George Whitefield
George Whitefield, znany również jako George Whitfield (ur. 16 grudnia 1714 w Gloucester, Anglia, zm. 30 września 1770 w Newburyport, Massachusetts – anglikański duchowny, kaznodzieja, jeden z założycieli Metodyzmu oraz prekursor ruchu ewangelicznego.[1]
George Whitefield oraz bracia John Wesley i Charles Wesley byli jednymi z pionierów pierwszego wielkiego przebudzenia w Wielkiej Brytanii i w koloniach Ameryki Północnej. Ich drogi rozeszły się później z powodów doktrynalnych gdyż podobnie jak jego rówieśnik i przyjaciel Jonathan Edwards był zwolennikiem nauki o predestynacji pochodzącej z kalwińskiej teologii i na tym tle doszło między nimi do nieporozumienia.
Był chyba najbardziej znanym kaznodzieją w Wielkiej Brytanii i USA w XVIII wieku oraz jedną z najbardziej znanych osobistości życia publicznego w kolonialnej Ameryce.
Zmarł w 1770 roku a kazanie wspomnieniowe na jego pogrzebie wygłosił John Wesley wraz z którym obecnie uznawani są za dwa filary przebudzenia w XVIII wieku.
Bibliografia [edytuj]
- Arnold A. Dallimore, George Whitefield, God's Anointed Servant in the Great Revival of the Eighteenth Century, Crossway Books, Illinois, USA, 1990.
Przypisy
- ↑ Marker A. Noll, The Rise of Evangelicalism: The Age of Edwards, Whitefield and the Wesleys (2010)
