George Whitefield

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
George Whitefield
George Whitefield

George Whitefield, znany również jako George Whitfield (ur. 27 grudnia (16 według kal. jul.) 1714 w Gloucester, Anglia, zm. 30 września 1770 w Newburyport, Massachusetts) – anglikański duchowny, kaznodzieja, jeden z założycieli Metodyzmu oraz prekursor ruchu ewangelicznego[1].

George Whitefield oraz bracia John Wesley i Charles Wesley byli jednymi z pionierów pierwszego wielkiego przebudzenia w Wielkiej Brytanii i w koloniach Ameryki Północnej. Ich drogi rozeszły się później z powodów doktrynalnych, gdyż podobnie jak jego rówieśnik i przyjaciel Jonathan Edwards był zwolennikiem nauki o predestynacji pochodzącej z kalwińskiej teologii i na tym tle doszło między nimi do nieporozumienia.

Był chyba najbardziej znanym kaznodzieją w Wielkiej Brytanii i USA w XVIII wieku oraz jedną z najbardziej znanych osobistości życia publicznego w kolonialnej Ameryce.

Zmarł w 1770 roku, a kazanie wspomnieniowe na jego pogrzebie wygłosił John Wesley wraz z którym obecnie uznawani są za dwa filary przebudzenia w XVIII wieku.

Przypisy

  1. Marker A. Noll, The Rise of Evangelicalism: The Age of Edwards, Whitefield and the Wesleys (2010).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Arnold A. Dallimore, George Whitefield, God’s Anointed Servant in the Great Revival of the Eighteenth Century, Crossway Books, Illinois, USA, 1990.