Geografia komunikacji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Geografia komunikacji – część geografii społeczno-ekonomicznej badająca rozwój i rozmieszczenie elementów infrastruktury technicznej transportu i łączności oraz rozwój, rozmieszczenie i zasięg działalności różnych działów komunikacji na tle warunków środowiska geograficznego.

Geografia transportu[edytuj | edytuj kod]

Przedmiotem badań jest transport osób i towarów w aspekcie przestrzennym, w powiązaniu ze środowiskiem geograficznym, przy uwzględnieniu czynników społeczno-ekonomicznych. Ogólnie problematykę geografii transportu można podzielić na dwie grupy zagadnień:

dotyczące sieci transportowej, a więc dróg transportu (transport lądowy - szynowy, drogowy), specjalny (rurociągowy, taśmociagowy, przesyłanie energii elektrycznej); transport wodny - morski, śródlądowy; transport powietrzny - lotniczy) oraz całej infrastruktury z tym związanej; dotyczące działalności transportu - ruchu pojazdów oraz przewozu osób i ładunków.

Geografia łączności[edytuj | edytuj kod]

Przedmiotem badań jest rozwój, rozmieszczenie i zasięg działalności infrastruktury łączności oraz wielkości i kierunki dostarczania informacji. Dział ten bada też zależności pomiędzy stopniem rozwoju łączności a stanem środowiska geograficznego i rozwojem społeczno-ekonomicznym obszaru (państwa, regionu).