George Phipps, 2. markiz Normanby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
George Phipps, 2. markiz Normanby
GeorgePhipps2ndMarquessOfNormanby.jpg
Data i miejsce urodzenia 1819-07-2323 lipca 1819
Londyn
Data i miejsce śmierci 1890-04-033 kwietnia 1890
Brighton
Gubernator Wiktorii
Okres urzędowania od 1879-04-2929 kwietnia 1879
do 1884-04-1818 kwietnia 1884
Poprzednik George Bowen
Następca Henry Loch
Gubernator Nowej Zelandii
Okres urzędowania od 1874-12-033 grudnia 1874
do 1879-02-2121 lutego 1879
Poprzednik James Fergusson
Następca Hercules Robinson
Gubernator Queensland
Okres urzędowania od 1871-08-1212 sierpnia 1871
do 1874-11-1212 listopada 1874
Poprzednik Samuel Blackall
Następca William Cairns
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

George Phipps, 2. markiz Normanby (ur. 23 lipca 1819 w Londynie - zm. 3 kwietnia 1890 w Brighton; w latach 1831-1838 i ponownie od 1863 do śmierci określany potocznie jako lord Normanby, zaś w latach 1838-1863 jako lord Musgrave) - brytyjski arystokrata, polityk i administrator kolonialny, członek Partii Liberalnej. Dwukrotny członek Izby Gmin, a później dziedziczny członek Izby Lordów. W latach 1858-1884 zajmował stanowiska gubernatorskie w koloniach brytyjskich w Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie i młodość[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny o bogatych tradycjach politycznych. Jego dziadkiem był 1. hrabia Mulgrave, zaś ojcem 1. markiz Normanby, dla którego był jedynym dzieckiem. W młodości służył w British Army. Opuścił wojsko jako oficer w stopniu porucznika. Zgodnie z powszechną wówczas praktyką brytyjskich rodzin arystokratycznych, od 1831 używał na zasadach grzecznościowych niższych tytułów swego ojca: początkowo wicehrabiego Normanby, a od 1838 hrabiego Mulgrave.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1847 został po raz pierwszy wybrany do Izby Gmin w barwach Partii Liberalnej. W 1851 opuścił parlament, lecz już rok później powrócił tam na kolejną, pięcioletnią kadencję. W latach 1851-1852 był kontrolerem Dworu Królewskiego. W 1853 został mianowany skarbnikiem Dworu Królewskiego i pozostawał na tym stanowisku przez pięć lat. W 1858 otrzymał swój pierwszy urząd w koloniach, którym było stanowisko gubernatora Nowej Szkocji. W 1863 powrócił do Anglii i jeszcze w tym samym roku odziedziczył po zmarłym ojcu tytuł markiza Normanby oraz miejsce w Izbie Lordów. W ciągu kolejnych trzech lat pozostawał aktywny w izbie wyższej parlamentu, a jednocześnie pełnił urzędy honorowe na dworze królewskim.

Administrator kolonialny[edytuj | edytuj kod]

W 1871 powrócił do służby kolonialnej jako gubernator Queensland. W 1874 został przeniesiony na stanowisko gubernatora Nowej Zelandii. Zwieńczeniem jego pracy na Antypodach był urząd gubernatora Wiktorii, który pełnił w latach 1879-1884.

Emerytura i śmierć[edytuj | edytuj kod]

W 1885, wkrótce po powrocie do Anglii, owdowiał, sam zresztą również miał coraz poważniejsze kłopoty zdrowotne. W latach 1887-1888 już jako osoba prywatna znów przebywał w Australii, gdzie na stałe postanowił osiedlić się jeden z jego synów. W 1888 osiadł w Brighton, gdzie przeżył jeszcze dwa lata. Zmarł w kwietniu 1890 w wieku 70 lat. Tytuł lordowski odziedziczył po nim jego najstarszy syn Constantine, znany odtąd jako 3. markiz Normanby.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1877 otrzymał Order św. Michała i św. Jerzego najwyższej klasy Rycerz Wielkiego Krzyża. W 1885 uhonorowano go Orderem Łaźni, również najwyższej klasy Rycerz Wielkiego Krzyża.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]