Gia Long
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Gia Long (Nguyễn Phúc Ánh, bardziej znany jako Nguyễn Ánh, ur. w 1762 r., zm. w 1820 r.) - cesarz Wietnamu.
W 1777 r., jako najstarszy ocalały z rodu, został nominalnym władcą ogarniętego wojną domową południa Wietnamu. W 1802 r. po pokonaniu wszystkich przeciwników i zjednoczeniu całego kraju ogłosił się jedynym władcą Wietnamu i przyjął imię Gia Long.
Jako cesarz prowadził politykę umiarkowanego izolacjonizmu, kierując się raczej w stronę Chin i Azji, niż mocarstw europejskich.
Zmarł w 1820 r. Założona przez niego dynastia Nguyễn panowała do 1955 r[1].
Przypisy
- ↑ Wiesław Olszewski, "Historia Wietnamu", Ossolineum, 1991