Geografia Saint-Pierre i Miquelon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Położenie wysp

Saint-Pierre i Miquelon to zamorska wspólnota terytorialna Francji, znajdująca się na archipelagu Saint-Pierre i Miquelon, w północnej części Oceanu Atlantyckiego. Wyspy leżą u brzegów Nowej Fundlandii (Kanada). Te niewielkie wyspy zostały odkryte w XVI w. i były celem badań angielskiej ekspedycji dowodzonej przez włoskiego żeglarza - Giovanni Caboto. Wyspy cechują się nizinnym krajobrazem i wybitnie morskim klimatem.

Powierzchnia, położenie geograficzne i granice[edytuj | edytuj kod]

Mapa satelitarna archipelagu

Powierzchnia - 242 km2

Położenie geograficzne - 46°57'N i 56°14'W. Archipelag rozciąga się na długości 45 km.

Saint Pierre i Miquelon poprzez wody terytorialne Oceanu Atlantyckiego graniczą od wschodu i północy z Kanadą.

Linia brzegowa - 120 km

Ukształtowanie poziome[edytuj | edytuj kod]

Na archipelag składają się dwie głównie wyspy: Saint Pierre o powierzchni 26 km2 i Miquelon, która ma powierzchnię 216 km2. Poza tymi dwiema wyspami w skład archipelagu wchodzi około 30 mniejszych wysp. Wyspa Saint Pierre cechuje się urozmaiconą linią brzegową, gdzie leży kilka zatok i półwyspy, oraz liczne wyspy przybrzeżne, oraz niewielkie skały przybrzeżne. Miquelon jest wyspą posiadającą charakterystyczny kształt. Miquelon składa się dwóch części połączonych wąskim, piaszczystym przesmykiem - Langlade. Wyspa także ma dobrze rozwiniętą linię brzegową, gdzie występują sieć niewielkich zatok. Saint Pierre cechuje się surowym, skalistym wybrzeżem, gdzie licznie występują klify. Miquelon ma bardziej niskie, w wielu miejscach żwirowe i piaszczyste wybrzeże.

Krajobraz wysp

Budowa geologiczna i rzeźba[edytuj | edytuj kod]

Archipelag Saint Pierre i Miquelon leżą na obszarze płyty północnoamerykańskiej i stanowią fragment tarczy kanadyjskiej. Wyspy budują stare skały metamorficzne z archaiku, które podlegały fałdowaniom prekambryjskim. Istotny wpływ na wygląd wysp miała ostatnia seria zlodowaceń plejstoceńskich.

Wyspy są nizinne, cechuję się stosunkowo monotonnym krajobrazem urozmaiconym tylko o niewielkie, bardzo łagodne wzgórza i lekkie pofalowania terenu. Przeciętne wysokości wynoszą 100-150 m n.p.m. Najwyższe wzniesienia nieznacznie przekraczają 200 m n.p.m., gdzie najwyższym punktem na Miquelon jest Morne de la Grande Montagne o wysokości 228 m n.p.m.

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Wyspy leża w strefie klimatu umiarkowanego o wybitnie morskiej odmianie. Wpływ na klimat ma nie tylko sam ocean, ale i ciepły prąd zatokowy - Golfsztrom. Klimat Saint Pierre i Miquelon cechuje się niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i biometeorologicznymi.

Temperatury są łagodne, ale niskie, gdzie średnia roczna wynosi 6 °C. Średnie temperatury zimowe wynoszą około 10 °C, mogą jednak być niższe i wynosić nieco poniżej zera, co wiąże się wpływem także zimnego Prądu Labradorskiego. Latem jest chłodno, gdzie średnie wartości wynoszą 16 °C. Amplitudy dobowe są niewielkie i na ogół nie przekraczają 10 °C. Poziom nasłonecznienia jest niewielki, co wiąże się nie tylko z szerokością geograficzna, ale i zachmurzeniem, co ma wpływ na temperatury.

Opady są wysokie, związane z działalnością oceanicznych mas powietrza. Roczne wartości wynoszą 1 500 mm, a nawet więcej. Opady deszczu są częste, a zima trwa około 4 miesięcy co wiąże się także z opadami śniegu. Charakterystycznym zjawiskiem są częste mgły, a także wysoka wilgotność powietrza. Efektem tego są niekorzystne warunki biometeorologiczne i ogólnie atmosferyczne.

Krajobraz zimowy wysp

Wody[edytuj | edytuj kod]

Wyspy są zasobne w wody, które występują głównie w postaci jezior. Sieć rzeczna jest dość uboga mająca postać krótkich strumieni. Liczne jeziora, zarówno lagunowe, jak i polodowcowe. Na wyspach znajdują się także tereny podmokłe.

Gleby[edytuj | edytuj kod]

Gleby wysp to przede wszystkie bielice, które są charakterystyczną pokrywą glebową dla tajgi. W wielu miejscach gleby są bardzo płytkie, nie przydatne rolniczo.

Flora i fauna[edytuj | edytuj kod]

Roślinność jest uboga, czego przyczyną jest skalisty charakter i niekorzystne warunki glebowe i klimatyczne. Powszechną formację roślinną zajmują formacje trawiaste i torfowiska, oraz roślinność krzaczasta. Tam gdzie nie ma pokrywy glebowej, a występują nagie skały, powszechne są porosty. Lasy zajmujące niecałe 5% powierzchni wysp to niewielkie fragmenty ekosystemu borealnego.

Świat zwierząt należy do prowincji kanadyjskiej, ale nie na wyspach nie bytują duże ssaki lądowe. Liczne są foki i w wiele gatunków morskich. Bogaty jest świat ptaków głównie morskich.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]