Georges Clemenceau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Georges Clemenceau
Georges Clemenceau 1.jpg
Data i miejsce urodzenia 28 września 1841
Mouilleron-en-Pareds
Data i miejsce śmierci 24 listopada 1929
Paryż
72. premier Republiki Francuskiej
Przynależność polityczna Partia Radykalno-Socjalistyczna
Okres urzędowania od 25 października 1906
do 24 lipca 1909
Poprzednik Ferdinand Sarrien
Następca Aristide Briand
85. premier Republiki Francuskiej
Okres urzędowania od 16 listopada 1917
do 20 stycznia 1920
Poprzednik Paul Painlevé
Następca Alexandre Millerand
Odznaczenia
Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wolności za służbę cywilną (Estonia) Order Orła Białego Krzyż Walecznych (trzykrotnie)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Georges Benjamin Clemenceau (ur. 28 września 1841 w Mouilleron-en-Pareds, zm. 24 listopada 1929 w Paryżu) – francuski pisarz, lekarz i polityk.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Karierę polityczną rozpoczął w okresie Komuny Paryskiej. Następnie był deputowanym do parlamentu III Republiki z partii radykalnej. Zasłynął jako znakomity mówca z ciętym dowcipem. Dzięki temu zyskał opinię mistrza w obalaniu kolejnych rządów. Jego kariera załamała się po tzw. aferze panamskiej w 1889, gdy wyszły na jaw jego związki z Towarzystwem Budowy Kanału Panamskiego, które zbankrutowało, narażając na straty około pół miliona drobnych akcjonariuszy.

Powrócił do polityki w trakcie sprawy Dreyfusa, stając się jednym z czołowych zwolenników rewizji procesu, choć samego oskarżonego nie znał i zobaczył go po raz pierwszy dopiero podczas rozprawy apelacyjnej. Od 1902 senator, a następnie minister spraw wewnętrznych i premier Francji w latach 1906-1909. Zaprzysięgły wróg Niemiec. W 1907 doprowadził do trójporozumienia Rosji, Wielkiej Brytanii oraz Francji. W latach 1917-1920 ponownie był premierem (w momencie, gdy bunty w armii groziły porażką w I wojnie światowej) i doprowadził Francję do zwycięstwa. Razem z Davidem Lloydem George'em i Thomasem Woodrowem Wilsonem był współtwórcą traktatu wersalskiego po zakończeniu I wojny światowej. Zajmował pozytywne stanowisko wobec polskich postulatów. Był też zwolennikiem interwencji w bolszewickiej Rosji.

Po porażce w wyborach prezydenckich w 1920 wycofał się z polityki. Bezwzględność w realizowaniu planów politycznych i brutalność wobec przeciwników zyskały mu przydomek: „Tygrys”.

Był przyjacielem malarzy impresjonistów, m.in. Claude'a Moneta.

W 1921 został odznaczony Krzyżem Walecznych (trzykrotnie)[1], a w 1922 – Orderem Orła Białego[2].

Pamięć[edytuj | edytuj kod]

Jego nazwisko nosił lotniskowiec „Clemenceau” (typu Clemenceau) – w służbie od 1961 do 1997.

Przypisy

  1. „W zamian za otrzymane wstążeczki biało-amarantowe b. armii gen. Hallera”; Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2034 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 41, s. 1617)
  2. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 297