Ghassanidzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ghassanidzi, (Banu Ghassan) - lud arabski, należący do konfederacji plemiennej Al-Azd, wywodzący się z Arabii Południowej. W III wieku przemieścił sie również na tereny Arabii Północnej. W VI wieku przyjęli chrześcijaństwo monofizytyckie i osiedlili się w Syrii, gdzie w pasie granicznym (limes) cesarstwa wschodniorzymskiego utworzyli państwo ze stolicą w Al-Dżabii. Założycielem państwa był Dżafna, który zapoczątkował dynastię Dżafnidów. Największy rozkwit państwa Ghassanidów przypadł na okres panowania Al-Haris II Dżabali al-Ghassani panującego w okresie 529-569. Na poczatku swego panowania otrzymał od cesarza bizantyjskiego Justyniana I Wielkiego tytuł fylarchy (najwyższa godność po cesarzu) i patrycjusza. W trakcie swego panowania poszerzył znacznie obszar królestwa i rozpoczął wojnę z properskim Lachmidami. Politykę tę kontynuował jego syn i nastepca Al-Munzir, który w roku 580 zdobył i spalił Al-Hirę – stolicę Lachmidów. Al-Munzir panował do roku 581, kiedy został zesłany na Sycylię i tron objął jego syn An-Numan po którego śmierci państwo sie rozpadło. Nieudaną próbę odbudowy królestwa podjął w VII wieku cesarz bizantyjski Herakliusz I. Zostali ostatecznie pokonani walcząc po stronie Bizancjum w bitwie nad rzeką Jarmuk przez wojska muzułmańskie dowodzone przez Chalida ibn al-Walida. Po bitwie część Ghassanidów sprzymierzyła sie z Arabami, część wywędrowała natomiast do Anatolii.

Królowie Ghassanidów[edytuj | edytuj kod]

  • do 529 Harith I al-Akbar (Harith I Wielki)
  • 529-569 Hatith II al-Aradż (Harith II Kulawy) (syn)
  • 569- Mundhir (syn)
  •  ? (syn; rozpad królestwa)
  • ok. 636 Dżabala ibn al-Ajhama

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Wielka Historia Świata. T. 4. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2005, s. 11-12. ISBN 83-7425-025-9.
  • J. Jasińska, Ghassanidzi, w: Mały słownik kultury świata arabskiego, pod red. J. Bielawskiego, Warszawa 1971, s.174-175