Georg Olivier von Wallis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Feldmarszałek Georg Olivier von Wallis (1673-1744), miedzioryt współczesny

Georg Olivier von Wallis (2 sierpnia 1673 w Wiedniu19 grudnia 1744 tamże) – feldmarszałek austriacki, hrabia Rzeszy, baron Carrighmain ze szlachty walijsko-irlandzkiej od trzech pokoleń w służbie cesarskiej. Niekiedy nazywany "młodszym" dla odróżnienia od dziadka, Oliviera Wallisa (1600-1667). Bratem Georga Oliviera był hrabia Franz Anton Wallis (1677–1737), gubernator Siedmiogrodu.

Wallis był uzdolnionym wodzem wojsk habsburskich w licznych kampaniach. Wsławiony zwłaszcza przez zdobycie Neapolu i Messyny w czasie wojny czwórprzymierza, gubernator twierdzy w Mesynie i Twierdzy w Moguncji.

Po nieudanej kampanii w VII wojnie austriacko-tureckiej 1735-1739, przegranej bitwie pod Grocka (22 lipca 1739) i utracie Belgradu z północną Serbią w następstwie traktatu belgradzkiego, co przyćmiło jego blask zwycięzcy, Wallis został uwięziony na rozkaz cesarza Karola VI w twierdzy Spielberg koło Brna, lecz potem zwolniony po dziewięciu miesiącach po jego śmierci przez Marię Teresę[1]. Następnie często wzywany był do Wiednia jako cesarski doradca.

Georg Olivier von Wallis rezydował już wtedy w Wolanach na ziemi kłodzkiej. Po ojcu i matce Magdalenie z d. von Attems odziedziczył m.in. Trzebieszowice z przebudowanym w stylu baroku pałacem i Wolany. Ożeniony z hrabianką Marią Antonią von Götzen, córką Johanna Ernsta von Götzena (1667–1707) i siostrą Franza Antona von Götzena (1693-1738), której rodzina posiadała znaczne dobra na Ziemi Kłodzkiej. Drugą żoną była Maria Teresa von Kinsky (1721–1751). Zakupił także m.in. klucz stroński po Althannach i Lasówkę, oraz zgromadził w swym ręku w latach 1709-1734 kilka sąsiadujących majątków, których właścicielami były ongiś m.in. stare kłodzkie rody jak Czettritzowie, Schaffgotschowie i Pannwitzowie. Po bracie odziedziczył Pławnicę, Idzików, Stary Waliszów i Lasówkę. W majątku Wernersdorf, na jego prośbę przemianowanym w 1738 na Wallisfurth (ob. Wolany), na pamiątkę krajobrazów Irlandii i Walii, skąd wyemigrowali przodkowie feldmarszałka, zbudował w 1735 wspaniały pałac; także pałac w Pławnicy 1718 i pałac Wallisów w Kłodzku[1][2].

Podczas jednego z pobytów w Wiedniu Wallis zmarł 19 grudnia 1744 pozostawiając dobra małoletniemu synowi, Stefanowi Oliwierowi. W tym czasie Śląsk i hrabstwo kłodzkie były już w rękach Fryderyka II. Wolanami i kluczem strońskim zarządzały żona i teściowa hrabiego w imieniu jego małoletniego syna, który po dojściu do pełnoletniości w 1783 sprzedał wszystkie dobra w hrabstwie kłodzkim za 300 tys. talarów Ludwikowi W.F. von Schlabrendorfowi, krajowemu dyrektorowi budów[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Henryk Grzybowski: Georg Olivier von Wallis. W: Janusz Laska, Mieczysław Kowalcze: Popularna Encyklopedia Ziemi Kłodzkiej. T. 4 (suplem.). Kłodzko-Nowa Ruda: Kłodzkie Towarzystwo Oświatowe, 2011, s. 356.
  2. 2,0 2,1 Henryk Grzybowski. Właściciele pałacu na Wolanach i zaskakujące losy ich potomków…. „Ziemia Kłodzka”. 2009 (nr 187), s. 23-30. Wydawnictwo Ziemia Kłodzka. ISSN 1234-9208. OCLC 499751393. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Grzybowski: Georg Olivier von Wallis. W: Janusz Laska, Mieczysław Kowalcze: Popularna Encyklopedia Ziemi Kłodzkiej. T. 4 (suplem.). Kłodzko-Nowa Ruda: Kłodzkie Towarzystwo Oświatowe, 2011, s. 356. ISBN 9788362337361.
  2. Henryk Grzybowski. Właściciele pałacu na Wolanach i zaskakujące losy ich potomków…. „Ziemia Kłodzka”. 2009 (nr 187), s. 23-30. Wydawnictwo Ziemia Kłodzka. ISSN 1234-9208. OCLC 499751393.