Geografia Komorów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mapa wysp

Komory (Związek Komorów) są niewielkim wyspiarskim państwem położonym na Oceanie Indyjskim w pobliżu wschodnich wybrzeży Afryki. Wyspy leżą w północnej części Kanału Mozambickiego. Do roku 1975 Komory podlegały Francji jako kolonia. Po uzyskaniu niepodległości kraj ten stał się federacyjną republiką islamską, gdzie islam jest religią państwową.

Powierzchnia i granice[edytuj | edytuj kod]

Powierzchnia – 2170 km².

Największa wyspa: Wielki Komor (N'gazidja) ma 1146 km²

Skrajne punkty: północny 11°00'S, południowy 13°00'S, zachodni 43°00'E, wschodni 45°00'E.

Komory jako kraj wyspiarski graniczą poprzez wody terytorialne:

  • od zachodu z Mozambikiem
  • od północny z Seszelami, a dokładniej z koralową wyspą Aldabra, która należy do Republiki Seszeli
  • od wschodu z Majottą, która jest teryrotium zależnym Francji.
  • od południa i południowego wschodu z Madagaskarem

Długość linii brzegowej wynosi 340 km.

Budowa geologiczna i rzeźba[edytuj | edytuj kod]

Wybrzeże Komorów

Komory są wyspami pochodzenia wulkanicznego, na których wznoszą się stożki wulkaniczne. Na największej wyspie leży czynny wulkan Kartala o wysokości 2361 m n.p.m. Wulkan ten posiada krater o średnicy około 3 km. Wielki Komor zbudowany jest jest z bazaltów.

Wyspy różnią się między sobą ukształtowaniem terenu. Wielki Komor jest wyspą najbardziej wysuniętą na zachód. Z lotu ptaka przypomina odcisk ludzkiej stopy, skierowanej w kierunku południowym. Najwyższe wzniesienie, czyli wulkan Kartala, znajduje się u nasady środkowego palca.

Pozostałe wyspy, tak jak i ta największa, cechują się wyrazistą rzeźbą terenu oraz dobrze rozwiniętą linią brzegową. Anjouan, zwany też Ndzuwani, o powierzchni 424 km² także jest górzystą wyspą, zwieńczoną wygasłym wulkanem N'tingui o wysokości 1595 m n.p.m. Wyspa ta ma najbardziej urozmaiconą linię brzegową. Składa się z trzech półwyspów, które są zwieńczone leżącym w centrum wyspy wulkanem. Rzeźba wyspy jest bardzo wyrazista, składająca się na liczne wzniesienia, wzgórza i strome zbocza. Obszary górskie zajmują połowę obszaru wyspy. Grzbiety i doliny są wąskie, na całej wyspie rozsiane są stożki i kratery. Brak terenów równinnych.

Moheli, zwana też Mwali, jest najmniejszą wyspą[potrzebne źródło], leżącą mniej więcej pomiędzy dwoma pozostałymi. Jest znacznie niższa niż Wielki Komor czy Anjouan. Najwyższy szczyt, liczący 790 m n.p.m. znajduje się w północno-zachodniej części wyspy.

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Komory – zdjęcie wykonane z satelity

Wyspy leżą w strefie klimatu podrównikowego wilgotnego, z silnymi wpływami morskimi. Średnia temperatura roczna wynosi około 26 °C. Jedynie na znacznych wysokościach obniża się poniżej 20 °C. Na kraterze Kartali średnia roczna wynosi 18 °C. Na niewielkie amplitudy i wysokie temperatury ma wpływ nie tylko sam typ klimatu, ale i obecność oceanu. Z tego względu do częstych zjawisk należą burze, występujące średnio 80 dni w roku. Opady w kraju są wysokie, a ich ilość zależy od wyniesienia danego obszaru nad poziom morza. Średnia roczna wysokość opadów waha się w granicach od 1000 do 3000 mm. Na deszcze mają wpływ także wiatry (wyspy znajdują się pod wpływem wiatrów monsunowych). Mimo obecności oceanu i niewielkiej powierzchni wysp występują pory suche. Na wschodnich wybrzeżach Njazidiji i Nzawani pora sucha trwa pół roku. Nie znaczy to jednak, że nie występują wtedy opady. W czasie pory deszczowej opady nasilają się do 250 mm miesięcznie.

Wody[edytuj | edytuj kod]

Mimo dużych opadów deszczu sieć rzeczna jest bardzo słabo wykształcona. Ze stoków wulkanicznych wypływa niewiele rzek, są one krótkie i wartkie, z licznymi wodospadami i progami. Żadna z nich nie nadaje się do żeglowania.

Gleby[edytuj | edytuj kod]

Gleby Komorów są płytkie, ale za to bardzo żyzne, zawierające sporo części szkieletowych. Najważniejsze z nich to andosole, powstałe z popiołów wulkanicznych. Na wyspach występują także eutroficzne gleby brązowe, które wykształciły się m.in. na aluwiach. Tego rodzaju gleby są zaliczane do najbardziej żyznych i są bardzo przydatne dla rolnictwa. Miejscami występują także ubogie gleby ferralitowe.

Flora[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie wyspy były porośnięte lasem tropikalnym, jednak dziś zajmuje on jedynie około 15% powierzchni kraju, występując głównie w wyższych partiach gór. Główną formacją roślinną są sawanny, które powstały w wyniku działalności rolniczej człowieka. Resztę obszarów zajmują plantacje i inne użytki rolne.

Do powszechnych drzew należą palmy, a w lasach hebanowce i paprocie drzewiaste. W wodach oblewających wyspy licznie występują rafy koralowe.

Fauna[edytuj | edytuj kod]

Świat zwierząt jest z dużym stopniu przetrzebiony ze względu na intensywną działalność rolniczą człowieka oraz dużą gęstość zaludnienia. W lasach występują typowe dla strefy równikowej gatunki zwierząt, przede wszystkim liczne gatunki ptaków, drobne gady (także m.in. jadowite gatunki węży), owady a także małpy. W okalających wyspy wodach morskich żyje wiele gatunków ryb (w tym także rekiny).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Geograficzna Świata: Afryka, Wydawnictwo OPRES, Kraków 1997, ISBN 83-85909-21-4

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]