Gerard Kusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gerard Kusz
Biskup tytularny Tagarbali
Oboedientia et pax
Posłuszeństwo i pokój
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 23 października 1939
Dziergowice
Biskup pomocniczy gliwicki
Okres sprawowania 1992–2014
Biskup pomocniczy opolski
Okres sprawowania 1985–1992
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 24 czerwca 1962
Nominacja biskupia 8 lipca 1985
Sakra biskupia 15 sierpnia 1985
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 15 sierpnia 1985
Miejscowość Opole
Miejsce katedra Podwyższenia Krzyża Świętego
Konsekrator Józef Glemp
Współkonsekratorzy Henryk Gulbinowicz
Alfons Nossol
Biskup Gererd Kusz na procesji w uroczystość Wszystkich Świętych na cmentarzu w Gliwicach

Gerard Alfons Kusz[1] (ur. 23 października 1939 w Dziergowicach) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor teologii, biskup pomocniczy opolski w latach 1985–1992, biskup pomocniczy gliwicki w latach 1992–2014, od 2014 biskup senior diecezji gliwickiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 23 października 1939 w Dziergowicach. W latach 1953–1957 kształcił się w Męskiej Szkole Ogólnokształcącej im. Jana Kasprowicza w Raciborzu, uzyskując świadectwo dojrzałości[1].

W latach 1957–1962 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Nysie. Święceń prezbiteratu udzielił mu 24 czerwca 1962 w katedrze Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu biskup Franciszek Jop, delegat Prymasa Polski z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego w Opolu[2].

W 1974 rozpoczął studia specjalistyczne w zakresie katechetyki i pedagogiki w Instytucie Pastoralnym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego[2]. W 1976 uzyskał magisterium-licencjat, a w 1978 doktorat z teologii na podstawie dysertacji Koncepcja katechezy biblijnej według Bruno Drehera[2][3]. Specjalizację pogłębiał w 1978 w Instytucie Katechetycznym w Monachium[2].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1962–1964 pracował jako wikariusz w parafii Chrystusa Króla w Gliwicach, następnie w latach 1964–1973 w parafii katedralnej Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu[4].

W latach 1973–1974 był prefektem i prokuratorem w Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Opolu (kształcącym kleryków ostatniego roku)[2][5]. W 1978 rozpoczął w nim prowadzenie wykładów z kate­chetyki, pedagogiki i teologii pastoralnej. W latach 1983–1985 sprawował urząd jego wicerektora[6]. W latach 1978–1987 prowadził wykłady zlecone z katechetyki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim[2].

W latach 1973–1974 był notariuszem kurii diecezjalnej[2]. W latach 1980–1985 pełnił funkcję diecezjalnego wizytatora nauki religii, a w latach 1980–1990 kościelnego cenzora książek religijnych. Od 1982 do 1985 był sekretarzem rady kapłańskiej i kolegium konsultorów[4]. Pełnił też funkcje człon­ka Rady Naukowej Diecezjalnego Instytutu Pa­storalnego w Opolu (filia KUL) i prezesa wojewódzkiego oddziału Towarzystwa Przyjaciół KUL w Opolu[6].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

8 lipca 1985 został prekonizowany bisku­pem pomocniczym diecezji opolskiej ze stolicą tytularną Tagarbala. Święcenia biskupie otrzymał 15 sierpnia 1985 w katedrze Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu. Udzielił mu ich kardynał Józef Glemp, prymas Polski, z towarzyszeniem kardynała Henryka Gulbinowicza, arcybiskupa metropolity wrocławskiego, i Alfonsa Nossola, biskupa diecezjalnego opolskiego[2]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Oboedientia et pax” (Posłuszeństwo i pokój)[7]. W diecezji został ustanowiony wikariuszem generalnym[2]. Zajmował się sprawami: katechetycznymi, rekolekcyjno-formacyjnymi laikatu, wizytacji diecezjalnych, kultury chrześci­jańskiej, Klubów Inteligencji Katolickiej i Towarzystwa Przyjaciół KUL na terenie diecezji. Pełnił opiekę nad raciborskim rejonem duszpaster­skim[2][6]. W latach 1987–1992 był członkiem rady kapłańskiej i kolegium konsultorów[4].

25 marca 1992 został mianowany biskupem pomocniczym nowo ustanowionej diecezji gliwickiej. W diecezji objął funkcje wikariusza generalnego i przewodniczącego Wydziału Nauki i Kultury Chrześcijańskiej[6]. Został też członkiem rady kapłańskiej i kolegium konsultorów[4]. 15 listopada 2014 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego gliwickiego[8][9].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski objął funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Wychowa­nia Katolickiego[6]. Wszedł w skład Komisji ds. Katechetycznych i Komisji ds. Duszpasterstwa Rolników[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Biogram Biskupa Gerarda Kusza. kuria.gliwice.pl. [dostęp 2014-11-15].
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 1998, s. 79–80. ISBN 83-7052-900-3.
  3. 25-lecie sakry bp. Gerarda Kusza. ekai.pl, 2010-06-30. [dostęp 2013-08-20].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Nota biograficzna Gerarda Kusza na stronie Katedry Katechetyki i Teologii Pastoralnej Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego. katechetyka.diecezja.opole.pl (arch.). [dostęp 2013-08-20].
  5. G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 203–204. ISBN 83-911554-0-4.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 Nota biograficzna Gerarda Kusza na stronie diecezji gliwickiej. kuria.gliwice.pl. [dostęp 2014-11-15].
  7. Gerard Kusz na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-08-20].
  8. Rinuncia dell’Ausiliare di Gliwice (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2014-11-15. [dostęp 2014-11-15].
  9. Gliwice: Rezygnacja bp. Gerarda Kusza. episkopat.pl, 2014-11-15. [dostęp 2014-11-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]