Gerbillurus paeba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gerbillurus paeba[1]
(Smith, 1836)
Gerbillurus paeba
Gerbillurus paeba
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd Myomorpha
Nadrodzina Muroidea
Rodzina myszowate
Podrodzina suwaki
Rodzaj Gerbillurus
Podrodzaj Progerbillurus
Gatunek Gerbillurus paeba
Synonimy
  • broomi (Thomas, 1918)
  • calidus (Thomas, 1918)
  • coombsi (Roberts, 1929)
  • exilis (Shortridge and Carter, 1938)
  • infernus (Lundholm, 1955)
  • kalaharicus (Roberts, 1932)
  • leucanthus (Thomas, 1927)
  • mulleri (Roberts, 1946)
  • oralis (Thomas and Hinton, 1925)
  • swakopensis (Roberts, 1951)
  • swalius (Thomas and Hinton, 1925)
  • tenuis (A. Smith, 1842)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gerbillurus paebagatunek suwaka z rodzaju Gerbillurus występujący na pustyniach w Afryce, od południowo-zachodniej Angoli do Republiki Południowej Afryki - Kraj Przylądkowy[3].

Średnie wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • Długość ciała: 8-9 cm
  • Długość ogona: 6,5-7 cm

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje na pustyniach w Afryce: od południowo-zachodniej Angoli, przez Botswanę, Mozambik, Namibię, Zimbabwe do Republiki Południowej Afryki - Kraj Przylądkowy[3][2].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

G. paeba jest najszerzej właśnie rozpowszechnionym gatunkiem spośród 4 gatunków suwaków z rodzaju Gerbillurus, żyjących w południowo-zachodniej części Afryki. Suwak ten buduje proste nory w glebach piaszczystych lub żwirowatych. Jeden z otworów wejściowych do nory leży nieco wyżej niż pozostałe, zapewniając lepsze przewietrzenie nory. G. paeba żywią się wszelkim pokarmem roślinnym i zwierzęcym, jakie tylko uda im się znaleźć. W krótkich okresach pustynnego urodzaju gromadzą w komorach spichrzowych zapasy owoców i nasion.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

G. paeba wydają zwykle dwa, a w razie obfitości pokarmu nawet trzy mioty w roku. Młode ssą mleko matki przez około miesiąc.

Przypisy

  1. Gerbillurus paeba w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Gerbillurus paeba. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Gerbillurus (Progerbillurus) paeba. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 9 lipca 2013]