Germanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wędrówki Germanów w Europie

Germanie, inaczej Germanowie – odłam Indoeuropejczyków żyjący w północnej i środkowo-północnej Europie, na północ od ludów celtyckich, posługujący się językami germańskimi.

Germanami przyjęło się nazywać grupę ludów z indoeuropejskiej rodziny językowej. Praojczyzną tych ludów jest obszar dzisiejszej Danii, południowej Skandynawii i Szlezwiku. Nazwę Germanie po raz pierwszy użył Poseidonios, a w ślad za nim Juliusz Cezar.

Dzisiejsi Niemcy należą do grupy Germanów Zachodnich (obok Północnych czyli Skandynawów i Wschodnich, czyli dzisiaj już wtopionych w inne ludy Wandalów, Burgundów, Gotów czy Lugiów[potrzebne źródło]). Germanie Zachodni, dzielący się geograficznie na Germanów Reńskich, Wezerskich, Północnomorskich i Łabskich to przodkowie dzisiejszych Niemców, Holendrów i Anglików.

Starożytni podzielili ich na trzy grupy - Ingweonów (przodkowie Sasów czyli Niemców z północy (do nich zalicza się też Holendrów) oraz Anglików, Istweonów - mieszkańców obszaru nadreńskiego oraz Herminionów czyli tych najdalej oddalonych od państwa rzymskiego (tzw. ludzie kraju pszczół - skąd pochodził najlepszy miód). Podział ten wiązał się z legendą o praojcu Germanów Mannusie i jego trzech synach. Do grupy tej należeli ci którzy w czasach późniejszych, tzw. wędrówek ludów, pomaszerowali na zachód i stali się np. jak Frankowie dzisiejszymi Francuzami i mieszkańcami środkowych Niemiec, czy Cheruskowie, którzy się wtopili później w Sasów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Pragermanie.

W epoce brązu zamieszkiwali tereny Skandynawii, Jutlandii i części Niemiec. Według Tacyta (I w. n.e.) Germanie dzielili się na Ingewonów, Hermionów i Istewonów, wymienia też Swebów (Swewów), Wandalów, Chattów, Fryzów, Chauków i Cherusków, Semnonów (prawdopodobnie należących do Swebów) i Longobardów (również należących do Swebów), Anglów, Hermundurów, Markomanów, Kwadów, Bastarnów, Gotów, Gepidów, Swinonów i Sytonów.

Information icon.svg Osobny artykuł: Nadłabski krąg kulturowy.

Najazd Hunów w V wieku n.e. spowodował że część tych ludów przesunęła się na zachód. Ci co pozostali, szybko ulegli slawizacji, wobec nowej inwazji która przyszła po upadku Hunów. Według teorii allochtonicznej Słowianie pojawili się we wschodniej części Germanii i na terytorium późniejszych Niemiec, około VII wieku n.e. W VI i VII w. zachodnia część Germanii została podbita i włączona do państwa Franków. Za panowania syna Karola Ludwika Pobożnego powstawały ośrodki separatystyczne w Germanii. W wyniku wojny imperium zostało podzielone na 3 części (traktat w Verdun 843), wschodnia to późniejsze Niemcy.

Information icon.svg Zobacz też: Plemiona germańskie.

Organizacja[edytuj | edytuj kod]

Początkowo Germanie byli zorganizowani w grupy rodzinno-plemienne. We wczesnym średniowieczu zaczęli wybierać wojskowych naczelników, wywodzących się z najznakomitszego rodu. Stanowisko nie było dziedziczne. Wódz sprawował władzę dożywotnio. Tylko jeden z wodzów germańskich wsławił się niechlubną tyranią w stosunku do innych Germanów - Marbod z plemienia Markomanów. Przeprowadził swój lud do Czech, a następnie podbił z nim Semnonów, Longobardów i przypuszczalnie Lugiów. W 17 roku n.e. uległ jednak Cheruskom, którzy zmusili go do ucieczki na ziemie cesarstwa rzymskiego.

Wyznanie[edytuj | edytuj kod]

Germanie byli do V wieku poganami, wcześniejszej chrystianizacji uległy tylko te ludy, które znalazły się w orbicie wpływów cesarstwa rzymskiego. Przyjmowały one chrześcijaństwo wyznania ariańskiego. Pierwszym ludem germańskim, który przyjął katolicyzm byli Frankowie Saliccy Chlodwiga. Do katolicyzacji pozostałych plemion przyczyniła się ekspansja blisko związanego z papiestwem imperium frankijskiego Karolingów. Najpóźniej schrystianizowani zostali Sasi (VIII wiek), Anglowie (VII wiek) i Germanie skandynawscy (X wiek).

Zagadnienia genetyczne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons