Georges St-Pierre
|
|||
 |
|||
| Pseudonim | GSP, Rush | ||
| Data i miejsce urodzenia | 19 maja 1981 Saint-Isidore, Quebec |
||
| Obywatelstwo |  Kanada |
||
| Wzrost | 178 cm | ||
| Masa ciała | 77 kg | ||
| Styl walki | Kyokushin, BJJ, zapasy | ||
| Klub | Jackson's Submission Fighting | ||
| Zwycięstwa | 24 | ||
| Przez nokauty | 8 | ||
| Przez poddania | 5 | ||
| Przez decyzje | 11 | ||
| Porażki | 2 | ||
| Remisy | 0 | ||
| Nieodbyte | 0 | ||
Georges St-Pierre (ur. 19 maja 1981) – kanadyjski zawodnik mieszanych sztuk walki, dwukrotny i obecny mistrz wagi półśredniej UFC.
Trzykrotnie – w 2008, 2009 i 2010 roku – został wybrany przez kanadyjską telewizję Sportsnet sportowcem roku w Kanadzie.
Spis treści |
Sportowa kariera [edytuj]
Pierwszy kontakt ze sportami walki miał w wieku siedmiu lat, gdy rozpoczął treningi karate Kyokushin. W późniejszym okresie ćwiczył również zapasy, boks, boks tajski oraz brazylijskie jiu-jitsu (BJJ). W lipcu 2006 roku otrzymał brązowy pas w BJJ od Renzo Gracie, a we wrześniu 2008 czarny od Bruno Fernandesa.
Mieszane sztuki walki [edytuj]
W styczniu 2002 roku zanotował profesjonalny debiut w MMA. Wygrawszy 5 walk z rzędu przed czasem, podpisał kontrakt z organizacją UFC. Zadebiutował dla niej w styczniu 2004 roku na UFC 46, gdy pokonał Karo Parisyana przez jednogłośną decyzję sędziów. Po kolejnym zwycięstwie (nad Jayem Hieronem) otrzymał szansę walki o wakujące mistrzostwo UFC w wadze półśredniej przeciwko byłemu mistrzowi, Mattowi Hughesowi. Odbyła się on 22 października 2004 roku (UFC 50); St-Pierre przegrał przez poddanie na sekundę przed końcem pierwszej rundy. Była to jego pierwsza porażka w profesjonalnej karierze MMA.
W ciągu następnych dwóch lat zwyciężył w 5 kolejnych walkach (w tym z B.J. Pennem), dzięki czemu zdobył prawo do rewanżowej walki z Hughesem. Doszło do niej 18 listopada 2006 na UFC 65. Tym razem zwyciężył St-Pierre (przez TKO), odbierając Hughesowi mistrzowski pas. Jednak sensacyjnie stracił go już w pierwszej obronie (UFC 69), przegrywając przez TKO z niżej notowanym Mattem Serrą.
Mistrzostwo odzyskał 19 kwietnia 2008 roku w Montrealu, nokautując Serrę w walce rewanżowej na UFC 83 (wcześniej zdobył tymczasowe mistrzostwo, pokonując po raz drugi Hughesa). Następnie sześciokrotnie je obronił, pokonując wszystkich rywali w dominującym stylu (Johna Fitcha, B.J. Penna, Thiago Alvesa, Dana Hardy'ego, Josha Koschecka i Jake'a Shieldsa). Swoją siódmą obronę pasa mistrzowskiego miał stoczyć 29 października 2011 roku na UFC 137 przeciw Carlosowi Conditowi ale z powodu kontuzji kolana na 10 dni przed galą musiał się wycofać z tego pojedynku[1]. Kolejną datę mistrzowskiego starcia ogłoszono na 4 lutego 2012 ale i tym razem do walki nie doszło ze względu na zerwanie więzadła w kolanie w grudniu przez St-Pierra co spowodowało ponad 10 miesięczną absencję mistrza. Zamiast pojedynku St-Pierre vs Condit na lutowej gali, włodarze UFC zestawili ze sobą Condita z Nickiem Diazem o tymczasowe mistrzostwo w wadze półśredniej - ostatecznie zwyciężył Condit[2].
Do walki St-Pierra z Conditem w końcu doszło pod koniec 2012 roku na gali UFC 154 w Montrealu. Od samego początku Kanadyjczyk narzucił szybkie tempo co skutkowało dominacją w pierwszych dwóch rundach. W 3. rundzie w jednej z wymian Condit znokdaunował St-Pierra wysokim lewym kopnięciem w głowę oraz zadał wiele ciosów w parterze, ale pod koniec rundy Kanadyjczyk doszedł do siebie i już do końca rundy obijał Amerykanina w parterze. Ostatnie dwie rundy wyglądały podobnie co dwie pierwsze - dość łatwe obalenia przez St-Pierra i obijanie rywala łokciami i ciosami pięściami w parterze. Po końcowym gongu jednogłośnie na punkty zwyciężył St-Pierre oraz obronił siódmy raz z rzędu pas mistrzowski w kat. -77 kg.
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
- ↑ GSP wypada z karty walk UFC 137 (pol.). fight24.pl, 18.10.2011.
- ↑ GSP ponownie kontuzjowany, Diaz vs. Condit o pas interim (pol.). mmarocks.pl, 07.12.2011.
