Georg Pencz
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Georg Pencz (ur. ok. 1500 w Norymberdze, zm. 10 lub 15 października 1550 w Lipsku lub we Wrocławiu[1]) – niemiecki malarz i grafik okresu odrodzenia.
Inne wersje nazwiska: Pentz, Prenntz, Bentz, Pens
Uczeń i pracownik Albrechta Dürera. Działał w Norymberdze i Lipsku. W l. 1539-40 i 1541-42 przebywał we Włoszech, gdzie uległ silnemu wpływowi malarstwa Rafaela.
Malował portrety, sceny religijne oraz kompozycje mitologiczne i alegoryczne. Tworzył też drzeworyty i miedzioryty.
Wybrane dzieła [edytuj]
- Anioł (1525-30) – Kolonia, Wallraf- Richartz-Museum
- Caritas Romana – Warszawa, Muzeum Narodowe
- Judyta z głową Holofernesa (1531) – Monachium, Stara Pinakoteka
- Męka Pańska (skrzydła ołtarza) – Kraków, Kaplica Zygmuntowska na Wawelu
- Portret Joerga Herza (1545) – Karlsruhe, Kunsthalle
- Portret mężczyzny – Budapeszt, Muzeum Sztuk Pięknych
- Portret mężczyzny – Hamburg, Kunsthalle
- Portret siedzącego młodzieńca (1544) – Florencja, Uffizi
- Sąd Ostateczny (sepia) (1540) – St. Petersburg, Ermitaż
- Trójca Święta – Warszawa, Muzeum Narodowe
Bibliografia [edytuj]
Andrzej Dulewicz, Encyklopedia sztuki niemieckiej, Warszawa: WAiF ; Wydaw. Nauk. PWN, 2002. ISBN 83-01-13637-5
