George Nichopoulos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

George Constantine Nichopoulos (ur. 29 października 1927 r.) znany też jako „Dr Nick” – Amerykanin greckiego pochodzenia, osobisty lekarz Elvisa Presleya.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Pittsburghu w Pensylwanii. Po kilku latach rodzina przeniosła się do Anniston w stanie Alabama, gdzie jego ojciec, grecki imigrant, otworzył restaurację pod nazwą „Gus Sanitary Cafe”. Studiował w University of the South, Birmingham-Southern College i University of Alabama w Tuscaloosa, by w końcu w 1959 r. zdobyć doktorat z medycyny na Uniwersytecie Vanderbilt.

W 1967 r. zaczął sporadycznie leczyć Elvisa, a w 1970 r. został jego osobistym lekarzem i był nim do śmierci piosenkarza. Gdy 16 sierpnia 1977 r. dowiedział się, że Presley zasłabł natychmiast udał się do Graceland i razem z Joe Esposito pojechał za karetką do szpitala. Mimo prób reanimacji Presley zmarł. Gdy ta wiadomość obiegła szpital, doktor zabrał osobiste rzeczy Elvisa i udał się do Graceland poinformować o wszystkim jego rodzinę[1]. W 1979 r. podczas meczu futbolowego został postrzelony w klatkę piersiową, ale rana nie okazała się poważna. Żaden podejrzany nigdy nie został zatrzymany, a Nichopolous w 1993 r. w wywiadzie udzielonym holenderskiemu radiowcowi, stwierdził, że musiał to być rozgniewanym fan Elvisa.

W 1985 r. rozpoczął własną praktykę pod nazwą We Care, Inc. Jednak po tym, jak w 1995 r. stracił swoją licencję, pracował przez krótki czas jako menadżer Jerry’ego Lee Lewisa. Później rozpatrywał żądania ubezpieczeń pracowników FedEx. Wkrótce jednak popadł w problemy finansowe, więc by zdobyć pieniądze wystawił na aukcjach rzeczy, które otrzymał od Elvisa.

Batalie prawne[edytuj | edytuj kod]

Dwa lata po śmierci Elvisa Presleya odżyły spekulacje na temat jej przyczyn. Pod naciskiem opinii publicznej i mediów wszczęto śledztwo, które miało wykazać prawdziwą przyczynę śmierci piosenkarza i ewentualną winę jego osobistego lekarza. Doktorowi zarzucano, że ulegając Elvisowi, przepisywał mu ogromne ilości różnych środków pobudzających i uspokajających. Wezwany na przesłuchanie przyznał, że w ciągu ostatnich kilku miesięcy życia artysty przepisał mu około 6500 różnych pigułek, w tym 700 dzień przed śmiercią. Przyznał również, że nie kontrolował wielkości ich spożycia[1]. Bronił się twierdząc, że chciał zmniejszyć uzależnienie Elvisa, podawając mu bezskutecznie placebo[2]. Rok później w 1980 r. wystąpiło przeciwko niemu 16 pacjentów, w tym jego córka i piosenkarz Jerry Lee Lewis. Sąd uznał jednak, że próbował działać w najlepszym interesie swoich pacjentów i oczyścił go ze wszystkich zarzutów. W tym samym roku komisja nadzoru medycznego uznała, że jego działania nie były sprzeczne z etyką, ale ponosi za nie odpowiedzialność, dlatego stracił licencję na trzy miesiące i został poddany trzyletniej próbie.

W 1995 r. permanentnie stracił licencję lekarza, gdy ujawniono, że wielu pacjentom przepisywał nadmierne ilości leków. On sam bronił się twierdząc, że robił to tylko dla pacjentów, którzy cierpieli na chroniczny ból. Po wielu apelacjach przyznał się w końcu do zarzucanych czynów i dodał, że „za bardzo się troszczył”. Podczas sądowego procesu wielu jego przyjaciół wspierało go, zbierając pieniądze, by pokryć koszty sądowe.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Leszek C. Strzeszewski: Elvis. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1986. ISBN 83-224-0291-0
  2. Elvis special: Doctor Feelgood | From the Observer | The Observer