George Kenney

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
George C. Kenney
Generał George Kenney
Generał George Kenney
generał generał
Data i miejsce urodzenia 6 sierpnia 1889
Yarmouth,
Nowa Szkocja
Data i miejsce śmierci 9 sierpnia 1977
Bay Harbor Islands, Floryda
Przebieg służby
Lata służby 19341951
Siły zbrojne Seal of the US Air Force.svg US Air Force
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż za wybitną służbę (USA) – dwukrotnie Medal za wybitną służbę (USAF) Silver Star (USA) Distinguished Flying Cross (USA) Purple Heart Order Imperium Brytyjskiego

George Churchill Kenney (ur. 6 sierpnia 1889, zm. 9 sierpnia 1977) – generał United States Army Air Forces w czasie II wojny światowej. Dowodził siłami powietrznymi Aliantów na południowo-zachodnim teatrze działań na Pacyfiku od sierpnia 1942 roku do zakończenia wojny w roku 1945.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

George Kenney urodził się w Yarmouth, w prowincji Nowa Szkocja, a dorastał w Brookline w stanie Massachusetts, gdzie w roku 1907 ukończył szkołę średnią. Po trzech latach studiów porzucił MIT i rozpoczął pracę jako technik dla linii kolejowych Quebec Saguenay. W czerwcu 1917 roku wstąpił ochotniczo do sekcji lotniczej US Signal Corps, gdzie pobierał naukę pilotażu u znanego pilota Berta Acosty. Jako porucznik, w czasie I wojny światowej, Kenney odbył 75 lotów bojowych i zestrzelił dwa niemieckie samoloty (przypuszcza się, że jednym z zestrzelonych przezeń lotników niemieckich był Hermann Göring, późniejszy dowódca Luftwaffe w czasie II wojny światowej)[1]. Po zakończeniu działań zbrojnych Kenney pozostał przez jakiś czas w alianckich siłach okupacyjnych w Niemczech. w 1919 roku otrzymał awans na kapitana i stanowisko dowódcy 91 Dywizjonu Lotniczego.

W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku Kenney poszerzał swoje kwalifikacje i awansował do stopnia majora. Był również zaangażowany w wyznaczanie lokalizacji przyszłych lotnisk na Portoryko i Wyspach Dziewiczych Stanów Zjednoczonych. Udzielał się również aktywnie w pracach badawczych i rozwojowych; był m.in. prekursorem umieszczania karabinów maszynowych w skrzydłach samolotów pościgowych Amerykańskiego Korpusu Sił Powietrznych.

w roku 1939, Kenney, wówczas podpułkownik, dowodził Dywizją Eksperymentalną Korpusu i szkołą mechaników na lotnisku Wrighta w Ohio. W 1940 został wysłany jako attaché wojskowy do Francji, by obserwować działania lotnictwa alianckiego w początkowym okresie II wojny światowej. W rezultacie poczynionych przezeń obserwacji dokonano wiele zmian w przygotowaniach lotnictwa amerykańskiego do nowoczesnej wojny. W roku 1941 Kenney został mianowany generałem-brygadierem i objął dowództwo nad IV Flotą Powietrzną i obroną przeciwlotniczą Kalifornii, gdzie pozostawał do wybuchu wojny w dniu 7 grudnia 1941 roku, w chwili ataku na Pearl Harbor. Później został (jako jeden z najlepszych dowódców) skierowany w region Południowego Pacyfiku, gdzie – na terenie Australii – zaczął organizować swe siły.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

George Kenney (P) podczas spotkania z wicemarszałkiem George'em Jonesem z RAAF (1944)

W sierpniu 1942, już jako generał-major, Kenney objął dowodzenie nad wszystkimi siłami lotniczymi Aliantów na obszarze południowo-zachodniego Pacyfiku, w tym nad nowo utworzoną V Flotą Powietrzną USAAF, przy czym podlegał bezpośrednio naczelnemu dowódcy wszystkich sił zbrojnych w regionie, generałowi Douglasowi MacArthurowi. Początkowo w oparciu o swoją kwaterę główną w Brisbane, Australia, później zaś z kwater polowych na Nowej Gwinei i Filipinach, Kenney dowodził połączonymi siłami USAAF, RAAF, RAF, jak również dywizjonami holenderskimi. Przez trzy lata prowadził działania powietrzne przeciwko Japończykom na i wokół Nowej Gwinei, Borneo i Filipin. W październiku 1942 roku został awansowany na stopień generała-porucznika.

Jedną z najowocniejszych operacji Kenneya była bitwa na Morzu Bismarcka w marcu 1943 roku, kiedy to zagładzie uległa japońska flotylla zaopatrzeniowa. Strata większości tej armady, wiozącej sprzęt, amunicję i posiłki do Lae, rozwiała nadzieje Japończyków na odzyskanie kontroli nad Nową Gwineą.

W roku 1944 Kenney został mianowany dowócą Amerykańskich Sił Powietrznych Dalekiego Wschodu, w skład których weszły V, XIII i VII Floty USAAF. Po wyzwoleniu Filipin podległe Kenneyowi lotnictwo brało udział w bojach o Iwo Jimę i Okinawę. Samoloty transportowe C-46 i C-47 podległej mu VII Floty były pierwszymi samolotami alianckimi, jakie lądowały w Japonii po podpisaniu przez nią aktu bezwarunkowej kapitulacji w dniu 2 września 1945 roku.

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Kenney otrzymał stopień czterogwiazdkowego generała 9 marca 1945 roku, a po zakończeniu działań służył w Europie jako wyższy oficer sztabowy. W kwietniu 1946 został pierwszym dowódcą nowo sformowanego Strategic Air Command (SAC), ale wolał zajmować się politycznymi bojami o uznanie niezależnej United States Air Force. W rezultacie ucierpiała wydajność działań SAC, a w 1948 roku w miejsce Kenneya na dowódcę SAC powołano generała-porucznika Curtisa LeMaya.

Kenney do roku 1951 pracował jako komendant Air University. W czasie swej ponad 30-letniej kariery otrzymał wiele odznaczeń krajowych i zagranicznych. Po przejściu na emeryturę osiadł w miejscowości Bay Harbor Islands na Florydzie, gdzie zmarł w roku 1977. Jego spadkobiercy to pięciu synów i jedna córka.

Przypisy

  1. George C. Kenney: A Flier's Journal, "American Heritage: The Magazine of History" XXI/1, grudzień 1969

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Thomas E. Griffith, Jr.: MacArthur's Airman: General George C. Kenney and the War in the Southwest Pacific, University Press of Kansas 1998, ISBN 0-7006-0909-1
  • George C. Kenney: General Kenney Reports: A Personal History of the Pacific War, Duell, Sloan and Pearce, New York 1949
  • Mike Worden: Rise of the Fighter Generals: The Problem of Air Force Leadership 1945-1982, Air University Press 1998