George Kistiakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
George Bogdan Kistiakowski
George Kistiakowski – Los Alamos
George Kistiakowski – Los Alamos
Data i miejsce urodzenia 18 listopada 1900
Kijów, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 7 grudnia 1982
Cambridge (Massachusetts), USA
Zawód chemik
Alma Mater Uniwersytet Berliński
Uczelnia Princeton University, Harvard University
Rodzice Bogdan Kistiakowski, Maria z d. Berendsztam

George Bogdan Kistiakowski, ang. George Kistiakowsky, ukr. Георгій Богданович Кістяковський, ros. Георгий Богданович Кистяковский (ur. 18 listopada 1900 w Kijowie, Ukraina, zm. 7 grudnia 1982 w Cambridge, USA) – amerykański chemik pochodzenia ukraińskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

George Kistiakowski urodził się w Kijowie na Ukrainie, która w tamtych czasach była częścią Imperium Rosyjskiego. Syn Bogdana Kistiakowskiego, profesora prawa międzynarodowego na Uniwersytecie Kijowskim i Marii z domu Berendsztam. Do szkoły uczęszczał w Moskwie, ale ostatni rok zaliczał już w Kijowie.

Podczas rewolucji październikowej walczył przeciwko bolszewikom w piechocie i jako czołgista w Białej Armii[1]. Po zwycięstwie bolszewików uciekł przez Turcję do Niemiec, gdzie od 1921 roku studiował chemię na Uniwersytecie Berlińskim. W 1925 roku otrzymał tytuł doktora na podstawie pracy dotyczącej rozkładu fotochemicznego tlenku chloru. Promotorem pracy był niemiecki fizykochemik Max Bodenstein, który doradził Kistiakowskiemu wyjazd z Berlina, gdyż twierdził, że w Niemczech będzie zawsze postrzegany jako Rosjanin[2].

W 1926 roku otrzymał dwuletnie stypendium w Nowym Jorku, a po jego zakończeniu w 1928 roku przeniósł się na Uniwersytet Princeton, gdzie pracował przez kolejne dwa lata[3]. W 1930 roku rozpoczął pracę na Harvardzie, gdzie zajmował się termodynamiką, spektroskopią oraz kinetyką chemiczną. Jego zainteresowania w tym czasie zaczęły koncentrować się wokół chemii materiałów wybuchowych. W roku 1942 został szefem oddziału materiałów wybuchowych National Defense Research Committee (NDRC) powołanego rok wcześniej przez prezydenta Roosevelta. Doświadczenie uczonego spowodowało, że zainteresował się nim Robert Oppenheimer, szef projektu Manhattan. Kistiakowski został włączony do prac w Los Alamos, gdzie zastąpił Setha Neddermeyera zostając zastępcą kierownika wydziału X badającego implozję[4]. Dziesiątki doświadczeń testowych, w czasie których zużywano dziennie około tony materiałów wybuchowych doprowadziły do zaprojektowania tzw. układu soczewkowego, który został przez uczonego uznany za optymalny.

Kistiakowski wziął udział w eksperymencie Trinity – próbnej eksplozji ładunku nuklearnego. Pomimo że obserwacje prowadził z odległości 10 km od epicentrum, fala uderzeniowa zwaliła go z nóg.[5]
Po zakończeniu wojny wrócił na Harvard, gdzie prowadził dalsze badania naukowe oraz wykłady. Na emeryturę przeszedł w roku 1972, ale do końca życia pozostał aktywny naukowo. W trakcie prezydentury Eisenhowera został powołany w skład doradczego komitetu naukowego, a następnie został osobistym doradcą prezydenta do spraw nauki i techniki[6].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1926 roku wziął ślub ze Szwedką, Hildegard Möbius. Dwa lata później urodziła się im córka, Vera[7], która także poświęciła się karierze naukowej, zostając fizykiem. W 1933 roku Kistiakowski otrzymał obywatelstwo USA. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1942 roku. Drugie małżeństwo, z Irmą E. Shuler, trwało od 1945 do 1962 roku, kiedy to Kistiakowski ponownie się rozwiódł, aby ożenić się po raz trzeci – z Elaine Mahoney. Zmarł w 1982 roku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. World of Chemistry – George B. Kistiakowsky dostęp: 2012-02-07.
  2. Richard Rhodes: Jak powstała bomba atomowa. Prószyński i S-ka, 2000. ISBN 83-7255-131-6. s. 337.
  3. Staff Biographies – George B. Kistiakowsky dostęp: 2012-05-07.
  4. Rhodes, op. cit. s. 494.
  5. Rhodes, op. cit., s. 612.
  6. George B. Kistiakovsky: A Scientist at the White House. The Private Diary of President Eisenhower’s Special Assistant for Science and Technology. Harvard University Press, 1976. ISBN 9780674794962.
  7. Vera Kistiakovsky.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Richard Rhodes: Jak powstała bomba atomowa. Prószyński i S-ka, 2000. ISBN 83-7255-131-6.