Georges Vanier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Georges Vanier
Vanier.jpg
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1888
Montreal
Data i miejsce śmierci 5 marca 1967
Ottawa
Crest of the Governor-General of Canada.svg Gubernator generalny Kanady
Okres urzędowania od 15 września 1959
do 5 marca 1967
Poprzednik Vincent Massey
Następca Roland Michener
Odznaczenia
Distinguished Service Order (Wielka Brytania) Military Cross nadany dwukrotnie (Wielka Brytania) Odznaka Kanadyjskich Sił Zbrojnych z trzema okuciami Order Szpitala Św. Jana z Jerozolimy (Kanada) 1914-15 Star (Wielka Brytania) British War Medal (Wielka Brytania) Allied Victory Medal 1939-1945 Star (Wielka Brytania) Africa Star (Wielka Brytania) France and Germany Star (Wielka Brytania) Defence Medal (Wielka Brytania) Medal Srebrnego Jubileuszu Króla Jerzego V (Wielka Brytania) Medal Koronacji Jerzego VI (Wielka Brytania) Medal Koronacji Elżbiety II Kawaler Legii Honorowej (Francja) Legia Zasługi - Commander (USA) Kawaler Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji (III klasy V kategorii) Zakonu Kawalerów Maltańskich
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Georges-Philéas Vanier (ur. 23 kwietnia 1888 w Montrealu, zm. 5 marca 1967 w Ottawie) – kanadyjski wojskowy, prawnik i dyplomata, w latach 1959-1967 gubernator generalny Kanady. Był pierwszym francuskojęzycznym Kanadyjczykiem na tym stanowisku.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Ukończył prawo, po czym po wybuchu I wojny światowej zgłosił się do armii i został wysłany na front zachodni. Szybko stał się cenionym oficerem, choć przypłacił to osobistą tragedią - prowadząc żołnierzy szturmujących francuską miejscowość Chérisy w 1918, stracił lewą nogę. Po długiej rehabilitacji powrócił do rodzinnego Montrealu i do praktyki prawniczej. Za swoje czyny w czasie wojny otrzymał dwukrotnie Military Cross oraz Distinguished Service Order[1]. W 1921 został adiutantem lorda Bynga, co zapoczątkowało jego wieloletnią pracę w Biurze Gubernatora Generalnego.

W 1928 rozpoczął działalność dyplomatyczną, stając się członkiem kanadyjskiej delegacji wojskowej na konferencje rozbrojeniowe pod auspicjami Ligi Narodów. W 1931 wyjechał na placówkę do Londynu, gdzie został szefem gabinetu kanadyjskiego wysokiego komisarza. W latach 1939-1940 był ministrem pełnomocnym we Francji, a po ewakuacji rządu paryskiego wrócił do Londynu, gdzie został akredytowany jako ambasador przy większości przebywających tam rządów emigracyjnych. W 1941 powrócił do Quebecu i objął dowództwo wszystkich wojsk stacjonujących w tej prowincji. Rok później odebrał nominację generalską. Dał się wówczas poznać jako promotor równouprawnienia w armii obu języków urzędowych Kanady (angielskiego i francuskiego).

W 1944 został pierwszym w historii kanadyjskim ambasadorem we Francji. W czasie swojej dziewięcioletniej kadencji wypełniał też dodatkowe zadania, m.in. był delegatem rządu kanadyjskiego na paryską konferencję pokojową w 1947. W 1953 przeszedł na emeryturę i wrócił do Montrealu, gdzie pełnił wiele stanowisk w biznesie. W 1959 znów zajął się jednak życiem publicznym i objął stanowisko gubernatora generalnego, które pełnił aż do swej śmierci.

Rodzina

Był żonaty z Pauliną Vanier, z którą miał pięcioro dzieci. Jednym z ich synów jest Jean Vanier.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]