Georg Friedrich Daumer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Georg Friedrich Daumer (ur. 5 marca 1800 w Norymberdze, zm. 14 grudnia 1875 w Würzburgu) - niemiecki poeta i filozof. Pobierał nauki w gimnazjum kierowanym przez Hegla. W 1817 rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie w Erlkangen, później zmienił ten kierunek na filozofię.

Ewolucja poglądów[edytuj | edytuj kod]

Początkowo Daumer był ortodoksyjnym protestantem, lecz stopniowo ujawniał coraz większą wrogość do chrześcijaństwa, które atakował w wielu swych pismach, i które chciał zastąpić nową religią "miłości i pokoju", której zasady wyłożył w dziele "Religion des neuen Weltalters". Wcześniej opublikował wiele prac o wyraźnie antyteologicznym nastawieniu. Najważniejsze z nich to: "Philosophie, Religion, und Altertum", "Züge zu einer neuen Philosophie der Religion und Religionsgeschichte", "Der Feuer- und Molochdienst der Hebräer", "Die Geheimnisse des christlichen Altertums". Krótko po 1850 Daumer opuścił Norymbergę i osiedlił się we Frankfurcie nad Menem, gdzie doznał wielkiej duchowej przemiany. W 1858 w Moguncji publicznie przeszedł na katolicyzm i stał się jego gorliwym obrońcą. Wśród jego licznych prac napisanych po nawróceniu, najważniejsze to: "Meine Konversion", "Aus der Mansarde", "Das Christentum und sein Urheber", "Das Wunder, seine Bedeutung, Wahrheit und Notwendigkeit". Ta ostatnia publikacja jest wymierzona w poglądy Davida Straussa. Ważną częścią dorobku Daumera jest poezja.

Wybrane dzieła poetyckie[edytuj | edytuj kod]

  • "Hafis" (Hamburg, 1846; drugi zbiór, 1852)
  • "Mahomed und sein Werk" (Hamburg, 1848)
  • "Glorie der heiligen Jungfrau Maria" (Norymberga, 1841)
  • "Frauenbilder und Huldigungen" (Lipsk, 1853)
  • "Marianische Legenden und Gedichte" (Munster, 1859)
  • "Schone Seelen" (Mainz, 1862)