George Enescu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
George Enescu
Imię i nazwisko George Enescu
Data i miejsce urodzenia 19 sierpnia 1881
Liveni, Rumunia
Data i miejsce śmierci 4 maja 1955
Paryż, Francja
Instrument skrzypce, fortepian
Zawód kompozytor, skrzypek, pianista, dyrygent i pedagog
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

George Enescu (ur. 19 sierpnia 1881 w Liveni, Rumunia – zm. 4 maja 1955 w Paryżu) to rumuński kompozytor, skrzypek, pianista, dyrygent i pedagog, jedna z najważniejszych postaci świata muzycznego w I połowie XX wieku. Twórca Rapsodii rumuńskich oraz nauczyciel takich muzyków jak Ivry Gitlis, Dinu Lipatti, Yehudi Menuhin, Stanisław Wisłocki czy Arthur Grumiaux.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

George Enescu urodził się 19 sierpnia 1881 w Liveni. Bardzo wcześnie zaczął wykazywać talent muzyczny i w wieku 7 lat został przyjęty do konserwatorium w Wiedniu, które ukończył w wieku 13 lat. W roku 1895 wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował naukę u Masseneta i Fauré.

Najważniejsze utwory[edytuj | edytuj kod]

  • Poème roumain, Op. 1 (1897-1898)
  • Légende, na trąbkę i fortepian (1906)
  • Symfonia koncertująca na wiolonczelę i orkiestrę, Op. 8 (1901)
  • I Suita orkiestrowa C-dur, Op. 9 (1903)
  • Rapsodie rumuńskie, Op. 11 (1901-1903)
    • I A-dur – najpopularniejszy utwór Enescu który, ku niezadowoleniu kompozytora, zdominował cały jego dorobek twórczy
    • II D-dur
  • Konzertstück na altówkę i orkiestrę Op. 12 (1904)
  • I Symfonia Es-dur, Op. 13 (1905)
  • II Symfonia A-dur, Op. 17 (1914)
  • II Suita orkiestrowa C-dur, Op. 20 (1915)
  • III Symfonia C-dur, Op. 21 (1918)
  • Dwie sonaty na wiolonczelę i fortepian, Op. 26
  • III Suita orkiestrowa D-dur "Villageoise", Op. 27 (1937-1938)
  • Vox Maris, Op. 31 (data powstania nieznana, premiera w 1964) – poemat symfoniczny na sopran, tenor i orkiestrę

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]