roku oraz Japońskiej Formuły 2 z 1983 roku.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Lees wychował się w miejscowości położonej 10 kilometrów od toru Mallory Park. W wieku 15 lat opuścił szkołę i został uczniem mechanika w lokalnym warsztacie. Pierwszym samochodem, jaki sobie zakupił, był Lotus 23B. W tym czasie spotkał się także z Grahamem Hillem, testującym Jaguara E-type na torze Mallory Park.

W 1971 roku Lees zadebiutował w Brytyjskiej Formule Ford 1600 i zdobył czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej, wygrywając między innymi zawody na Mallory Park. W 1972 roku, z powodu braku pieniędzy, ścigał się tylko na Silverstone, a rok później w ogóle nie startował. Do ścigania powrócił w 1974 roku, kiedy to zakupił Royale RP16. Był wówczas drugi w klasyfikacji. Rok później, dysponując wsparciem Royale oraz modelem RP21, zdobył tytuły w trzech różnych kategoriach, którymi były Festiwal Formuły Ford, Formuła Ford 1600 BDRC oraz Formuła Ford 1600 BRSCC. Z 40 startów Lees wygrał w tym roku 32 wyścigi.

W latach 1976–1977 ścigał się Chevronem, zdobywając trzecie miejsce w klasyfikacji mistrzostw Shell Sport oraz Formula 3 Britain BP w 1976 roku.

W roku 1978 Lees był kierowcą w Brytyjskiej Formule 1 i z jednym zwycięstwem zajął w tej serii piąte miejsce. W tym samym roku zadebiutował w Formule 2 i Formule 1, gdzie jednak Ensigniem N175 nie zdołał zakwalifikować się do Grand Prix Wielkiej Brytanii.

W 1979 roku ścigał się Lolą T333CS w serii Can-Am. Wziął także udział w Grand Prix Niemiec Formuły 1, gdzie, zastępując chorego Jeana-Pierre'a Jariera w Tyrrellu, był siódmy. W listopadzie wygrał Grand Prix Makau.

W 1980 roku Lees zastąpił Stefana Johanssona w zespole Formuły 1, Shadow. Jednakże modele DN11 i DN12 były nieudane i na pięć prób Lees zdołał zakwalifikować się tylko raz. Przed Grand Prix Holandii otrzymał ofertę od zespołu Ensign, którą zaakceptował, jednak samochód także był nieudany. W Holandii zakwalifikował się przed Janem Lammersem, ale nie ukończył wyścigu. Do Grand Prix Włoch Lees się nie zakwalifikował. W tym sezonie ścigał się jeszcze Williamsem FW07B dla RAM Racing w Grand Prix Stanów Zjednoczonych, ale był wówczas chory na grypę i ponownie się nie zakwalifikował.

Pod koniec roku po raz drugi z rzędu wygrał Grand Prix Makau, startując z pole position.

W 1981 roku Lees otrzymał ofertę fabrycznego zespołu Ralt, który wystawiał zaprojektowany przez Rona Tauranaka model RH6. Ralt oferował Leesowi pełny sezon w Formule 2. We wczesnej części sezonu silnik Honda był dosyć zawodny, ponadto zużywał dużo paliwa. Zmiana wtrysku paliwa i przeprojektowanie samochodu poprawiły wyniki i Lees wygrał mistrzostwa z czternastopunktową przewagą nad Thierrym Boutsenem.

Tytuł zdobyty przez Brytyjczyka spowodował, że nie mógł on rywalizować już w Formule 2. Lees miał nadzieję, że Honda wystawi swój zespół w Formule 1, ale japoński producent oświadczył, że na pewno przed 1983 rokiem Honda nie będzie ścigać się w Formule 1. Lees w 1982 roku wziął udział w dwóch Grand Prix, w Theodore i Lotusie.

Po 1982 roku Lees postanowił ścigać się w Japonii. Brytyjczyk zdobył tytuł mistrza Japońskiej Formuły 2 w 1983 roku, a rok później został wicemistrzem serii. W Japonii ścigał się również prototypami sportowymi – do 1992 roku. Kilkakrotnie brał udział także w wyścigu 24h Le Mans. Karierę wyścigową zakończył w 2002 roku. Po jej zakończeniu rozpoczął prowadzenie własnej działalności[1].

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Samochód Silnik Wyniki w poszczególnych eliminacjach Pkt. Msc.
1978 Mario Deliotti Racing Ensign N175 Ford V8 ARG
-
BRA
-
ZAF
-
USW
-
MCO
-
BEL
-
ESP
-
SWE
-
FRA
-
GBR
NZ
DEU
-
AUT
-
NLD
-
ITA
-
USA
-
CND
-
0 NS
1979 Candy Tyrrell Team Tyrrell 009 Ford V8 ARG
-
BRA
-
ZAF
-
USW
-
ESP
-
BEL
-
MCO
-
FRA
-
GBR
-
DEU
7
AUT
-
NLD
-
ITA
-
CND
-
USA
-
0 24
1980 Shadow Cars Shadow DN11 Ford V8 ARG
-
BRA
-
ZAF
13
USW
NZ
0 28
Shadow DN12 BEL
NZ
MCO
NZ
FRA
NZ
GBR
-
DEU
-
AUT
-
Unipart Racing Team Ensign N180 NLD
NU
ITA
NZ
CND
-
RAM/Theodore/Rainbow Jeans Racing Williams FW07B USA
NZ
1982 Theodore Racing Team Theodore TY02 Ford V8 ZAF
-
BRA
-
USW
-
SMR
-
BEL
-
MCO
-
USE
-
CND
NU
NLD
-
GBR
-
0 34
John Player Team Lotus Lotus 91 FRA
12
DEU
-
AUT
-
CHE
-
ITA
-
LVG
-

Przypisy

  1. Geoff Lees (ang.). oldracingcars.com. [dostęp 2012-05-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]